Χάμιλτον: Το πιο επιτυχημένο μιούζικαλ της δεκαετίας που έσπασε όλα τα ρεκόρ και έφερε την επανάσταση στο Broadway

Το “Χάμιλτον” (“Hamilton: The American Musical”) πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών, με μεγάλη απήχηση στο κοινό και το υψηλότερο – οικονομικά – εισιτήριο παράστασης μέχρι και την στιγμή της διακοπής του. Από την αρχή, η παραγωγή είχε εισπράξεις ύψους 63,5 εκατομμύρια δολαρίων και κατέρριψε το ρεκόρ προπωλημένων εισιτήριων στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ. Το Χάμιλτον έκανε την Off-Broadway πρεμιέρα του στο The Public Theater τον Φεβρουάριο του 2015, όπου και γνώρισε τρομερή επιτυχία, μεταφέρθηκε στο Richard Rodgers Theatre στο Broadway τον Αύγουστο του 2015, και έκανε το πιο επιτυχημένο ξεκίνημα που έχει σημειώσει ποτέ παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, κέρδισε 11 βραβεία Τony το 2016, και από τότε μέχρι και τον Μάρτιο του 2020, όταν και έκλεισε το Broadway λόγω κορωνοιού, όλες οι παραστάσεις ήταν σολντ άουτ. 

Continue reading “Χάμιλτον: Το πιο επιτυχημένο μιούζικαλ της δεκαετίας που έσπασε όλα τα ρεκόρ και έφερε την επανάσταση στο Broadway”

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»: ένα έργο-κραυγή ως μια διαχρονική καταγγελία της τυραννικής κοινωνίας

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», γραμμένο το 1936, είναι το τελευταίο θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Μαζί με τη “Γέρμα” και το “Ματωμένο Γάμο” αποτελούν την τριλογία της “ισπανικής υπαίθρου” του συγγραφέα.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα - Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» είναι χτισμένο σ’ ένα από τα πολλά μικρά, απομακρυσμένα και φτωχικά χωριά της ισπανικής υπαίθρου των αρχών του εικοστού αιώνα. Η εξηντάχρονη Μπερνάρντα -μια από τις πιο πλούσιες, για τα δεδομένα του χωριού της, γυναίκες- η ογδοντάχρονη μισότρελη μητέρα της, οι πέντε θυγατέρες της και οι δύο υπηρέτριές τους είναι οι μόνες ένοικοι αυτού του σπιτιού. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Μπερνάρντα, κανένας άντρας δεν απέμεινε, αλλά και κανένας δεν ξαναπάτησε, μέσα στο σπίτι της.

Continue reading “«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»: ένα έργο-κραυγή ως μια διαχρονική καταγγελία της τυραννικής κοινωνίας”

True West: Ο Σαμ Σέπαρντ και η «Άγρια Δύση» του Αμερικανικού ονείρου

«Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι εισέρχονται σε αυτό το συναίσθημα και νιώθουν ότι θα σωθούν ο ένας από τον άλλο είναι φοβερός και αδύνατος» 

– Sam Shepard

Ο Σαμ Σέπαρντ ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς του. Ειδικεύτηκε στη σύλληψη της σκοτεινής πλευράς της αμερικάνικης οικογενειακής ζωής. Τα έργα του επαναπροσδιόρισαν το τοπίο στην Αμερικανική Δύση και πήγαν ένα βήμα μπροστά το αμερικανικό θέατρο: οι χαρακτήρες του, οι απογοητευμένοι, τα βίαια μαύρα πρόβατα μέσα στους κόλπους της οικογένειας, είχαν την άγρια διαύγεια εκείνων που από καιρό αγνοούνται. Αρχικά δίνουν την εντύπωση ότι αγωνίζονται να γκρεμίσουν κάτι, σταδιακά όμως αρχίζουν να επιδίδονται σε διανοητικούς «φαύλους κύκλους» και στη συνέχεια σε χειμαρρώδεις μονολόγους.

Continue reading “True West: Ο Σαμ Σέπαρντ και η «Άγρια Δύση» του Αμερικανικού ονείρου”

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2021: Η όμορφη τέχνη του θεάτρου θα επιβιώσει

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα [πράγμα το οποίο και για τη φετινή χρονιά δε θα τηρηθεί λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού] και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς, Τζον Μάλκοβιτς, Ντάριο Φο, Brett Bailey κ.ά.

Φέτος το Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου γράφει η βραβευμένη για τις συγκλονιστικές ερμηνείες της και παγκοσμίου φήμης ηθοποιός Έλεν Μίρεν.

Continue reading “Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2021: Η όμορφη τέχνη του θεάτρου θα επιβιώσει”

«Ψηλά από τη Γέφυρα»: το αμερικανικό όνειρο στην πιο σκοτεινή εκδοχή του

Το «Ψηλά από τη Γέφυρα» του σπουδαίου δραματουργού Άρθουρ Μίλλερ είναι αναμφισβήτητα ένα από εμβληματικότερα θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα. Το έργο του Μίλλερ ανέβηκε για πρώτη φορά στο Coronet στο Broadway, ως μονόπρακτο, το 1955. Ο Αμερικανός συγγραφέας το μεταποίησε σε δίπρακτο για τον Πίτερ Μπρουκ που το ανέβασε στο West End στο Λονδίνο το 1956.

Πρόκειται για ένα δράμα με πινελιές αστυνομικού ύφους, και δομή αρχαίας ελληνικής τραγωδίας που πραγματεύεται το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων. Παράλληλα, σχολιάζονται οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής με τη μετανάστευση σε πρώτο πλάνο.

Continue reading “«Ψηλά από τη Γέφυρα»: το αμερικανικό όνειρο στην πιο σκοτεινή εκδοχή του”

«Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ο’ Νιλ: η αισχυλική «Ορέστεια» του 20ου αιώνα

“Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα” είναι ένα από τα διασημότερα θεατρικά έργα του Ευγένιου Ο’ Νιλ, ενός από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς δραματουργούς του 20ου αιώνα. Το έργο που αποτελεί μία σύγχρονη εκδοχή της “Ορέστειας” του Αισχύλου ανέβηκε για πρώτη φορά στις 26 Οκτωβρίου 1931 στο Θέατρο Guild της Νέας Υόρκης και έκτοτε συνιστά ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας του 20ου αιώνα.

Continue reading “«Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ο’ Νιλ: η αισχυλική «Ορέστεια» του 20ου αιώνα”

Οι “γυναίκες της ανατροπής” στην αρχαία ελληνική τραγωδία

Γυναίκα. Αυτή που τιμάμε σήμερα 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μα και κάθε ημέρα. Αυτή· το αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, της ιστορίας, του πολιτισμού, της τέχνης. Η ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος οδήγησε στην αναζήτηση και στην προσπάθεια συλλογής περισσότερων πληροφοριών αναφορικά με τη θέση του γυναικείου φύλου στην κοινωνία ανά τους αιώνες, αλλά και στην επαναπροσέγγιση των ιστορικών πηγών. Η ανισότητα των δύο φύλων, ανδρών και γυναικών, μα και η σπουδαία συμβολή των γυναικών στον χώρο των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών κινητοποιεί έντονα το ενδιαφέρον των μελετητών.

Continue reading “Οι “γυναίκες της ανατροπής” στην αρχαία ελληνική τραγωδία”

Το “Πάρτι Γενεθλίων”: Το πιο αινιγματικό, τρομακτικό και αντισυμβατικό έργο του Χάρολντ Πίντερ

«Συχνά με ρωτούν πώς συλλαμβάνω τα έργα μου. Δεν μπορώ να απαντήσω. Ούτε μπορώ να τα συνοψίσω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στα έργα μου συνέβει αυτό, αυτά ειπώθηκαν, οι ήρωες έκαναν εκείνα. Τα περισσότερα έργα μου γεννήθηκαν από μια φράση, μια λέξη ή μια εικόνα.»

Ο Χάρολντ Πίντερ αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς Άγγλους θεατρικούς συγγραφείς που σημείωσε μεγάλη διεθνή επιτυχία ως ένας από τους πιο πολύπλοκους και ιδιαίτερους δραματουργούς μετά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα έργα του σημειώνονται για τη χρήση σιωπής, την αυξανόμενη ένταση, και τη συγκρατημένη και αινιγματική μικρή σε έκταση συζήτηση. Αυτό τo χαλαρό του ύφος και το χάρισμά του να δημιουργεί ένταση και τρόμο μέσα από εξαιρεικά λητές περιγραφές και ελάχιστα λόγια τον έκαναν έναν από τους πιο σεβαστούς θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, ενώ μέχρι το θάνατό του το 2008, ο Πίντερ αναφερόταν ως ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς που βρισκόταν εν ζωή και απολάμβανε τη φήμη που είχε πάρει η δουλειά του. Πέθανε στις 24 Δεκέμβρη του 2008, σε ηλικία 78 ετών, μετά από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η επίδρασή του υπήρξε τόσο μεγάλη, που το επίθετο “Pinteresque” (Πιντερικός) ανήκει επίσημα στο βρετανικό λεξιλόγιο. Του απονεμήθηκε το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 2005. Με τα περισσότερα από τα 30 έργα του – γραμμένα μεταξύ 1957 και 2000 – συνέλαβε την ανησυχία και την ασάφεια της ζωής στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα αναγνωρισμένα αριστουργήματα του, το “Πάρτι γενεθλίων”, “Ο επιστάτης”, “Ο γυρισμός”, και η “Προδοσία”.

Παγκόσμιο Θέατρο->Πάρτυ γενεθλίων - www.dodonipublications.gr

Το “Πάρτι Γενεθλίων” (” The Birthday Party”) ήταν το πρώτο μεγάλου μήκους θεατρικό του έργο, το τρίτο θεατρικό που εγραψε μετά το “The Room” και το “Τhe Dumb Waiter”. Η πρώτη παράσταση ανέβηκε το 1958 στο Arts Theatre στο Cambridge και αποδοκιμάστηκε ολοκληρωτικά από τους κριτικούς και το κοινό, για να φτάσει να θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της πρωτοπορίας, το οποίο παίζεται ξανά και ξανά στα θέατρα όλου του κόσμου.

Continue reading “Το “Πάρτι Γενεθλίων”: Το πιο αινιγματικό, τρομακτικό και αντισυμβατικό έργο του Χάρολντ Πίντερ”

Τα τελευταία λόγια 20 μεγάλων καλλιτεχνών

Στη διάρκεια της ζωής τους υπήρξαν προσωπικότητες που επηρέασαν με τον ένα ή τον  άλλον τρόπο τον καλλιτεχνικό κόσμο, ακόμη και τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Φιλόσοφοι, ζωγράφοι, τραγουδοποιοί, σκηνοθέτες, συνθέτες, συγγραφείς… Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή ήθελαν κάτι να πουν. Μπορεί να ήταν ένα απόφθεγμα που περιέκλειε όλη τους τη ζωή, ένα παράπονο, μια τελευταία επιθυμία ή ένα ξάφνιασμα της στιγμής…. Στο ακόλουθο αφιέρωμα θα διαβάσετε 20 τελευταία λόγια 20 μεγάλων καλλιτεχνών…

Continue reading “Τα τελευταία λόγια 20 μεγάλων καλλιτεχνών”

Γιατί απογοητεύσαμε το θέατρο;

Το θέατρο δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό· είναι οι άνθρωποι, εσείς και εγώ· είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας· είναι η αναπνοή σας στην σιωπή μας. Τέλος είναι η αγάπη σας για εμάς.

(από τον Πρόλογο του «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλλο)

Το θέατρο. Η παραστατικότερη των παραστατικών τεχνών. Η πιο ζωντανή, η πιο ουσιώδης, η πιο αληθινή. Τόσο για τον υποκριτή – ηθοποιό όσο και για τον θεατή. Όποιος ποτέ τόλμησε να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό και να γευτεί μία δόση της ευτυχίας πηδώντας πάνω στο θεατρικό σανίδι, απεκδυόμενος της πραγματικής του ταυτότητας και ενσαρκώνοντας μια θεατρική περσόνα, γνωρίζει πολύ καλά πως αυτό το συναίσθημα έχει μια ασύγκριτη πηγαία δύναμη. Είναι μέθη από το κρασί του ίδιου του Διονύσου. Είναι ζωή. Παράλληλα, την χαρά αυτού του θεϊκού δώρου βιώνει στο έπακρο και ο θεατής. Καθένας που έρχεται στο θέατρο πρόθυμος να μετάσχει σε μια μυσταγωγία γίνεται ένα αναπόσπαστο μοναδικό κομμάτι μιας υπέροχης μεγάλης γιορτής. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Και σε πείσμα όλων δεν πρόκειται ποτέ να εξασθενήσει ή να πεθάνει.

Continue reading “Γιατί απογοητεύσαμε το θέατρο;”