10 ποιήματα, ύμνοι για τον έρωτα

1. Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες, Μαρία Πολυδούρη

Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ’ ἀγάπησες
στά περασμένα χρόνια.
Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα
καί σέ βροχή, σέ χιόνια,
δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ’ ἀγάπησες.


Μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου
μιά νύχτα καί μέ φίλησες στό στόμα,
μόνο γι’ αὐτό εἶμαι ὡραία σάν κρίνο ὁλάνοιχτο
κι ἔχω ἕνα ρῖγος στήν ψυχή μου ἀκόμα,
μόνο γιατί μέ κράτησες στά χέρια σου.

Μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν
μέ τήν ψυχή στό βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα τό ὑπέρτατο
τῆς ὕπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τά μάτια σου μέ κύτταξαν.

Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες γεννήθηκα
γι’ αὐτό ἡ ζωή μου ἐδόθη
στήν ἄχαρη ζωή τήν ἀνεκπλήρωτη
μένα ἡ ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ’ ἀγάπησες
ἔζησα, νά πληθαίνω
τά ὀνείρατά σου, ὡραῖε, πού βασίλεψες
κι ἔτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ὡραῖα μ’ ἀγάπησες.


(Οἱ τρίλιες πού σβήνουν, 1928)

2. Σ’ αγαπώ, Μυρτιώτισσα

Σ’ αγαπώ δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου.

Ω μελίσσι μου, πιες
απ’ αυτόν τις γλυκές,
τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!

Τα δυο χέρια μου – να!
στα προσφέρω δετά,
για να γείρεις γλυκά
το κεφάλι,

κ’ η καρδιά μου σκιρτά
κι όλη ζήλεια ζητά
να σου γίνει ως αυτά προσκεφάλι!

Και για στρώμα καλέ,
πάρε όλην εμέ-
σβήσ’ τη φλόγα σε με
της φωτιάς σου,

ενώ δίπλα σου εγώ
τη ζωή θ’ αγρικώ
να κυλάει στο ρυθμό
της καρδιάς σου!…

Σ’ αγαπώ δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό,
πιο μεγάλο!

(Τραγούδια, 1919)

3. Ερωτικό, Κώστας Ουράνης

Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ πῶ
ἂν θὰ σ᾿ ἀγαπῶ
ἴσαμε νὰ φτάσω στὴ στερνὴ τὴν ὥρα
ὅπως, κι ὅσο, τώρα·

Οὔτ᾿ ὁ ἔρωτάς μου ποὺ σὰ ρόδο ἀνθεῖ,
ἂν θὰ μαραθεῖ
πάλι σὰν τὸ ρόδο ποὺ τὸ καίει τὸ θέρο,
δὲν μπορῶ νὰ ξέρω.

Ὅ,τι ξέρω εἶναι πώς, ἀπ᾿ τὴν ἡμέρα
πού ῾γινες δική μου
ἄνοιξαν κλεισμένες πύλες -καὶ τὸ θαῦμα
μπῆκε στὴ ζωὴ μου·

Ὅλα ἀλλάξαν ὄψη ἀπ᾿ τὸ φῶς ποὺ ἐντός μου
σκόρπισε ἡ χαρά,
σὰν στὰ βαλτοτόπια ποὺ τὰ πλυμμυρίζουν
ζωντανὰ νερά.

Ἔχω πιὰ ξεχάσει ὅσα νοσταλγοῦσα
κι ὅ,τι εἶχα ποθήσει:
Τώρα μὲ φτερώνει μία καινούρια νιότη
ποὺ δὲν εἶχα ζήσει.

Τὴ ζωὴ τὴ βλέπω σάμπως μέσ᾿ ἀπό ῾να
μαγικὸ γυαλὶ
κι ἀπ᾿ ὅ,τι ζητοῦσα μοῦ ῾δωσ᾿ ἡ ἀγάπη
τόσο πιὸ πολύ,

ποῦ νὰ λέω ἂν ὅπως ἦρθε μίαν ἡμέρα
φύγει πάλι πίσω
κι ἀπομείνω μόνος, κι ὅπως ἤμουν πρῶτα,
-κάλλιο νὰ μὴν ζήσω.

4. Έρωτας, Χρίστος Λάσκαρης

Στην πρώτη επαφή που είχαμε,
μιλήσαμε όπως δυο ξένοι
για πράγματα διάφορα σχεδόν.
Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο,
με κάποια στη φωνή μας διαφορά,
ένα χρωμάτισμα.
Ώσπου στην Τρίτη,
τα λόγια μας ακολουθούσαν παύσεις –
εκείνες οι γλυκές σιωπές
του έρωτα.

5. Ερωτικό, Ναπολέων Λαπαθιώτης

Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενό
Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου.
Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό
Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του.
Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί αχ, καρδιά μου, που μου το ‘τάξανε πολλοί
Κι όμως δε μπόρεσε κανείς, ποτέ να μου το δώσει.
Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό
Και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι
Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ
Σαν μια παλιά της οφειλή να μου το ξαναφέρει.

Ακούστε το εδώ.

6. Αγάπη, Κώστας Καρυωτάκης

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.


Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

7. Δε σ’ αγαπώ, Πάμπλο Νερούδα

Δε σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ’ από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ’ αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ’ τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ’ άρωμα που σφιγμένο μ’ ανέβηκε απ’ το χώμα.

Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

8. Σβήσε τα μάτια μου, Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ’ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ
με το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

Ακούστε το εδώ.

9. Ερωτικό Κάλεσμα, Μενέλαος Λουντέμης

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε ο άνεμος.
Τους ανέμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι ο άνεμος.

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε ο ωκεανός.
Τους ωκεανούς τους δαμάζουν οι Τρίτωνες.
Τους ημερεύουν οι ζέφυροι.
Τους μαγεύουν οι σειρήνες. Όχι.
Δεν ειμ’ ωκεανός.

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε λιμάνι.
Δε σου τάζω την απανεμιά.
Ούτε τις γλυκές ισημερίες,
και τις αλκυονίδες ζεστασιές.
Δεν είμαι λιμάνι.

Εγώ… Δεν είμαι…
Παρά ένας κουρασμένος στρατολάτης.
Ένας αποσταμένος περπατητής…
Που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
για ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Και αν θέλεις…
Έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

10. Επέστρεφε, Κ.Π. Καβάφης

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με —
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κι επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα·

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

Ποια είναι τα δικά σας αγαπημένα;

2 thoughts on “10 ποιήματα, ύμνοι για τον έρωτα

  1. Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
    πόσο πολύ σ’ αγάπησα
    πόσο πολύ σ’ αγάπησα
    ποτέ δε θα το μάθεις
    Απ’ τη ζωή, απ’ τη ζωή,
    απ’ τη ζωή μου πέρασες
    κι αλάργεψες κι εχάθης
    καθώς τα διαβατάρικα
    κι αγύριστα πουλιά

    Πόσο πολύ σ’ αγάπησα,
    ποτέ δε θα το μάθεις

    Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
    κι αν δεν προσμένεις να με δεις
    Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
    εσύ του πρώτου ονείρου μου
    γλυκύτατη πνοή

    Αιώνια θα το τραγουδώ,
    αιώνια θα το τραγουδώ
    κι εσύ δε θα το μάθεις,
    πως οι στιγμές που μου `δωσες
    αξίζουν μια ζωή

    Πόσο πολύ σ’ αγάπησα,
    ποτέ δε θα το μάθεις

  2. Κλείνω τα μάτια ! Κλέβω την μορφή σου και την κρατώ σφιχτά στα απομεινάρια μου.
    Tα πληγωμένα μου κατάστηθα να μερέψει.
    Τα αγριεμένα μου σκιρτήματα στις κακοτοπιές του κόσμου, στα αλυχτήματα των ανθρώπων, με βάλσαμο τα χείλη σου να γιατρέψει
    Κλείνω τα μάτια και αποζητώ τα μικρά μου θέλω,
    γλυκόπικρα σαν είναι ,στην σκιά σου να αποθέσω
    .Κράτα μου το χέρι να διαβώ το κακοστράτι μου
    Κράτα μου το χέρι να νοιώσω την πνοή σου.
    Κράτα μου το χέρι να νοιώσω την δύναμη σου
    ,ολόθερμα ,στα αστέρια να με πας
    Είσαι το δικό μου σύμπαν
    Όλα τα θέλω μου, τα κλείνει εκεί το δικό σου σύμπαν!
    Xαμένος στο απόστρατο του χρόνου αναζητώ να πλαγιάσω στην σκιά σου
    Σαν χαμένη οπτασία να σου μιλώ
    το υπέρτατο του υπέρτατου
    το απόλυτο του απόλυτου
    το αιώνιο των αιωνίων.
    Μα πάνω από όλα να προσκυνώ για ένα φιλί για μια αγκαλιά
    Να μου μιλάς και να κρατώ την ανάσα μου σαν να είναι το
    αφούγκρασμα στους υπέρβατους λόγους σου
    Να με κοιτάς και να χάνομαι στους απέραντους των ματιών σου θησαυρούς!
    Ένα χάδι, μια ματιά να παιχνιδίζει, να είναι η μουσική του απέραντου και άπειρου ,που αναζητώ
    Ανασκιρτώ σαν η ανάσα σου ανακουμπά την δική μου ,να χτισθούν τα έτσι, τα ποθητά ,τα ζηλευτά, τα αιώνια ,τα αθάνατα ,τα άφθαρτα .
    Κάθε σου λέξη διπλά στην δική μου κάθε σου φράση διπλά στην δική μου ερωτοτρόπημα της ασκίρτιτης ζωής μου
    Δως μου τα υπόλοιπα του χρόνου σου.
    Δως μου τα απομεινάρια της αγάπη σου
    Δως μου απλά ένα τίποτα ακουμπισμένο σε χαμόγελο.
    Ασε με να ταξιδέψω στο ηλιοπλούμιστο της μορφής σου
    Δως μου το ξαπόσταμα στα σιμά σου ,απλά σιωπηλά να σε κοιτώ
    Δως μου την ευδαιμονία να σ΄ ακουμπώ να γλυκάνω τα δύσκολα σου!
    Δως μου τα σκοτάδια μια ημέρας σου να τα κανω φως
    Δως μου το τίποτα του χρόνου σου ν¨ ακουμπήσω
    Με χίλια χάδια να ποτίσω τους ροδανθούς την μορφή σου,
    να απαλύνω την κάθε της πληγή.
    Δεν αποζητώ πια την ΗΔΟΝΗ αποζητώ την δική σου ευδαιμονία.
    Αυτό για μένα είναι το δικό μου σ αγαπώ
    Κωνσταντινος Αλεξανδρινος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *