“Η Όπερα της Πεντάρας” του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Είναι ένα έργο εμβληματικό και πολυδιάστατο. Με μια ιστορία γοητευτική και πρωταγωνιστές δύο από τους πλέον σημαντικούς δημιουργούς του θεάτρου του 20ου αι., τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και τον συνθέτη Κουρτ Βάιλ, σε μια από τις εμπνευσμένες στιγμές συνεργασίας που γνώρισε ποτέ η τέχνη της σκηνής. «Η Όπερα της Πεντάρας είναι ένα πλήρες θέαμα –δεν τολμώ να γράψω απόλυτο θέατρο», έγραψε ο Μπερνάρ Ντορτ στην θεμελιώδη μελέτη του για τον Μπρεχτ. Η Όπερα της Πεντάρας τιμά το μουσικό θέατρο, την έννοια της διασκευής, την τέχνη του ηθοποιού. Και, βέβαια,  την τέχνη του θεατή, για την οποία ο Μπρεχτ πολλά έγραψε στην πορεία των χρόνων, προτείνοντας την πολιτική διάσταση στην αισθητική απόλαυση –μικρό δείγμα:

«Αν θέλει κανείς να φτάσει στην καλλιτεχνική απόλαυση, δεν αρκεί να καταναλώνει αναπαυτικά και αδαπάνητα το αποτέλεσμα μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι απαραίτητο να συμμετάσχει στη δημιουργία, να γίνει ο ίδιος ως ένα βαθμό δημιουργικός, να συναινέσει σε μια ορισμένη δαπάνη φαντασίας, να συνδέσει ή να αντιπαραθέσει την προσωπική του εμπειρία με την εμπειρία του καλλιτέχνη».

Continue reading ““Η Όπερα της Πεντάρας” του Μπέρτολτ Μπρεχτ”

«Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ

Το θεατρικό έργο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» είναι ένα έργο-σταθμός στο πολυσχιδές έργο του Άρθουρ Μίλερ, καθώς και εν γένει της Αμερικανικής δραματουργίας. Ένα έργο συγκινητικό, έντονα πολιτικό, καθώς αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στην μεταπολεμική Αμερική, κλασικό όμως ως προς τις αξίες του. 

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Ο Τζο Κέλλερ, ένας αυτοδημιούργητος εργοστασιάρχης, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, παράγει εξαρτήματα πολεμικών αεροπλάνων και τα πουλάει στην Αμερικάνικη Αεροπορία. Στον πόλεμο υπηρετούν, κάπου στην Άπω Ανατολή, και τα δυο παιδιά του. Μια παρτίδα από τα εξαρτήματα που παράγει έχουν βγει ελαττωματικά αλλά αυτός, εν γνώσει του, τα παραδίδει στην Αεροπορία. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος κάποια αεροπλάνα πέφτουν και στο τέλος αποκαλύπτεται η αλήθεια. Ο Τζο και ο συνεταίρος του προσάγονται σε δίκη. Με ένα ψέμα, που πλασάρει ο Τζο στο δικαστήριο, ο ίδιος αθωώνεται και καταδικάζεται ο συνέταιρος του. Στο μεταξύ τελειώνει ο πόλεμος. Ο ένας του γιος επιστρέφει σώος και ο άλλος είναι καταγραμμένος στο κατάλογο αγνοουμένων.

Continue reading “«Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ”

«Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» του Τομ Στόπαρντ

Το θεατρικό έργο «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» είναι ίσως από τα διασημότερα έργα του Βρετανού δραματουργού Τομ Στόπαρντ, του κατά πολλούς σπουδαιότερου σύγχρονου Βρετανού θεατρικού συγγραφέα μετά τον Πίντερ. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1966, στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου κι έκτοτε γνωρίζει μεγάλη επιτυχία σε κάθε του διασκευή στις ελληνικές και όχι μόνο θεατρικές σκηνές.

Continue reading “«Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί» του Τομ Στόπαρντ”

«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια»: Η τραγική ιστοριά ενός καταδικασμένου εφηβικού έρωτα

“Μέσα στα μάτια του κάτι σκοτεινό λαμπύριζε. Αλλά η κοιλιά μου, μέσα της, με γαργαλούσε. Και σε αυτές τις περιπτώσεις οι κοιλιές δεν κάνουν λάθος.”

Χρειάστηκαν 14 μήνες, αλλά επιτέλους τα θέατρα άνοιξαν τις πόρτες τους ξανά. Και σας έχουμε την κατάλληλη παράσταση για να μία δυνατή, συγκινητική, ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία.

Μετά τη διεθνή τους περιοδεία σε Λονδίνο και Άμστερνταμ, τα δεκάδες sold out σε παραστάσεις στην Αθήνα και την Περιφέρεια, τις διθυραμβικές κριτικές και τη μεγάλη αγάπη του κοινού, το έργο «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» του Τηλέμαχου Τσαρδάκα, με τη Λίλα Μπακλέση και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, γιορτάζουν το άνοιγμα των θεάτρων, παρουσιάζοντας με ασφάλεια και για 3η χρονιά στο ελληνικό κοινό, τον μεγάλο, αγνό και εφηβικό τους έρωτα.

Βρισκόμαστε στα τέλη των 80ς, αρχές των 90ς. Ελληνική επαρχία, πόλη νησιού. Η Μένια και ο Νικολής πάνε μαζί σχολείο, γίνονται αχώριστοι, ονειρεύονται, κάνουν έρωτα, ερωτεύονται «για πάντα». Αλλά τα χρόνια περνούν και η πραγματικότητα –όπως συνηθίζει– επιβάλλει τον εαυτό της. Οι δύο ήρωες όμως ποτέ δεν παύουν να σημαδεύουν ο ένας τον άλλο. Παρά τις επιλογές που έχουν κάνει στις ζωές τους, ανάμεσά τους, εξακολουθεί να καίει μια πυρκαγιά άγρια. Αυτή είναι η τελική αναμέτρηση ενός μεγάλου εγκλωβισμένου έρωτα. Αυτή είναι η συνάντηση που χρωστούσαν ο ένας στον άλλο. Γεμάτη χιούμορ και συγκίνηση, γεμάτη τρυφερότητα και απόρριψη, γεμάτη σύγκρουση και νοσταλγία. Μια ιστορία αγάπης και ενηλικίωσης, για τις πολύ μεγάλες προσδοκίες και την πολύ σκληρή πραγματικότητα. Αυτή είναι η γλυκόπικρη ιστορία των «κάτω απ’ τ’ αστέρια».

Continue reading “«Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια»: Η τραγική ιστοριά ενός καταδικασμένου εφηβικού έρωτα”

Η “Εξημέρωση” του Δημοσθένη Παπαμάρκου: Μπορούμε να εξημερώσουμε την πραγματικότητα αλλά ο θάνατος παραμένει αδάμαστος

Ο Δημοσθένης Παπαμάρκος είναι ιστορικός, συγγραφέας και σεναριογράφος, υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση και υποψήφιος διδάκτορας Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα σε ηλικία 15 ετών, ενώ η συλλογή διηγημάτων του, «Γκιακ», που εκδόθηκε το 2014, απέσπασε το βραβείο Διηγήματος της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο Διηγήματος του περιοδικού «Ο Αναγνώστης», ενώ μεταφέρθηκε δύο φορές στο θέατρο. Η “Εξημέρωση. Νεκρογραφία” είναι το πιο πρόσφατο θεατρικό έργο του (Ιανουάριος 2020). Πρόκειται μία ιστορία για την μνήμη, την ιστορία και το πένθος, σε μια παραβολική αφήγηση για το πώς ο λόγος εξημερώνει την πραγματικότητα.

Η Εξημέρωση ξεκίνησε ως μια σύντομη σκηνή, διάρκειας 24 λεπτών, σε κείμενο του Δημοσθένη Παπαμάρκου και σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη (η τρίτη συνεργασία τους μετά τις Ευμενίδες του Αισχύλου), που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου “The Future of Europe”, το οποίο διοργάνωσε το Θέατρο της Στουτγάρδης, το 2018. Αυτή ήταν και η επίσημη συμμετοχή της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου στο εν λόγω φεστιβάλ. Η έμπνευση για το έργο τού ήρθε διαβάζοντας τις Ιστορίες του Ηροδότου και συγκεκριμένα το χωρίο που μιλάει για την καταστροφή της Μιλήτου στο τέλος της Ιωνικής Επανάστασης αλλά υπάρχουν άμεσες αναφορές στο σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα. Από τότε βέβαια, από εκείνο το 20λεπτο θεατρικό, η Εξημέρωση έχει επεκταθεί πολύ κι έχει ανοίξει και πέρα του προσφυγικού. 

Continue reading “Η “Εξημέρωση” του Δημοσθένη Παπαμάρκου: Μπορούμε να εξημερώσουμε την πραγματικότητα αλλά ο θάνατος παραμένει αδάμαστος”

«Ξυπόλυτοι στο πάρκο»: Πόσο αντέχει μια αγάπη;

Όταν το 1963 ο θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος Νιλ Σάιμον, ένας από τους πολυγραφότερους και ευφυέστερους δημιουργούς που γνώρισε ποτέ η Αμερική, έγραψε το θεατρικό έργο «Ξυπόλυτοι στο πάρκο» καθιερώθηκε ως ο μετρ των ρομαντικών κομεντί. Και όχι τυχαία, καθώς το έργο αυτό έγινε από τα πλέον αναγνωρισμένα έργα του, βραβεύτηκε με Tony, ενώ μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Τζέιν Φόντα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους!

Continue reading “«Ξυπόλυτοι στο πάρκο»: Πόσο αντέχει μια αγάπη;”

“Αχαρνείς” του Αριστοφάνη

Οι Αχαρνείς (Ἀχαρνῆς στην Αττική διάλεκτο) είναι η τρίτη κωμωδία που γνωρίζουμε ότι έγραψε ο Αριστοφάνης (είχαν προηγηθεί οι Δαιταλείς το 427 και οι Βαβυλώνιοι το 426) και η αρχαιότερη που μας σώζεται ακέραια. Διδάχθηκε στα Λήναια του 425 π.Χ. όταν ο Αριστοφάνης ήταν 21 ετών και πήρε το πρώτο βραβείο. Δεύτερος ήρθε ο Κρατίνος με την κωμωδία Χειμαζόμενοι και τρίτος ο Εύπολις με την κωμωδία Νουμηνίαι. Και από τις δύο κωμωδίες σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα, τα οποία δεν μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε εικόνα για τα έργα που ανταγωνίστηκαν τους Αχαρνείς και ηττήθηκαν από αυτούς.

Continue reading ““Αχαρνείς” του Αριστοφάνη”

Χάμιλτον: Το πιο επιτυχημένο μιούζικαλ της δεκαετίας που έσπασε όλα τα ρεκόρ και έφερε την επανάσταση στο Broadway

Το “Χάμιλτον” (“Hamilton: The American Musical”) πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών, με μεγάλη απήχηση στο κοινό και το υψηλότερο – οικονομικά – εισιτήριο παράστασης μέχρι και την στιγμή της διακοπής του. Από την αρχή, η παραγωγή είχε εισπράξεις ύψους 63,5 εκατομμύρια δολαρίων και κατέρριψε το ρεκόρ προπωλημένων εισιτήριων στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ. Το Χάμιλτον έκανε την Off-Broadway πρεμιέρα του στο The Public Theater τον Φεβρουάριο του 2015, όπου και γνώρισε τρομερή επιτυχία, μεταφέρθηκε στο Richard Rodgers Theatre στο Broadway τον Αύγουστο του 2015, και έκανε το πιο επιτυχημένο ξεκίνημα που έχει σημειώσει ποτέ παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, κέρδισε 11 βραβεία Τony το 2016, και από τότε μέχρι και τον Μάρτιο του 2020, όταν και έκλεισε το Broadway λόγω κορωνοιού, όλες οι παραστάσεις ήταν σολντ άουτ. 

Continue reading “Χάμιλτον: Το πιο επιτυχημένο μιούζικαλ της δεκαετίας που έσπασε όλα τα ρεκόρ και έφερε την επανάσταση στο Broadway”

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»: ένα έργο-κραυγή ως μια διαχρονική καταγγελία της τυραννικής κοινωνίας

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», γραμμένο το 1936, είναι το τελευταίο θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Μαζί με τη “Γέρμα” και το “Ματωμένο Γάμο” αποτελούν την τριλογία της “ισπανικής υπαίθρου” του συγγραφέα.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα - Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» είναι χτισμένο σ’ ένα από τα πολλά μικρά, απομακρυσμένα και φτωχικά χωριά της ισπανικής υπαίθρου των αρχών του εικοστού αιώνα. Η εξηντάχρονη Μπερνάρντα -μια από τις πιο πλούσιες, για τα δεδομένα του χωριού της, γυναίκες- η ογδοντάχρονη μισότρελη μητέρα της, οι πέντε θυγατέρες της και οι δύο υπηρέτριές τους είναι οι μόνες ένοικοι αυτού του σπιτιού. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Μπερνάρντα, κανένας άντρας δεν απέμεινε, αλλά και κανένας δεν ξαναπάτησε, μέσα στο σπίτι της.

Continue reading “«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»: ένα έργο-κραυγή ως μια διαχρονική καταγγελία της τυραννικής κοινωνίας”

True West: Ο Σαμ Σέπαρντ και η «Άγρια Δύση» του Αμερικανικού ονείρου

«Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι εισέρχονται σε αυτό το συναίσθημα και νιώθουν ότι θα σωθούν ο ένας από τον άλλο είναι φοβερός και αδύνατος» 

– Sam Shepard

Ο Σαμ Σέπαρντ ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς του. Ειδικεύτηκε στη σύλληψη της σκοτεινής πλευράς της αμερικάνικης οικογενειακής ζωής. Τα έργα του επαναπροσδιόρισαν το τοπίο στην Αμερικανική Δύση και πήγαν ένα βήμα μπροστά το αμερικανικό θέατρο: οι χαρακτήρες του, οι απογοητευμένοι, τα βίαια μαύρα πρόβατα μέσα στους κόλπους της οικογένειας, είχαν την άγρια διαύγεια εκείνων που από καιρό αγνοούνται. Αρχικά δίνουν την εντύπωση ότι αγωνίζονται να γκρεμίσουν κάτι, σταδιακά όμως αρχίζουν να επιδίδονται σε διανοητικούς «φαύλους κύκλους» και στη συνέχεια σε χειμαρρώδεις μονολόγους.

Continue reading “True West: Ο Σαμ Σέπαρντ και η «Άγρια Δύση» του Αμερικανικού ονείρου”