Οι άγνωστοι ποιητές μας: Ιάσων Δεπούντης

Λίγα λόγια για τη ζωή του

Ο Κεφαλονίτικης καταγωγής (από το χωρίο Πύλαρος) Ιάσων Δεπούντης γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 7.8.1919 (ή 10.8.1917 κατά μία άλλη διόλου αβάσιμη εκδοχή). Αποφοίτησε από την καλλιτεχνική σχολή Προσαλέντη και ήρθε στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα κοινωνιολογίας, παιδαγωγικής, ψυχολογίας και δικαίου. Το 1954 έφυγε στο Παρίσι για μαθήματα εφαρμοσμένης ψυχολογίας και από το 1970 ως το 1972 έζησε στη Ζυρίχη, όπου παρακολούθησε μαθήματα μοντέρνων μαθηματικών. Από το 1969 ζούσε στην Ελβετία, εξαιτίας της χούντας των συνταγματαρχών, οπότε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του ως υπαλλήλου του IKA, αναλαμβάνοντας, με τη μεσολάβηση του Nικηφόρου Bρεττάκου, τη διεύθυνση του «ελληνικού σπιτιού» στο χωριό Trogen. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1985 και από τότε μοίραζε το χρόνο του μεταξύ Αθήνας, Κέρκυρας και Ζυρίχης. Από το 1994 συνεργάστηκε τακτικά με το λογοτεχνικό περιοδικό “Μανδραγόρας”, από τις εκδόσεις του οποίου εκδίδονται τα έργα του. Από τη δεκαετία του 1980, έζησε ανάμεσα στην Ζυρίχη, την Αθήνα και την Κέρκυρα. Πέθανε στην Ζυρίχη, στις 21 Ιουνίου 2008, σε ηλικία 89 ετών.

Continue reading “Οι άγνωστοι ποιητές μας: Ιάσων Δεπούντης”

Ελεγείο του Αντώνη Σαμαράκη: ένα ποίημα για τη Χιροσίμα

Ο δρόμος που περιπατείς
δεν είναι πάρεξ μνήμα,
κι είναι μια πόλη ο νεκρός, διαβάτη:
η Χιροσίμα.

Μην ακουμπάς το δάχτυλο
πάνω σ’ αυτή τη σκόνη,
είναι μια σκόνη ο θάνατος που
σε περικυκλώνει.

Σαν σκιά τώρα γλίστρησε και
σφάλισε το στόμα,
ο θάνατος είναι η σιωπή που
χύνεται στο χώμα.

Κόψε και την ανάσα σου
ώσπου να προσπεράσει
ο αγέρας ο θανατερός
που τρέμει μες στα δάση.

Μη στέκεσαι και μην
ακούς,
τενόρος είναι ο θάνατος και
παίζει μαντολίνο.

Τι τον κοιτάς το θάνατο
το κίτρινο ποτάμι,
σκέπασε τα δυο μάτια σου
με τη δεξιά παλάμη.

Σκέπασε την καρδούλα σου
και ζύγωσε, διαβάτη,
ν’ ακούσεις για την πόλη μου
τη Χιροσίμα κάτι…

Η Χιροσίμα μου η νεκρή,
το τσακισμένο βάζο,
να δεις εγώ πώς της μιλώ
και πώς της κουβεντιάζω…

9 Αυγούστου 1945.
6.8.45, ο αφανισμός της Χιροσίμα

Ποιήματα, Αντώνης Σαμαράκης, εκδ. Ψυχογιός

Ακούστε το εδώ:

“Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens

Η ζωή συρρικνώνεται και ο θάνατος αναμένεται,
Όπως σε μία εποχή φθινοπώρου.
Ο στρατιώτης πέφτει.

