Αθήνα – Βρυξέλλες: μια διαδρομή ζωής στην ποίηση της Σοφίας Σταμπολίτη

Αντί Προλόγου

Χθες βρεθήκαμε στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Σοφίας Σταμπολίτη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΩ με τίτλο “Αθήνα – Βρυξέλλες” στη δεύτερη εκ των δύο πόλεων. Αυτή αποτέλεσε την εισαγωγή μας στον ποιητικό κόσμο ενός ανθρώπου μοιρασμένου μεταξύ δύο πόλεων, δύο χωρών, δύο συμπάντων που προσπαθεί να τα ισορροπήσει μέσα από την ποίηση, την αυτο- και ετεροπαρατήρηση και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο άνθρωπος που εγκαταλείπει μια ζωή για μια νέα. Ο άνθρωπος που είναι ξένος σε έναν άγνωστο τόπο. Ο άνθρωπος που γίνεται ξένος στο γνωστό τόπο. Ο έρωτας που γεννιέται, που γίνεται έντονος και που φθείρεται. Το φθινόπωρο που διαδέχεται το ιδιόμορφο καλοκαίιρι. Η άνοιξη που πασχίζει να υπερκεράσει το χειμώνα. Περιηγήσεις μέσα από έναν φακό, μια τζαμαρία, ή απλώς το μυαλό στις γειτονιές των Βρυξελλών και της Αθήνας: όλα αυτά και άλλα πολλά θα συναντήσει κανείς σε μια ποιητική διαδρομή με αμφίβολο σημείο εκκίνησης και προορισμό. Μάλλον πρόκειται ορθότερα για ένα ατέρμονο πήγαινε έλα μεταξύ Ελλάδας και Βελγίου.

Λίγα λόγια για το περιεχόμενο

Η συλλογή συνιστά ένα απάνθισμα 40 ποιημάτων (ή 39 και ενός κατά κάποιο τρόπο πεζού) με εναλλαγή του φόντου ανάμεσα σε Βρυξέλλες και Αθήνα, ανάμεσα σε πολύχρωμα φθινόπωρα, απατηλές ανοίξεις και αναπάντεχα καλοκαίρια, ανάμεσα σε βροχερές βόλτες και ηλιόλουστες αναπολήσεις, ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Σε αυτή συναντά κανείς εραστές, παράνομους και μη, καλλιτέχνες και κυρίως ερασιτέχνες, μαμάδες και παιδιά, ανθρώπους ξένους και ταυτόχρονα πολύ δικούς μας.

Οι εποχές, ένα κυρίαρχο μοτίβο συνοδεύονται από περιηγήσεις, άλλοτε νοερές και άλλοτε απτές σε δρόμους που από άγνωστοι γίνονται γνώριμοι και το αντίστροφο. Μέσα σε όλα αυτά υποφώσκουν σκέψεις για τον έρωτα, τη μητρότητα, την αναζήτηση της πατρίδας, τη μοναξιά. Οι σκηνές σαν ταινία γαλλική με ελληνικούς υπότιτλους διαδέχονται αναπάντεχα η μία την άλλη, όπως και τα συναισθήματα. Από τον ερωτισμό, το πάθος ο αναγνώστης μπορεί να μεταφερθεί άξαφνα στην αγωνία, την απογοήτευση, από την ελπίδα στη νοσταλγία, από τον ενθουσιασμό στη ματαιοπονία. Αυτό προσιδιάζει και τη διάθεση της γραφούσης που είναι ασταθής σαν το βέλγικο καιρό, σαν τις ζωές μας.

Λίγα λόγια για την ποιητική

Αυτό που ξεχωρίζει την γραφή της ποιήτριας είναι η χρήση λέξεων καθημερινών, σχεδόν αντιποιητικών που συνταιριάζει με άλλες παρόμοιου μήκους κύματος μέσω της ομοιοκαταληξίας. Άλλοτε σταυρωτή, άλλοτε ζευγαρωτή, άλλοτε πλεχτή είναι το εξέχον ποιητικό μοτίβο που σχεδόν εμμονικά συναντά ο αναγνώστης στη συντριπτική πλειοψηφία των ποιημάτων. Αυτή τους αποδίδει μια μουσικότητα, αλλά ενίοτε ένα ανέλπιστο ειρωνικό στοιχείο.

Το ποιητικό υποκείμενο μοιάζει κάποτε να βιώνει στο πετσί του όσα μας διηγείται και σε άλλες στιγμές να είναι ένας αποστασιοποιημένος αφηγητής που αυτοσαρκάζεται. Η έλλειψη βάθους για την οποία μπορεί να κατηγορήσει κανείς μια τέτοια ποίηση αναπληρώνεται από το αυτοβιογραφικό προσκήνιο στο οποίο εκτυλίσσονται όσα διαβάζουμε. Εξάλλου, κανείς δε γράφει για τους άλλους, παρά μόνο για τον εαυτό του. Άλλο είναι το ζήτημα κατά πόσο ο αναγνώστης μπορεί στο γραφέν να βρει τον εαυτό του. Η συλλογή αυτή σαν ένα ιδιότυπο ημερολόγιο συνιστά τρανή απόδειξη περί τούτου, πως το ατομικό γίνεται υπερατομικό και τανάπαλιν.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο με το περίτεχνα ζωγραφισμένο από την @katlins.art_atelier εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, την όμορφη γραμματοσειρά και σελιδοποίηση μαρτυρά μια προσεγμένη επιμέλεια που συνάδει του περιεχομένου του. Η σειρά των ποιημάτων φαίνεται τυχαία, ίσως πλην του πρώτου και του τελευταίου. Το πρώτο μας εισάγει στη διαδρομή Αθήνας Βρυξελλών και το τελευταίο σαν κρυφή ευχή σιγοψιθυρίζει το τέλος της διαδρομής αυτής, την μελλοντική άφιξη σε ένα νέο σταθμό.

Αντί Επιλόγου

Μια βιωματική ματιά ενός ευμετάβλητου τοπίου και ψυχοσύνθεσης με εικόνες από το πορτοκαλί Γκάζι μέχρι την γκρίζα Αβενιού ντε Βολονταίρ είναι στον πυρήνα ενός προσωπικού ταξιδιού που ξεπερνά το ατομικό και αγγίζει όλους όσους βρίσκονται στο μεταίχμιο των δύο αυτών ή άλλων δύο παρόμοιων κόσμων. Σίγουρα το βιβλίο θα αγγίξει όσους πραγματοποιούν συχνότερα αυτή τη διαδρομή ή την πραγματοποιούσαν ή θα την πραγματοποιήσουν και όχι μόνο. Είναι μια συλλογή για όλους τους ανθρώπους που αναζητούν τον εαυτό τους σε μια ζωή που ρέει, που αναζητούν τον άλλο είτε αυτή είναι η Ρίτα, είτε η Ευγενία, είτε ο εραστής τους, είτε ένας περαστικός που μιλά σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *