Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι

Σε μια εργατική γειτονιά της σύγχρονης Γάζας όλα είναι εγκλωβισμένα, αποπνικτικά. Η αστυνομία βρίσκεται παντού κι ελέγχει τα πάντα, η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τον κόσμο, βόμβες των Ισραηλινών διακόπτουν με συνέπεια την καθημερινότητα, συνεχόμενα black outs υπογραμμίζουν ότι η ζωή είναι μία συνεχής εμπόλεμη ζώνη. Οι νέοι θέλουν να φύγουν, να το σκάσουν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να επιβιώσουν. Το να ζήσουν είναι πολυτέλεια.

Εκεί συναντάμε τον Ισα, έναν 65χρονο ψαρά. Εργένης, γιατί αρνείται πεισματικά τα προξενιά της αδελφής του, μοναχικός, ακοινώνητος. Και κρυφά ερωτευμένος με τη Σιχάμ, μία μελαγχολική χήρα μοδίστρα, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μαζί με την πρόσφατα χωρισμένη νεαρή κόρη της. Οι μέρες περνούν απαράλλακτες, μέχρι που στην ψαριά του Ισα παραμονεύει μια έκπληξη: τα δίχτυα του ανασύρουν ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα. Μάλλον πολύτιμο, μάλλον μοναδικό, ίσως το εισιτήριό του για μια καλύτερη ζωή. Η νέα αυτή προοπτική τού δίνει την αισιοδοξία να χτυπήσει, συνεσταλμένα, και την πόρτα της Σιχάμ. Ομως ταυτόχρονα χτυπά και η δική του πόρτα: οι αρχές τον κατάλαβαν, τον κατηγορούν για αρχαιοκαπηλία, η Χαμάς θέλει πάση θυσία να αποκτήσει τον πολύτιμο θησαυρό.

Continue reading “Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι”

Οι πίνακες του Αλέκου Φασιανού στο μετρό του Μεταξουργείου, της αγαπημένης του γειτονιάς

Την εβδομάδα που μας πέρασε ο καλλιτεχνικός χώρος της Ελλάδας έμεινε φτωχότερος εξαιτίας της απώλειας ενός σπουδαίου Έλληνα ζωγράφου, του Αλέκου Φασιανού. Ως ύστατο χαίρε στον αγαπημένο αυτό ζωγράφο των παιδικών και νεανικών μας χρόνων, αποφασίσαμε να σας παρουσιάσουμε στο σημερινό μας αφιέρωμα μία από τις πιο ιδιαίτερες εκθέσεις έργων τέχνης του Φασιανού που εμείς, οι ταξιδιώτες της πόλης και της τέχνης, έχουμε θαυμάσει πολλές φορές. Ο λόγος φυσικά για τους πίνακες του Αλέκου Φασιανού που κοσμούν το μετρό Μεταξουργείο.

Ο Μύθος της γειτονιάς μου στο Σταθμό Μεταξουργείο | UrbanLife.gr
Continue reading “Οι πίνακες του Αλέκου Φασιανού στο μετρό του Μεταξουργείου, της αγαπημένης του γειτονιάς”

Ζωή με Φόβο του Στέλιου Λουκά

Ζωή με φόβο δε θέλεις

Είναι γεμάτη ήττες μια τέτοια ζωή

Οι εκδορές στην ψυχή δεν επουλώνονται

Δεν έχει τέλος η μοναξιά

Ν’ανακαλύψεις πρέπει

Την τέχνη του να μην φοβάσαι

Η μέρα σε προλαβαίνει

Το ελάχιστο φως που έχει ανθίσει

Χάνεται μέσα στο πυκνό σκοτάδι

Της σκουριάς

Ζωή με φόβο δεν θέλεις

Όμως κανείς δεν μπορεί να σου χαρίσει

Τη γενναιότητα που εσύ

Συνεχίζεις ν’ αρνείσαι

Στέλιος Λουκάς, ΖΩΗ ΜΕ ΦΟΒΟ, από την ποιητική συλλογή “Με λένε Φόβο”, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2021

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Προδοσία: κάτι παραπάνω από ένα έργο για την απιστία

Αντί Προλόγου

Με αφορμή την παράσταση “Προδοσία” του Χάρολντ Πίντερ στο θέατρο Βρετάνια σε σκηνοθεσία του Αιμίλιου Χειλάκη αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε εν συντομία μια ιστορία εξωσυζυγικής απιστίας που μετατρέπεται σε ένα χρονικό προδοσίας του άλλου και του εαυτού. Μέσα από 9 σκηνές που διαδέχονται η μια την άλλη και μέσα από ελάχιστα πρόσωπα ο Πίντερ πετυχαίνει να θίξει ένα θέμα βαθύ και δύσκολο, πάλλεται μεταξύ εμπιστοσύνης και προδοσίας, αναδεικνύοντας ότι οι δυο αυτές έννοιες είναι πράγματι σύμφυτες.

Continue reading “Προδοσία: κάτι παραπάνω από ένα έργο για την απιστία”

Πατσίνκο: μια κορεάτικη Οδύσσεια

Αντί προλόγου

Ένα βιβλίο που αργήσαμε να σας παρουσιάσουμε αν και διαβάσαμε πολύ γρήγορα είναι το ‘Πατσίνκο’ της αμερικανο-κορεάτισσας συγγραφέως Μιν Τζιν Λι. Ένα έπος που ξεκινά ουσιαστικά από τον μεσοπόλεμο για να ολοκληρωθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80 έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν μας προκαλεί διόλου εντύπωση που φέτος θα μεταφερθεί στην μικρή οθόνη με έναν τρόπο που οι Κορεάτες ξέρουν καλά, σε kdrama. Στα Ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση της Βάσιας Τζανακάρη.

Continue reading “Πατσίνκο: μια κορεάτικη Οδύσσεια”

To «Άλογο του Πολέμου»: ένας ύμνος στην φιλία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η ταινία που επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα είναι το «Άλογο του Πολέμου» που παρακολουθήσαμε ξανά πρόσφατα στην τηλεόραση και μας υπενθύμισε για ποιους λόγους αγαπήσαμε τη συγκεκριμένη ταινία· πρόκειται για μια ωδή στην φιλία, μια υπέροχη ιστορία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με θέμα τον αγνό δεσμό που αναπτύσσεται μεταξύ του πρωταγωνιστή, του Άλμπερτ, και ενός αλόγου.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Ο Άλμπερτ είναι δεκατεσσάρων χρόνων. Ζει σε μια φάρμα με τη βιοπαλαιστή μητέρα του και τον μέθυσο, επιπόλαιο πατέρα του. Όταν ο πατέρας του Αλμπερτ αγοράσει ένα πανάκριβο, υπέροχο πουλάρι, ο Αλμπερτ θ’ αναλάβει να το εκπαιδεύσει αλλά και να βρει τρόπο ώστε το ζώο να βοηθήσει στο βιοπορισμό τους. Το άλογο, ο Τζόι και ο Αλμπερτ θα γίνουν αχώριστοι φίλοι. Μόνο που όταν η σοδειά της οικογένειας αγροτών πάει κατά διαβόλου και ο Πρώτος Παγκόσμιος ξεσπάσει, ο πατέρας του Αλμπερτ θα πουλήσει το άλογο στο Βρετανικό Στρατό. Κι εκεί θα ξεκινήσει μια οδύσσεια για τον Τζόι που θ’ αλλάξει χέρια και χώρες και στρατόπεδα, αλλά θα κρατήσει σταθερή την αγάπη του για τον Αλμπερτ, σταθερότερη από την αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο.

Continue reading “To «Άλογο του Πολέμου»: ένας ύμνος στην φιλία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο”

Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα

Η Gwen John, ή Gwendolen Mary John, (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1876, Haverfordwest, Pembrokeshire, Ουαλία – πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1939, Dieppe, Γαλλία) ήταν Ουαλή ζωγράφος, γνωστή για τις αυτοπροσωπογραφίες, τους ήρεμους, ζωγραφισμένους εσωτερικούς χώρους, και τα πορτρέτα της άλλων γυναικών. Αν και επισκιάστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής της από τον αδερφό της Augustus John και τον εραστή της Auguste Rodin, η φήμη της έχει μεγαλώσει αρκετά από τον θάνατό της. Ας ρίξουμε Μια σύντομη ματιά στη ζωή της μεγάλης καλλιτέχνιδος της Ουαλίας που έφυγε στο Μεταϊμπρεσιονιστικό Παρίσι για να γίνει ζωγράφος και να βρει τον πραγματικό εαυτό της.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, και ερασιτέχνης ζωγράφου, το 1884, η Γκουέν, τα τρία αδέλφια και ο πατέρας της μετακόμισαν στη μικρή πόλη Tenby της Ουαλίας. Το 1895 μετακόμισε στο Λονδίνο για να ζήσει με τον μικρότερο αδερφό της και συνάδελφό της ζωγράφο, Augustus John, και να τον ακολούθησε στο Slade School of Fine Art, όπου άρχισε να σπουδάζει το 1894. Οι δεξιότητές της στο σχέδιο αναγνωρίστηκαν με το πρώτο βραβείο για τη σύνθεση φιγούρας το 1898, το τελευταίο της έτος φοίτησης της. Παρά την αναγνώριση του εξαιρετικού ταλέντου της από νεαρή ηλικία, από την αρχή – και για το μεγαλύτερο μέρος του επόμενου αιώνα – επισκιάστηκε από τον αδερφό της Augustus, ο οποίος είχε μία πολύ έντονη προσωπικότητα καθώς και ένα εξαιρετικά αξιόλογο κατάλογο έργων τέχνης.

Continue reading “Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα”

“Ερωτικό Κάλεσμα” του Μενέλαου Λουντέμη

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

Continue reading ““Ερωτικό Κάλεσμα” του Μενέλαου Λουντέμη”

“Οι Παίχτες” του Νικολάι Γκόγκολ

Ένα από τα πιο σύγχρονα και επίκαιρα έργα του Νικολάι Γκόγκολ, “Οι Παίχτες”, ένα θεατρικό έργο για τα πάθη της ψυχής και την ανθρώπινη απληστία….

Continue reading ““Οι Παίχτες” του Νικολάι Γκόγκολ”

10 καλύτερα βιβλία για το 2021

Η χρονιά που πέρασε μας γέμισε με πλούσιες αναγνωστικές εμπειρίες. Με δυσκολία συγκεντρώσαμε μονάχα 10 εξ αυτών που κυκλοφόρησαν εντός του 2021 για να σας τις παρουσιάσουμε. Αναμένουμε να ακούσουμε και τις δικές σας επιλογές! Καλή αναγνωστική χρονιά!

Continue reading “10 καλύτερα βιβλία για το 2021”