Continue reading ““Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens”

Η ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ, ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο

Continue reading “Η ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ, ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ”

Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου

Το χιόνι είναι άσπρο, μαλακό σαν τελειωμένος έρωτας, -είπε.
Έπεσε απρόσμενα, τη νύχτα, μ’ όλη τη σοφή σιωπή του.
Το πρωί, λαμποκοπούσε ολόλευκη η εξαγνισμένη πολιτεία.
Μια παλιά στάμνα, πεταμένη στην αυλή, ήταν ένα άγαλμα.

Continue reading “Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου”

Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου

Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…

Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.

«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.

«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.

Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021

άγχος παραγωγικότητας της rupi kaur

έχω αυτό το άγχος της παραγωγικότητας
ότι όλοι οι άλλοι δουλεύουν πιο σκληρά από εμένα
και ότι θα μείνω πίσω
επειδή δε δουλεύω αρκετά γρήγορα
ούτε αρκετά
και χαραμίζω το χρόνο μου

Continue reading “άγχος παραγωγικότητας της rupi kaur”

Ο ήλιος έρχεται του Φοίβου Ζάντε

Μαύρα στόματα
Στους δρόμους

Continue reading “Ο ήλιος έρχεται του Φοίβου Ζάντε”

H Γάτα του Σρέντινγκερ : ένα “ποιητικό” πείραμα

Αντί προλόγου

Η γάτα του Σρέντινγκερ είναι ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, επινοήθηκε από τον Αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντινγκερ το 1935. Το σενάριο παρουσιάζει μια γάτα, η οποία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, με την κατάστασή της να συνδέεται με προηγούμενο τυχαίο γεγονός. Με αυτόν τον τίτλο μας ιντριγκάρει και μας εισάγει σε ένα “ποιητικό” αυτή τη φορά πείραμα η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη με την συλλογή της “Η γάτα του Σρέντινγκερ” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής. Το κατά πόσο στέφθηκε με επιτυχία η νοητική αυτή δοκιμή μένει να φανεί από το αποτέλεσμα που έχει στο νου και στην καρδιά του αναγνώστη της!

Continue reading “H Γάτα του Σρέντινγκερ : ένα “ποιητικό” πείραμα”

Εικόνα απ’ την κυρά της θάλασσας, Κώστας Ταχτσής

Ένα δέντρο στη μέση της νεκρής πεδιάδας
με το θέρος τυλιγμένο στο λαιμό του
και στα μαλλιά τον ήλιο ποθούσε τη θάλασσα
γιατί ρωτάς; Τα μάτια είναι για δάκρυα και τα καράβια για να λες αντίο. Άκουσα πως τα σύρματα ταξιδεύουν με τους στύλους και μπλέκουν τις φωνές της χαράς και της σιωπής.

Οι ειδήσεις έρχονται απ’ τη θάλασσα και μας φέρνουν φύκια και το πνιγμένο σώμα.
Μία μολόχα μάντεψε το μυστικό
πως το λείψανο πέρασε σφυρίζοντας από στυλό σε στύλο
και στέκεται από σεβασμό
και βγάζει αργά το καπέλο.

Κοχύλια και τρικυμίες! Μήπως είδατε το ξανθό μου αλογάκι; Θυμάμαι κάποτε μια κοπέλα βρεγμένη ως την καρδιά. Μα έψαξα και βρήκα το φυλαχτό της. Μιλούσε για τον έρωτα το καπετάνιου και την άρνηση. Στα χέρια είχε ένα σταυρό κι έκλαιγε κι έκλαιγε.
Καράβι βυθισμένο στην καρδιά μου.

Η πόρτα μένει ορθάνοιχτη κι εσύ δεν μπαίνεις.
(Συγγνώμη… Μου έφεραν κάποιο γράμμα…)
Η σημαιούλα σου ανεμίζεται πίκρα και ο άνεμος ήρθε και κόλλησε ορμητικά στο στύλο της γωνιάς μια εφημερίδα
Ώρα κι ημέρα, ώρα κι ημέρα που πνίγηκε διψασμένος.

Πηγή: Κώστας Ταχτσής, Συλλογική έκδοση ποιημάτων, εκδόσεις Ψυχογιός

Ακούστε το κείμενο εδώ: