BLACK SAILS: Μια από τις καλύτερες σειρές πειρατείας που ίσως δεν γνωρίζατε (ΧΩΡΙΣ SPOILERS)

Το 1975 στις Δυτικές Ινδίες οι πειρατές της νήσου του New Providence απειλούν το θαλάσσιο εμπόριο της περιοχής. Κάθε πολιτισμένο έθνος τους ανακηρύσσει hostis humanis generis, δηλαδή εχθρούς όλης της ανθρωπότητας. Σε απάντηση οι πειρατές υιοθετούν ένα δικό τους δόγμα: Πόλεμος εναντίον του κόσμου.

Έτσι ακριβώς περιγράφεται η υπόθεση της σειράς Black Sails, ενός δράματος που αποτελεί το prequel στο βιβλίο Treasure Island του Robert Louis Stevenson, στους τίτλους αρχής του 1ου επεισοδίου. Πρόκειται για μια πλοκή πολλά υποσχόμενη, αλλά και αρκετά επιφανειακή όσον αφορά την ουσία του όλου εγχειρήματος. Ίσως, μάλιστα, το αδικεί λιγάκι, αφού όσοι προσδεθούν σε αυτό το μαγικό ταξίδι θα πρέπει να περιμένουν να βιώσουν πολλά παραπάνω.

Ουσιαστικά, είναι και μια ιστορία επιδιώξεων και προσωπικής αναζήτησης, μιας προσωπικής Οδύσσειας του κάθε προσώπου. Είναι ακόμα και μια ιστορία φιλίας μεταξύ του James Flint και του John Silver, δύο προσώπων εξολοκλήρου διαφορετικών που όμως σιγά σιγά δένονται και αποτελούν ένα από τα καλύτερα character duos της τηλεόρασης, δίχως αμφιβολία.

Αποτέλεσμα εικόνας για black sails"

Για να μην σπαταλάμε, όμως, και πολύ χρόνο, το Black Sails είναι με λίγα λόγια ένα έπος, ένα αριστούργημα της μικρής οθόνης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ. Όχι μόνο καταφέρνει να μας παρουσιάσει έναν γνήσιο πειρατικό κόσμο με όσα αυτός συνεπάγεται, αλλά καταφέρνει να μας εντάξει και σε ένα βαθύ προσωπικό και συλλογικό δράμα και σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Δεν μένουμε, λοιπόν, σε καμία περίπτωση στην επιφάνεια.

Καλύτερα, όμως, να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν το 2014 το Starz αποφάσισε να προβάλλει μια πειρατική σειρά, υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη επιφυλακτικότητα εκ μέρους του κοινού. Αυτό ήταν φυσιολογικό, κρίνοντας από το ότι μέχρι τότε, δεν υπήρξε και πολύ μεγάλη επιτυχία στην αναπαράσταση εκείνης της εποχής. Όλες οι κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ενσαρκώσεις ήταν κάτω του μετρίου και το μόνο που είχαν οι μεγάλοι φανατικοί του πειρατικού κόσμου για να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους ήταν τα βιβλία και τα βιντεοπαιχνίδια. Ναι είχαμε και τους Πειρατές της Καραϊβικής του Johny Depp, όμως αυτό ήταν περισσότερο ένα διασκεδαστικό παραμύθι με γονική συναίνεση 13 ετών που δυστυχώς δεν κράτησε ποτέ το επίπεδο της 1ης ταινίας στις επόμενες. Ρεαλιστική, σκληρή και σωστή ιστορία και αναπαράσταση δεν είχαμε. Παρόλα αυτά τα «Μαύρα Πανιά» είχαν καλό budget να τα υποστηρίξει, αφού ένας από τους παραγωγούς ήταν ο Michael Bay, ο οποίος σπεύδω να προλάβω τους haters του, δεν είχε ρόλο στο σενάριο της σειράς μιας και οι δημιουργοί ήταν οι Robert Levine και Jonathan E. Steinberg και όλοι περίμεναν να δουν αν θα επιβραβευθούν για την αναμονή.

Αποτέλεσμα εικόνας για black sails"

Η αναμονή πράγματι επιβραβεύτηκε και με το παραπάνω, όμως η 1η σεζόν ξεκίνησε ως κάτι το μέτριο για τους ανυπόμονους. Πιο συγκεκριμένα, η σειρά ρίσκαρε αρκετά στα πρώτα 6 επεισόδια περίπου, ακολουθώντας μια πολύ επικίνδυνη συνταγή, που όταν πετυχαίνει δίνει αριστουργήματα (βλ. Breaking Bad) και όταν δεν πετυχαίνει δίνει μεγάλες πατάτες. Δεν υπάρχει κάποιο μέσο αποτέλεσμα. Πήραν, δηλαδή, τον χρόνο τους, χτίζοντας την ιστορία σε πολλά επίπεδα, διαμορφώνοντας χαρακτήρες και προχωρώντας αργά. Είχε λοιπόν έναν τίμιο πιλότο, όμως δεν μπήκε κατευθείαν στο ψητό με αποτέλεσμα πολλοί να βαρεθούν και να την σταματήσουν. Εξάλλου στα πρώτα επεισόδια αποφασίζουμε αν θα συνεχίσουμε κάτι ή όχι. Φυσικά εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι βαρετά τα πρώτα επεισόδια ήταν μόνο σε όσους δεν έχουν τρέλα με τον πειρατικό κόσμο. Για εμάς τους τρελούς με αυτό το theme, όλα ήταν σε έναν βαθμό ικανοποιητικά. Τελικά κορύφωσαν αναπάντεχα στα 2-3 τελευταία επεισόδια της 1ης σεζόν και από εκεί και πέρα η σειρά έδινε πόνο ασταμάτητα δίχως να κάνει κοιλιά πουθενά. Όσο προχωρούσε γινόταν και καλύτερη.

Στα πολύ δυνατά της σημεία είναι καταρχάς ο τεχνικός τομέας. Το soundtrack είναι απίθανο και ιδιαιτέρως πειρατικό, ταιριάζοντας γάντι στον κόσμο που χτίζεται μπροστά μας, αλλά και στις σκηνές που χρησιμοποιείται, ενώ η σκηνοθεσία είναι ένα χάρμα οφθαλμού. Πρώτον, τα πλοία που κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες της σειράς είναι δουλεμένα στην εντέλεια, και παρόλο που ποτέ δεν βρέθηκαν στη θάλασσα στα αλήθεια, το cgi και τα πλάνα είναι τόσο έξοχα, που φαίνεται το ακριβώς αντίθετο. Επιπλέον, τα κουστούμια, τα σκηνικά και οι πόλεις που έχουν δημιουργηθεί, είναι τέτοιου επιπέδου, ώστε πριν ακόμα δεθεί κανείς με τους χαρακτήρες γίνεται απευθείας μέρος αυτού του καινούργιου κόσμου που ξεπηδάει στην οθόνη, ακριβώς λόγω της αληθοφάνειάς του και του ρεαλισμού του. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που το Black Sails βγήκε και τις 4 χρονιές προβολής του, υποψήφιο στα Emmy Awards στις κατηγορίες του Outstanding sound editing και του Outstanding special and visual effects και κέρδισε 3 φορές.

Αποτέλεσμα εικόνας για black sails"

Όσον αφορά τον τομέα του σεναρίου, εδώ μιλάμε για ένα επίτευγμα μεγατόνων. Η ιστορία κινείται σε πολλά επίπεδα με αποτέλεσμα να μην βαριέσαι λεπτό, ενώ μόλις πάρει κυριολεκτικά μπρος, έχει σε κάθε επεισόδιο κάτι να σου δώσει. Πάντα υποβόσκει μια ανατροπή που αναμένεται να χαρίσει συγκινήσεις και ενθουσιασμό, ενώ δεν λείπουν και οι ναυμαχίες, οι ξιφομαχίες, τα πιστολίδια, τα κανόνια, το ξύλο και η ένταση. Εκτός αυτού, θίγεται και ένα βαθύ κοινωνικό και φιλοσοφικό μήνυμα. Υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την φύση της ηθικής, της πίστης σε ένα ιδανικό, τον προσωπικό και τον συλλογικό αγώνα, τον πολιτισμό, την αγάπη και άλλα πολλά.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθώ και στους χαρακτήρες, χάρη στους οποίους η πλοκή γίνεται ακόμα πιο βαθιά και ενδιαφέρουσα. Ο κάθε χαρακτήρας είναι κάτι το ξεχωριστό. Ο καθένας έχει τις δικές του επιδιώξεις, το δικό του παρελθόν και τα δικά του προτερήματα και ελαττώματα. Το μεγάλο θετικό σε όλο αυτό το χτίσιμο είναι πως όλοι τους νιώθουν πραγματικοί, με αποτέλεσμα να μπορείς να ταυτιστείς με αρκετούς από αυτούς και να τους κατανοήσεις. Ως εκ τούτου, δένεσαι συναισθηματικά, επενδύεις, τους συναισθάνεσαι και το σημαντικότερο, ταυτίζεσαι πάρα πολύ μαζί τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πανηγύρισα, λυπήθηκα, ενθουσιάστηκα, ανακουφίστηκα ή χάρηκα για κάποιο γεγονός. Αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν και εγώ στο πλήρωμα του Walrus ή στο νησί του Nassau και παρακολουθούσα από κοντά τα όσα συνέβαιναν. Μάλιστα, δεν υπάρχει καμιά απολύτως διάκριση στους γυναικείους και τους αντρικούς χαρακτήρες. Είναι πολύ φεμινιστική σειρά, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Οι γυναίκες είναι πολύ δυναμικές και έχουν κομβικό και κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Για όσους τώρα αναρωτιούνται για τα ιστορικά και τα λογοτεχνικά πρόσωπα, έχουμε και πασίγνωστους πειρατές της λογοτεχνίας, όπως ο John Silver και ο James Flint και πρόσωπα ιστορικά, όπως ο Charles Vane, ο Calico Jack Rackam, ο Woodes Rogers και η Anne Bonny.

Αποτέλεσμα εικόνας για black sails"

Όσον αφορά τον τομέα της υποκριτικής δεν υπάρχει αδύναμος κρίκος. Οι χαρακτήρες είναι πολυεπίπεδοι και οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται άψογα στις απαιτήσεις τους. Ο Toby Stephens δίνει μαθήματα υποκριτικής ως Captain Flint, ενώ πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος αδύναμος κρίκος. Ο Toby Schmitz ως Jack Rackam, ο Luke Arnold ως John Silver, ο Zach McGowan ως Charles Vane, η Hannah New ως Eleanor Guthrie, είναι όλοι τους φανταστικοί αν και δυστυχώς δεν μπορώ να τους μνημονεύσω όλους για λόγους συντομίας.

Για το τέλος άφησα τους διαλόγους, διότι είναι ίσως το πιο δυνατό κομμάτι της σειράς. Οι διάλογοι λοιπόν είναι πολύ προσεγμένοι και δουλεμένοι στην εντέλεια, με ένα λεξιλόγιο που όμοιο του δεν έχω ξανά δει σε σειρά. Παραδίδουν καταλλήλως τα συναισθήματα των ηρώων και σπάνια φαίνονται ασήμαντοι. Πάντα έχουν κάτι να δείξουν, μια λεπτομέρεια, ένα μάθημα ζωής, ένα συναίσθημα. Είναι ο βασικός λόγος που οι χαρακτήρες έχουν τόσο βάθος. Είναι με λίγα λόγια τόσο δυνατοί που σε κάνουν να γυρνάς τη σκηνή πίσω για να τους ακούσεις πάλι.

Συμπερασματικά, εκείνο που πρέπει να τονίσω από προσωπική εμπειρία, είναι πως έχω πολύ καιρό να επηρεαστώ έτσι από σειρά. Πάει ένας μήνας από τότε που την ολοκλήρωσα και ακόμα νιώθω την επιρροή της. Είναι από τις λίγες φορές που ήμουν διατεθειμένος να την δω καπάκι ξανά, παρόλο που δεν το έπραξα λόγω χρόνου.

Σε μια εποχή που η ποσότητα των σειρών είναι τεράστια, κάποιες φορές η ποιότητα θυσιάζεται εις βάρος της. Βλέπουμε πολλές σειρές να κάνουν κοιλιά ή να έχουν καλό σενάριο και κακή εκτέλεση. Το Black Sails, είναι ένα ασφαλές στοίχημα για να περάσετε τον χρόνο σας και αξίζει σίγουρα πολύ μεγαλύτερη προσοχή από αυτή που έχει πάρει μιας και είναι αρκετά υποτιμημένο. Εάν θέλετε ένα ταξίδι περιπέτειας, ενθουσιασμού και συναισθημάτων τότε δεν πρέπει να το χάσετε. Είτε επιζητείτε τη δράση, το πολιτικό παιχνίδι, τις προδοσίες και τις ανατροπές, είτε το δράμα, τον προβληματισμό, τα βαθιά μηνύματα και τους καλούς διαλόγους, είστε από κάθε άποψη καλυμμένοι.

Εδώ σας δίνουμε και τον σύνδεσμο για το soundtrack από την 4η σεζόν, για όσους ενδιαφέρονται για αυτά:

Βαγγέλης Φραγκούλης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *