Καθένας, ένας κόσμος του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Έτσι σκεφτόμουν:
να οριστεί ένας κόσμος
έχει τον κόπο του

το έλεγα τότε
που περνούσαν παράθυρα
όπως τα τρένα
και οι άνθρωποι
περνούσαν
και τα πουλιά ήταν
κλουβιά
φυσέκια και ξόβεργες
που διάβαζαν τα μάτια ψέλνοντας όλα μαζί
δίχως ίσο
της αυγής τα χρώματα
κι αναπνοή δεν έπαιρνες
μην χαλαστούν
οι συγχορδίες

κι ο κόπος είναι
πώς να κουρδίσεις
τα ρολόγια

ο κόπος είναι
κάματος των άκρων πρώτα
κι έπειτα του ήπατος
των νεφρών
των νεφών
και του παγκρέατος

τρεις στους τέσσερις
οι ζωντανοί
ένας στην αιχμή του σμήνους ενύπνιο τάφων
και χλωρών εκτατισμών

αγέρας πάει
και μιλάει με τη θάλασσα

να οριστεί ένας κόσμος
έχει τον κόσμο
κι έναν που τον ανακαλεί καθένας ένας κόσμος
μόνος του

θα σπείρω Εγώ
ό,τι είναι να θερίσει

ο Θεριστής._

Πηγή: Ενύπνια τα Μεθεόρτια , Εκδόσεις Έναστρον

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *