Στη μνήμη της ανυπαρξίας της Ράνιας Ορφανάκου

“εγώ δεν υπάρχω
κοιτάξτε τη ζωή σας”
είπε κλείνοντας το τηλέφωνο

κάθε αυγή αφήνουμε στο στρώμα
ένα κρεμμύδι
κάθε στιγμή να βγάζει
ένα δάκρυ
στόλισα τη μνήμη σου με λευκές ίριδες
κι ας ήξερες πως το μοβ
είναι το αγαπημένο μου χρώμα

Πηγή: Η αθωότητα της ανυπαρξίας, Ράνια Ορφανάκου, εκδ. Πνοή

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *