Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021

Η φετινή κινηματογραφική χρονιά ξεκίνησε αργά, αφού τα σινεμά έμειναν κλειστά μέχρι τον Μάιο στη χώρα μας, και φαίνεται να πήρε μπρος στις αρχές του καλοκαιριού, συμπυκνώνοντας σε λίγους μήνες την παραγωγή και τις καλλιτεχνικές αγωνίες σχεδόν δύο χρόνων. Έτσι, το να προσπαθήσει κανείς να βγάλει συμπέρασμα για το επίπεδο και τις τάσεις της κινηματογραφικής δημιουργίας κατά την διάρκεια του 2021 είναι πραγματικά ένα δύσκολο εγχείρημα. Παρά όμως τις δυσκολίες και τα αχαρτογράφητα νερά τα οποία αναγκάστηκε να περιηγηθεί ο κινηματογράφος, οι καλές ταινίες της χρονιάς ήταν πολλές, εντυπωσιακές και άφησαν το στίγμα τους στις σινεφιλικές καρδιές μας. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ήταν δεκάδες οι αξιόλογες δουλειές σπουδαίων δημιουργών που βρήκαν το δρόμο τους προς το κοινό (με όποιες μορφές ή με όση διαθεσιμότητα κι αν τελικά αυτό συνέβη). Και έτσι, μπορούμε και εμείς να σας παρουσιάσουμε 10 από τις καλύτερες ταινίες του 2021, μιας χρονιάς που μπορεί να μην ικανοποίησε πλήρως αλλά πάντως είχε πάρα πολλά να προσφέρει στην αγαπημένη μας 7η τέχνη.

1. Dune

Το Dune ήταν ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα κινηματογραφικά γεγονότα της χρονιάς. ΄Ενα βιβλίο γραμμένο παραπάνω από πέντε δεκαετίες πριν, μια αποτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά και ένα όραμα που έμεινε στα σκαριά, πολλές προφητείες που εκπληρώθηκαν δημιούργησαν έναν μύθο γύρω από πιο επιτυχημένο sci-fi έπος όλων των εποχών. Αυτόν εκμεταλλεύτηκε και ο Denis Villeneuve που έφερε στην ζωή έναν θρύλο, δίνοντάς του σάρκα και οστά με ένα μοναδικό καστ, μια τρομερή κινηματογραφία και την επιβλητική μουσική του Hans Zimmer. Απλούστερα, ένας λόγος να γεμίσουν οι χειμερινές κινηματογραφικές αίθουσες, αφού το Dune είναι μια ταινία για μεγάλο σινεμά, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ένα έργο επικής κλίμακας, φτιαγμένο για να βυθιστείς σε μια σκοτεινή αίθουσα, να χαθείς μέσα στα αμμώδη τοπία και στην εντυπωσιακή αρχιτεκτονική του. Ο Villeneuve διαπρέπει αισθητικά και το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα εντυπωσιάζει με την μινιμαλιστική του ένταση. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι για τέτοιες ταινίες υπάρχει το Hollywood. Ένα ισορροπημένο πάντρεμα του καλλιτεχνικού με του εμπορικού, με τον Καναδό σκηνοθέτη να παραδίδει μαθήματα θεαματικού σινεμά.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

2. The French Dispatch

To French Dispatch μοιάζει με το άλμπουμ των greatest hits του Wes Anderson, όλες οι αγαπημένες του θεματικές σε μία ταινία: Μοναξιά, οικογένεια, φιλία, αγάπη, θάνατο, τις εσωτερικές διεργασίες δυσλειτουργικών ανθρώπων, τα παιδιά που βιώνουν την απώλεια της αθωότητας. Η δέκατη ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη και σεναριογράφου, αποτελεί αδιαμφισβήτητα την πιο τολμηρή, την πιο σύνθετη και ίσως την πιο εντυπωσιακή του δημιουργία. Η χάρτινη υφή της, με τα απίστευτα κεντραρισμένα και χωρίς βάθος κάδρα, οι εκπληκτικές συνθέσεις χρωμάτων, η χειροποίητη θεατρικότητά του, η αμήχανη κωμική ενέργεια των ηρώων του, με το cast που κάνει χολιγουντιανή παρέλαση και η μουσική του μαέστρου Alexandre Desplat συντονίζουν τα πάντα με απόλυτο έλεγχο. Πρόκειται για μία σπονδυλωτή ταινία ανθολογίας, χωρισμένη με βινιέτες και σχεδιασμένη ως… περιοδικό. Ολόκληρο το φιλμ είναι φτιαγμένο σα να κάνει ένα νεύμα διαρκείας στο κοινό του, όλο νόημα. Ο Άντερσον που μεγάλωσε διαβάζοντας New Yorker μπορεί να οραματίστηκε μία επιστολή αγάπης στους αγαπημένους του δημοσιογράφους, αλλά αυτό που αναδεικνύει στο French Dispatch, είναι ο επικήδειος μίας παλιάς δημοσιογραφίας. Εξιδανικευμένης σίγουρα αλλά και υπαρκτής. Φαντάζεται έναν τύπο εκδότη που δεν υπάρχει πια, προσανατολισμένο ξεκάθαρα στο περιεχόμενο και όχι στην επέκταση ομίλων, και με την κατανόηση πως το γράψιμο μπορεί να είναι ένα τόσο μοναχικό επάγγελμα. Είναι παρ’όλα αυτά η πιο φιλόδοξη δουλειά του σκηνοθέτη, και δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω που να του μοιάζει.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

3. Tick, Tick… Boom!

Ένας συναισθηματικός σίφουνας, η έκπληξη του Netflix για την φετινή χρονιά, που κερδίζει όλους τους πόντους για το πάθος του, το οποίο αναπόφευκτα συμπαρασύρει ακόμα και τον πιο αλλεργικό στα μιούζικαλ θεατή. Η τραγική ιστορία του σερβιτόρου-το-πρωί-συνθέτη-το-βράδυ Τζόναθαν Λάρσον, που πέθανε στα 35 του από ανεύρυσμα το πρωί της πρεμιέρας του μεγάλου έργου του που θα άλλαζε το Μπρόντγουεϊ για πάντα, του Rent, αποτέλεσε την έμπνευση για τον πολυπράγμονα και ταλαντούχο Λιν Μανουέλ Μιράντα όχι μόνο να αναμετρηθεί με όλα του τα καλλιτεχνικά άγχη σε αυτό το σκηνοθετικό του ντεμπούτο (όπως έκανε, άλλωστε, και στο Hamilton, μέσα από στίχους όπως το “why do you write like you’re running out of time?”), αλλά και να δώσει στον πρωταγωνιστή Άντριου Γκάρφιλντ το ρόλο της ζωής του. Και, δυστυχώς, αποτελεί και ένα συγκινητικό tribute στον πρόσφατα εκλιπών Στίβεν Σόντχαϊμ, τον μεγάλο συνθέτη και στιχουργό που έβαλε την υπογραφή του στην ανάδειξη του Broadway στην μεγάλυτερη θεατρική σκηνή στον κόσμο.

4. The Father

Ο Άντονι είναι ένας ιδιότροπος ηλικιωμένος άνδρας, που αντιμετωπίζει τον εφιάλτη της άνοιας: καθημερινά πληροφορίες και οι μνήμες μπερδεύονται στο κεφάλι του, ο χρόνος και η πραγματικότητα γίνονται ένα βασανιστικό παζλ, το οποίο δεν μπορεί να λύσει και ο τρόμος απέναντι στην απώλεια του εαυτού του τον κάνει ευάλωτο. Η κόρη του η Αν τον φροντίζει, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να βρει μια νοσοκόμα που θα τον αναλάβει, καθώς εκείνη θέλει να φύγει για το Παρίσι. Αυτή είναι η μία εκδοχή της αλήθειας. Όμως μέσα στο μυαλό του Άντονι υπάρχουν και πολλές άλλες.Μια θεατρική μεταφορά που όχι μόνο δεν χάνεται μπροστά στο άπειρο του σινεμά, αλλά αποτελεί διαμάντι ατόφιας κινηματογραφικής τεχνικής με το κερασάκι στην τούρτα, την σαρωτική ερμηνεία καριέρας του βραβευμένου με Όσκαρ Άντονι Χόπκινς (ο οποίος μοιάζει να εκπλήσσει ακόμα και τον εαυτό του καθώς η αλήθεια τον διαπερνά σαν ηλεκτρισμός και συντρίβει τον θεατή). Σενάριο, μοντάζ (από τον υποψήφιο για Όσκαρ Γιώργο Λαμπρινό) και καλλιτεχνική διεύθυνση συνθέτουν απολύτως συνεργατικά και οργανικά έναν επίπονα υποκειμενικό, φευγαλέο κόσμο στο κεφάλι του ήρωα, επιτρέποντας στο θεατή να βιώσει τον αποπροσανατολισμό του άντρα, σε μια εντυπωσιακή και διαρκή άσκηση κινηματογραφικής ισορροπίας.

5. Nomadland

Με δεκάδες βραβεία, μεταξύ των οποίων και τρία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Α΄ Γυναικείου Ρόλου για τη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ) η Κλόι Ζάο, μια από τις πιο σημαντικές δημιουργούς του σύγχρονου σινεμά, υπογράφει ένα ποιητικό αριστούργημα, που θα σας κάνει να δείτε τη ζωή αλλιώς. Η ταινία καταγράφει το οδοιπορικό μιας γυναίκας, της Φερν, που έχει επιλέξει να ζει στο περιθώριο του αμερικανικού ονείρου. Αν και η ίδια είναι πρώην δασκάλα, μετά από τον θάνατο του άντρα της και το κλείσιμο του εργοστασίου όπου δούλευε, επιλέγει να αφήσει το σπίτι και τις ανέσεις της μικροαστικής ζωής και να ζήσει ως νομάς. Η αμερικανική πραγματικότητα μέσα από τη ματιά μιας διαφορετικής ηρωίδας, που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται από την εσωτερική της ανάγκη για την ελευθερία της.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

6. Minari

Tο “Minari” είναι μία μοναδική αυτοβιογραφική ταινία με διακριτική αλλά δυνατή αφηγηματική ροή. Είναι μια ιστορία μετανάστευσης προσεγγιζόμενη από την οπτική των ανθρώπων που την βιώνουν. Tο έργο αν και με ασιάτικες υπογραφές είναι πιο αμερικανικό από τις περισσότερες χολυγουντιανές δημιουργίες. Αποσαρθρώνει και συγχρόνως ανοικοδομεί το “αμερικανικό όνειρο” προσδίδοντάς του διαστάσεις ρεαλιστικές. Ξεκαθαρίζει πως δεν είναι κάτι τελεολογικό αλλά κάτι αενάως επαναλαμβανόμενο. Γι’αυτό και το minari είναι μια ταινία που απαιτεί να την δει κανείς πάνω από μια φορά και να την αφουγκραστεί βαθιά για την νιώσει σε βάθος, προσέχοντας και την παραμικρή λέξη και την παραμικρή εικόνα. Για να καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένας τελικός προορισμός για την οικογένεια, μονάχα κινούμενοι στόχοι που καλούνται διαρκώς να πετύχουν αλλά ποτέ δεν θα καταφέρουν να τους φτάσουν. 

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

7. Drunk

Μια από τις σινεφίλ επιτυχίες του περασμένου καλοκαιριού και αναμενόμενα βραβευμένη με το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Ο Τόμας Βίντερμπεργκ ξορκίζει την απώλεια και φτιάχνει έναν ύμνο στη ζωή μέσα από την ιστορία τεσσάρων καθηγητών που βιώνουν κρίση ηλικίας, εγκλωβισμένοι σε μια μέτρια και βαρετή καθημερινότητα, όταν αποφασίζουν να κάνουν ένα περίεργο πείραμα. Βασισμένοι στη θεωρία του Νορβηγού ψυχολόγου Φιν Σκαρντερούντ, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος γεννιέται με ένα έλλειμμα αλκοόλ της τάξης του 0.5% στον οργανισμό του, οπότε η καθημερινή του κατανάλωση μπορεί να συμβάλει στην ευτυχία, αποφασίζουν να το ρίξουν έξω. Σταδιακά όμως, η κατάσταση της ελαφριάς μέθης που τους προκαλεί ευφορία και αυξάνει τη δημιουργικότητά τους, αρχίζει να γίνεται μια καταστροφική εξάρτηση, που διαλύει τις οικογένειές τους και τις ζωές τους. Ο Δανός σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται το στιβαρό σενάριο και χτίζει πάνω στον τεράστιου κινηματογραφικού εύρους πρωταγωνιστή του (Μαντς Μίκελσεν) μια σπουδή χαρακτήρων δίχως να φοβάται τη σωματικότητα της ιστορίας του, συνδέοντας το σώμα με το νου και φτάνοντας στο φινάλε σε μια ήδη κλασική σκηνή ανθολογίας.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

8. Η Γυναίκα Που Έφυγε

Μέσα από ένα απίστευτης απλότητας και χάρης κεντρικό concept, ο σπουδαίος Κορεάτης σκηνοθέτης καταγράφει ένα πορτρέτο προσωπικής εξερεύνησης χτισμένο πάνω στις διακριτικότερες των κινήσεων και σε σκέψεις που κρύβονται πίσω από λόγια- ή την απουσία τους. Ο Χονγκ αποτελεί μέγα παρατηρητή συμπεριφορών, στήνοντας μια ολόκληρη ταινία σε λεκτικές συνδιαλλαγές και στο πώς η θέση που καταλαμβάνουμε στο περιβάλλον μας (και ο τρόπος με τον οποίον αλληλεπιδρούμε με αυτό) καθορίζει τελικά τις αποφάσισεις μας. Δικαιότατο το βραβείο Σκηνοθεσίας στο περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

9. Promising Young Woman

Σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για τον κινηματογράφο (καθώς η ταινία βγήκε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2021) η εικόνα της Κάρι Μάλιγκαν με πολύχρωμη περούκα και στολή νοσοκόμας να μοιράζει “χαστούκια συναίνεσης” σε μια σειρά αντρών που θεωρούν ότι μια γυναίκα υπό την επήρεια αλκοόλ αποτελεί το ιδανικό σεξουαλικό θήραμα, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει μία μοναδική εικόνα γύρω από την ταινία “Promising Young Woman” της βρετανής ηθοποιού Έμεραλντ Φένελ, η οποία υπογράφει το σενάριο και για πρώτη φορά την σκηνοθεσία. Προορισμένη να ανοίξει συζητήσεις γύρω από τα προνόμια των αντρών και τις λεπτές γραμμές που ορίζουν τη συναίνεση στις σεξουαλικές επαφές, το “Promising Young Woman” είναι αναμφίβολα μία από τις καλύτερες και πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς με 4 υποψηφιότητες για τα Golden Globes και 5 για τα Oscars. Η ταινία έχει πολλαπλά επίπεδα και ιδιαίτερες υφάνσεις τόσο στην εξέλιξη, όσο κυρίως στο φινάλε της, σε μια ανατρεπτική πλοκή που θα σε κρατήσει μέχρι τέλους, παίζοντας πολλές φορές έξυπνα με τα κλισέ του θέματος. Mε ωραίο ρυθμό, ευρηματικό σενάριο, εξαιρετική φωτογραφία, και μία σαρωτική Carrie Mulligan, η ταινία καταφέρνει να περάσει τα μηνύματα που θέλει χωρίς να γίνεται καθόλου “πιεστική” ή υπερβολική και εν τέλει ανταποκρίνεται και με το παραπάνω στις υποσχέσεις του τίτλου της.

Διαβάστε περισσότερα στο άρθρο μας για την ταινία εδώ.

10. Digger

Μετά από μία αισθητή παρουσία ετών στις ταινίες μικρού μήκους, ο Τζώρτζης Γρηγοράκης σκηνοθετεί την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του και συνθέτει μία μεγαλόπρεπη, ευαίσθητη τραγικωμωδία όπου ένας πατέρας, ένας γιος και η φύση γύρω τους, μάχονται. Μάχονται για τις ρίζες τους, κυριολεκτικές και μεταφορικές, μάχονται για να βρουν κοινό έδαφος, μάχονται μέσα στη συναισθηματική και σωματική φθορά τους για να καταλάβουν την αλήθεια τους και, αν τα καταφέρουν, να τη μοιραστούν .Το κόνσεπτ του Digger είναι μικρής κλίμακας: Ο γιος επιστρέφει στη γενέτειρά του για να διεκδικήσει κομμάτι της περιουσίας που του έχει αφήσει η μητέρα του, και αναγκαστικά πρέπει να έρθει σε επικοινωνία με τον απόμακρο πατέρα του μετά από πολλά χρόνια αποξένωσης. Η συνάντησή τους γίνεται τρυφερή και συγκρουσιακή ταυτόχρονα, με τους δύο πεισμωμένους άνδρες να ανταγωνίζονται για τη γη και τη γυναίκα που έχασαν, όσο ο Γιώργος Καρβέλας φωτογραφίζει το φυλλοβόλο δάσος της Χαλκιδικής που τους φιλοξενεί όπως ένα πεδίο μάχης μεταξύ της ανθρωπότητας και της φύσης, της παράδοσης και μίας υποθετικής προόδου που ξεριζώνει τα πάντα.

BONUS – Luca

Μετά το βαρύγδουπο σε νοήματα και θέματα Soul, η Pixar επιστρέφει με μια ταινία ευχάριστα προσγειωμένη σε μια μικρής κλίμακας ιστορία παιδικής φιλίας και ταυτότητας. Ίσως η πιο ‘απλή’ ταινία του studio, βρίσκει την ομορφιά της περισσότερο στις μικρές της λεπτομέρειες και το υπέροχα εκτελεσμένο animation, παρά στην ευρύτερη ιστορία του. Μια γλυκιά ταινία που εξυψώνεται από τον αυθεντικά νοσταλγικό τρόπο που μεταφέρει και εκφράζει το παιδικό καλοκαίρι.

Πήγες:

https://www.news247.gr/sunday-edition/oi-21-kalyteres-tainies-toy-2021.9445135.html

https://www.bovary.gr/art/analyse/deka-kalyteres-tainies-2021

https://popaganda.gr/art/i-10-kaliteres-tenies-tou-2021/

https://www.athinorama.gr/cinema/3000415/oi-kaluteres-tainies-tou-2021-apo-to-xristo-mitsi/

https://unboxholics.com/stories/89885-oi-kalyteres-tainies-tou-2021

https://www.oneman.gr/entertainment/oi-30-kaliteres-tainies-tou-2021/

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *