Belfast: Η αυτοβιογραφική ιστορία μίας εμφύλιας διαμάχης μέσα από το πρίσμα της παιδικής αθωότητας

Το «Belfast» είναι η νεότερη ταινία του Κένεθ Μπράνα και το αντίπαλο δέος του “Power of the Dog” στα φετινά Όσκαρ σε 6 διαφορετικές κατηγορίες, ενώ έχει ήδη βραβευτεί με Golden Globe Καλύτερου Σεναρίου. Αποτελεί μία αφοπλιστική εξομολόγηση αγάπης του Μπράνα για τη γενέτειρα του αλλά και μία ιδιαίτερη ταινία για την παιδική φαντασία, το μίσος που πυροδοτεί η θρησκεία, την ευλογία του κινηματογράφου, και τη σημασία της πραγματοποίησης των ονείρων όσο άπιαστα κι αν δείχνουν, όλα αυτά με υπόβαθρο το σκοτάδι του Ιρλανδικού ζητήματος. Με τον εθνικό τραγουδιστή της Ιρλανδίας στην δημιουργία και τα τραγούδια του soundtrack και τα μεγαλύτερα ταλέντα Ιρλανδικής καταγωγής να ενσαρκώνουν τους ρόλους, έχουμε μπροστά μας την καλύτερη ίσως ταινία του Ιρλανδού σκηνοθέτη, που μας παραδίδει μία αυθεντική και αισιόδοξη ματιά στην καρδιά ενός έθνους αλλά και στην καρδιά ενος μικρού παιδιού.

Έχοντας πατήσει τα 60 του χρόνια ο Μπράνα αποφασίζει να κοιτάξει πίσω, να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να διηγηθεί πώς βίωσε τους τελευταίους μήνες παραμονής του στο αγαπημένο του Μπέλφαστ, τη χρονιά κατά την οποία ξεκίνησε η πολυετής εθνικιστική σύγκρουση στη Βόρειο Ιρλανδία, γνωστή ως “The Troubles” (“οι Ταραχές”). Η προσέγγισή του είναι πρόδηλα νοσταλγική και δεδηλωμένη από τα πρώτα κιόλας πλάνα της ταινίας, όταν οι έγχρωμες εικόνες της σύγχρονης πόλης δίνουν γρήγορα τη θέση τους στον ασπρόμαυρο Αύγουστο του 1969, την ημέρα που τα βρετανικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν στην κατεχόμενη Ιρλανδία. Οι βιαιότατες συγκρούσεις μεταξύ καθολικών, οι οποίοι επιθυμούν την ανεξαρτησία, και των φιλικών προς την αγγλική επικυριαρχία προτεσταντών, όπως η οικογένεια του εννιάχρονου Μπάντι, είναι καθημερινές και ο πατέρας του μικρού ήρωά μας έχει στοχοποιηθεί από τους φανατικούς της δικής του πλευράς. Ένας πατέρας ο οποίος λείπει συχνά σε ταξίδια για δουλειές και χρωστάει νοίκια και φόρους. Μια μητέρα η οποία αγωνίζεται σχεδόν μόνη να μεγαλώσει τα δυο αγόρια της, ενώ παππούς και γιαγιά δίνουν τις δικές τους συμβουλές στον περίεργο πιτσιρικά, ο οποίος προσπαθεί να καταλάβει την ταραγμένη πραγματικότητα που τον περιβάλλει.

Continue reading “Belfast: Η αυτοβιογραφική ιστορία μίας εμφύλιας διαμάχης μέσα από το πρίσμα της παιδικής αθωότητας”

Great Freedom: Ο Σεμπάστιαν Μάιζε μας μαθαίνει τι σημαίνει ελευθερία στην μεταπολεμική Γερμανία του ’50 και του ’60

Δέκα χρόνια μετά το γνωστό πλέον «Still Life», ο Αυστριακός Σεμπάστιαν Μάιζε βυθίζεται ξανά στην οδύνη της ανθρώπινης σκληρότητας, μ’ ένα πρωτότυπο και δυνατό δράμα και όπλο του τον πολλά υποσχόμενο Φραντς Ρογκόφσκι. To “Great Freedom” (“Μεγάλη Απόδραση”) αποτελεί μια ερωτική ιστορία στα χρόνια του μεταπολέμου και του διωγμού της ομοφυλοφιλίας, αποτελώντας ένα από τα ωραιότερα δράματα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και το οποίο προτάθηκε από την Αυστρία για το Οσκαρ Διεθνούς Ταινίας και για το βραβείο Lux του Ευρωκοινοβουλίου.

Η διαβόητη παράγραφος 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα από τον 19ο αιώνα όριζε την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή και ποινικό αδίκημα. Το 1935, το χιτλερικό καθεστώς αναθεώρησε την παράγραφο για να καταστήσει παράνομο ένα ευρύτερο φάσμα συμπεριφορών μεταξύ ανδρών, οδηγώντας χιλιάδες στη φυλακή και αργότερα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το σημείο-κλειδί ήταν ότι η ομοφυλοφιλική σεξουαλική συνεύρεση συνιστά έγκλημα και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης και, δυνητικά, απώλεια των πολιτικών δικαιωμάτων του καταδικασμένου.

Στην αρχή του φιλμ, λοιπόν, βλέπουμε πλάνα τραβηγμένα από κρυφές κάμερες της αστυνομίας σε δημόσια ουρητήρια της Γερμανίας του 1968, όπου απεικονίζονται άντρες σε ερωτικές περιπτύξεις. Ο Χανς πρωταγωνιστεί σε αυτά τα πλάνα και έτσι, με βάση την παράγραφο 175, καταδικάζεται σε 24 μήνες φυλάκισης χωρίς αναστολή. Οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του, κι εκεί συναντά πρόσωπα οικεία από το παρελθόν. Ένα από αυτά είναι ο βαρυποινίτης Βίκτορ, δολοφόνος και έμπορος ναρκωτικών, με τον οποίο ο Χανς έχει μεγάλη ιστορία. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκε ένα κελί στη μεταπολεμική Γερμανία. Τα τείχη που χωρίζουν τους δύο άντρες σιγά σιγά θα γκρεμιστούν καθώς μαθαίνουμε την ιστορία τους και κυρίως του Χανς. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται περίπου από το 1945, μόλις έχει ολοκληρωθεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, μέχρι το 1969, την χρονιά της προσελήνωσης. Δεν αναφέρονται τυχαία τα δύο αυτά ιστορικά γεγονότα, καθώς έστω και αμυδρά ως ιστορικό πλαίσιο αναφέρονται στην ταινία. Ιδιαιτέρως ο πόλεμος έχει μεγαλύτερη σημασία, μιας και ο Χανς, επιβίωσε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου βρισκόταν λόγω της ομοφυλοφιλίας του.

Continue reading “Great Freedom: Ο Σεμπάστιαν Μάιζε μας μαθαίνει τι σημαίνει ελευθερία στην μεταπολεμική Γερμανία του ’50 και του ’60”

Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι

Σε μια εργατική γειτονιά της σύγχρονης Γάζας όλα είναι εγκλωβισμένα, αποπνικτικά. Η αστυνομία βρίσκεται παντού κι ελέγχει τα πάντα, η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τον κόσμο, βόμβες των Ισραηλινών διακόπτουν με συνέπεια την καθημερινότητα, συνεχόμενα black outs υπογραμμίζουν ότι η ζωή είναι μία συνεχής εμπόλεμη ζώνη. Οι νέοι θέλουν να φύγουν, να το σκάσουν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να επιβιώσουν. Το να ζήσουν είναι πολυτέλεια.

Εκεί συναντάμε τον Ισα, έναν 65χρονο ψαρά. Εργένης, γιατί αρνείται πεισματικά τα προξενιά της αδελφής του, μοναχικός, ακοινώνητος. Και κρυφά ερωτευμένος με τη Σιχάμ, μία μελαγχολική χήρα μοδίστρα, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μαζί με την πρόσφατα χωρισμένη νεαρή κόρη της. Οι μέρες περνούν απαράλλακτες, μέχρι που στην ψαριά του Ισα παραμονεύει μια έκπληξη: τα δίχτυα του ανασύρουν ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα. Μάλλον πολύτιμο, μάλλον μοναδικό, ίσως το εισιτήριό του για μια καλύτερη ζωή. Η νέα αυτή προοπτική τού δίνει την αισιοδοξία να χτυπήσει, συνεσταλμένα, και την πόρτα της Σιχάμ. Ομως ταυτόχρονα χτυπά και η δική του πόρτα: οι αρχές τον κατάλαβαν, τον κατηγορούν για αρχαιοκαπηλία, η Χαμάς θέλει πάση θυσία να αποκτήσει τον πολύτιμο θησαυρό.

Continue reading “Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι”

Ζωή με Φόβο του Στέλιου Λουκά

Ζωή με φόβο δε θέλεις

Είναι γεμάτη ήττες μια τέτοια ζωή

Οι εκδορές στην ψυχή δεν επουλώνονται

Δεν έχει τέλος η μοναξιά

Ν’ανακαλύψεις πρέπει

Την τέχνη του να μην φοβάσαι

Η μέρα σε προλαβαίνει

Το ελάχιστο φως που έχει ανθίσει

Χάνεται μέσα στο πυκνό σκοτάδι

Της σκουριάς

Ζωή με φόβο δεν θέλεις

Όμως κανείς δεν μπορεί να σου χαρίσει

Τη γενναιότητα που εσύ

Συνεχίζεις ν’ αρνείσαι

Στέλιος Λουκάς, ΖΩΗ ΜΕ ΦΟΒΟ, από την ποιητική συλλογή “Με λένε Φόβο”, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2021

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα

Η Gwen John, ή Gwendolen Mary John, (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1876, Haverfordwest, Pembrokeshire, Ουαλία – πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1939, Dieppe, Γαλλία) ήταν Ουαλή ζωγράφος, γνωστή για τις αυτοπροσωπογραφίες, τους ήρεμους, ζωγραφισμένους εσωτερικούς χώρους, και τα πορτρέτα της άλλων γυναικών. Αν και επισκιάστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής της από τον αδερφό της Augustus John και τον εραστή της Auguste Rodin, η φήμη της έχει μεγαλώσει αρκετά από τον θάνατό της. Ας ρίξουμε Μια σύντομη ματιά στη ζωή της μεγάλης καλλιτέχνιδος της Ουαλίας που έφυγε στο Μεταϊμπρεσιονιστικό Παρίσι για να γίνει ζωγράφος και να βρει τον πραγματικό εαυτό της.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, και ερασιτέχνης ζωγράφου, το 1884, η Γκουέν, τα τρία αδέλφια και ο πατέρας της μετακόμισαν στη μικρή πόλη Tenby της Ουαλίας. Το 1895 μετακόμισε στο Λονδίνο για να ζήσει με τον μικρότερο αδερφό της και συνάδελφό της ζωγράφο, Augustus John, και να τον ακολούθησε στο Slade School of Fine Art, όπου άρχισε να σπουδάζει το 1894. Οι δεξιότητές της στο σχέδιο αναγνωρίστηκαν με το πρώτο βραβείο για τη σύνθεση φιγούρας το 1898, το τελευταίο της έτος φοίτησης της. Παρά την αναγνώριση του εξαιρετικού ταλέντου της από νεαρή ηλικία, από την αρχή – και για το μεγαλύτερο μέρος του επόμενου αιώνα – επισκιάστηκε από τον αδερφό της Augustus, ο οποίος είχε μία πολύ έντονη προσωπικότητα καθώς και ένα εξαιρετικά αξιόλογο κατάλογο έργων τέχνης.

Continue reading “Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα”

Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021

Η φετινή κινηματογραφική χρονιά ξεκίνησε αργά, αφού τα σινεμά έμειναν κλειστά μέχρι τον Μάιο στη χώρα μας, και φαίνεται να πήρε μπρος στις αρχές του καλοκαιριού, συμπυκνώνοντας σε λίγους μήνες την παραγωγή και τις καλλιτεχνικές αγωνίες σχεδόν δύο χρόνων. Έτσι, το να προσπαθήσει κανείς να βγάλει συμπέρασμα για το επίπεδο και τις τάσεις της κινηματογραφικής δημιουργίας κατά την διάρκεια του 2021 είναι πραγματικά ένα δύσκολο εγχείρημα. Παρά όμως τις δυσκολίες και τα αχαρτογράφητα νερά τα οποία αναγκάστηκε να περιηγηθεί ο κινηματογράφος, οι καλές ταινίες της χρονιάς ήταν πολλές, εντυπωσιακές και άφησαν το στίγμα τους στις σινεφιλικές καρδιές μας. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ήταν δεκάδες οι αξιόλογες δουλειές σπουδαίων δημιουργών που βρήκαν το δρόμο τους προς το κοινό (με όποιες μορφές ή με όση διαθεσιμότητα κι αν τελικά αυτό συνέβη). Και έτσι, μπορούμε και εμείς να σας παρουσιάσουμε 10 από τις καλύτερες ταινίες του 2021, μιας χρονιάς που μπορεί να μην ικανοποίησε πλήρως αλλά πάντως είχε πάρα πολλά να προσφέρει στην αγαπημένη μας 7η τέχνη.

Continue reading “Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021”

7 Πίνακες με τα Πιο Όμορφα και Ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα

Τα Χριστούγεννα είναι μία θεματική που για χιλιάδες χρόνια εμπνέει τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν φανταστικά έργα και να μεταδώσουν στον θεατή την εορταστική διάθεση και την πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τους καμβάδες τους το σήμα κατατεθέν αυτής της μεγάλης γιορτής, το ‘στολίδι’ του εορτασμού, το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν, 7 από τους πιο όμορφους πίνακες που απεικονίζουν το αγαπημένο σε όλους μας δέντρο με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο.

Και, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την σχέση της τέχνης με τα Χριστούγεννα, διαβάστε περισσότερα εδώ.

Continue reading “7 Πίνακες με τα Πιο Όμορφα και Ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα”

West Side Story: Η διασκευή του Στίβεν Σπίλμπεργκ δίνει νέα πνοή στο θρυλικό μιούζικαλ που έγραψε ιστορία

Αναμετρώμενος πρώτη φορά με το είδος του μιούζικαλ, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βάζει τον πήχη στο ψηλότερο σημείο. Το 1961 η κινηματογραφική μεταφορά της επιτυχίας του Μπρόντγουεϊ «West Side Story» από τους Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζέρομ Ρόμπινς (χορογράφος της θεατρικής παράστασης) έμελλε να αλλάξει την ιστορία του είδους με τον δυναμικό ρεαλισμό και τα ευφάνταστα, μοντέρνα χορευτικά νούμερά της. Η εντυπωσιακή εμπορική καριέρα της συνοδεύτηκε από δέκα Όσκαρ ενώ το soundtrack παρέμεινε στην κορυφή των τσαρτς για 54 ολόκληρες εβδομάδες. Τι περισσότερο θα μπορούσε λοιπόν να προσθέσει στον ζωντανό αυτό σινε-θρύλο ο διασημότερος Αμερικανός σκηνοθέτης;

Η πλοκή και των δύο ταινιών (παλιάς και νέας διασκευής), βασισμένη σε βιβλίο του Άρθουρ Λόρεντς, είναι μια σύγχρονη διασκευή του σαιξπηρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», με τους Μοντέγους και τους Καπουλέτους να μετακομίζουν στο δυτικό Μανχάταν της δεκαετίας του ’50. Εκεί, δύο νεανικές συμμορίες διεκδικούν τον έλεγχο μιας υποβαθμισμένης περιοχής, αποφασισμένες να μονομαχήσουν μέχρι τελικής πτώσεως για να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους. Στη μέση της αιματηρής σύγκρουσης θα βρεθεί ο Τόνι, πρώην ηγέτης των λευκών Τζετς, που προσπαθεί να αφήσει πίσω του το βίαιο παρελθόν, και η Μαρία, αδελφή του αρχηγού των Πορτορικανών Σαρκς, οι οποίοι ερωτεύονται παράφορα.

Continue reading “West Side Story: Η διασκευή του Στίβεν Σπίλμπεργκ δίνει νέα πνοή στο θρυλικό μιούζικαλ που έγραψε ιστορία”

Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου

Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…

Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.

«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.

«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.

Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021

«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»: Ο Ντάριο Φο ξεσκεπάζει την διαφθορά της εξουσίας μέσα από τα μάτια ενός τρελού

Εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, η μαύρη κωμωδία του Ντάριο Φο, «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», ασκεί κριτική στο σύστημα διαφθοράς που είχε επικρατήσει στην Ιταλία του 1970. Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του αντισυμβατικού Ντάριο Φο που παρουσιάζεται αυτήν την περίοδο στο θέατρο Γκλόρια, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Η κατάχρηση εξουσίας, η κυβερνητική διαφθορά αλλά και η δημιουργία μιας ατμόσφαιρας φόβου στην κοινωνία, αποτελούν μερικά από τα βασικά θέματα αυτής της καυστικής σάτιρας. Θεωρείται κλασικό έργο του θεάτρου του 20ού αιώνα και έχει ανέβει σε όλο τον κόσμο σε περισσότερες από σαράντα χώρες σε δεκάδες εκδοχές.

Continue reading “«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»: Ο Ντάριο Φο ξεσκεπάζει την διαφθορά της εξουσίας μέσα από τα μάτια ενός τρελού”