Οδός Λάμπρου Πορφύρα

Το ξέρω, δεν πιστεύεις πια στους δρόμους των ποιητών. Ούτε κι άλλος κανείς πιστεύει. Όμως, αυτός ο δρόμος υπάρχει στ’ αλήθεια
και θέλω, τουλάχιστο, να το θυμάσαι
πως των διαβήκαμε μαζί
(δυο τρεις φορές όλο κι όλο, βέβαια,
πάνε χρόνια τώρα)
όταν το χέρι μου πάσχιζε ν’ απαγάγει το χέρι σου,
όταν τα όνειρά μου είχαν την αφελή φιλοδοξία να γίνουν, λέει,
μαργαρίτες στο άσπρο σου πουκάμισο.

Continue reading “Οδός Λάμπρου Πορφύρα”

“Το τίμημα” της Τζωρτζίνας Κουριαντάκη

Τούτο το άδικο, το μέσα μου το σκότωσε
κι’ναι ο θάνατος βαρύς κι αβυσσαλέος.
Μ’ άφησε άδεια, να μετρώ μνήμων μου πτώματα,
μία χούφτα θύμησες κουφάρια ξεβρασμένα.
Είναι η θάλασσα, κοχύλια που μου έφερε,
σε μι’ αμμουδιά, εστία ερωτευμένων.
Μα ‘ναι η Άμπωτης που τράβηξε τα κύματα,
μαζί της πήρε πίσω, άσπλαχνα, τα δώρα.
Το ακρογιάλι στείρα δάκρυα εποτίστηκε
μα θέλει και άλλα το κενό για να γεμίσει.
Μα ‘μαι μικρή, πώς να τ’ αντέξω τούτο το άδικο,
τ’ άνισο χτύπημα, ψυχής μου την αντάρα;
Άραγε ο πόνος θα το φέρει το ανάσταιμα;
Για πληρωμή μου, τάχα, λύτρωση θα τάξει;
Σαν ντους σκωτσέζικο ανασαιμιών μας σμίξιμο,
ας είν’ τουλάχιστον γλυκόπικρο το τέλος.

Continue reading ““Το τίμημα” της Τζωρτζίνας Κουριαντάκη”

η λάμψη θα μας συναντήσει όπως χορεύεις την κραυγή του Νίκου Ερηνάκη

η λάμψη θα μας συναντήσει
όπως χορεύεις την κραυγή

V

Μας έκλεισαν στα καλύτερά τους σπίτια
Να μην είμαστε κίνδυνος για κανέναν

Ήρεμοι που δεν είμαστε εκεί έξω
Ξέρουν πως εδώ πονάμε μόνοι
Και πως είμαστε δυνατοί
Μόνο όταν δεν είμαστε μόνοι

Μας σκόρπισαν σε μέρη απόμακρα
Μας έκλεψαν τις λέξεις μας
Μας φόρεσαν τις μάσκες τους
Υποδύθηκαν τους έρωτές μας
Χόρεψαν τα τραγούδια μας
Μέχρι που η μουσική τους
Δε μας θύμιζε τίποτα πια

Continue reading “η λάμψη θα μας συναντήσει όπως χορεύεις την κραυγή του Νίκου Ερηνάκη”

“Εικόνες ενός περίεργου Ελληνικού καλοκαιριού”, της Νιόβης Σανταμά

Τα χαρούμενα νεαρά παιδιά που φυσούν τον πηλό
και με χρώματα που δίνουν ζωή .
Ερμού 280 .

Continue reading ““Εικόνες ενός περίεργου Ελληνικού καλοκαιριού”, της Νιόβης Σανταμά”

“Δύσκολο να είσαι ποιητής” της Φοίβης Παπαευγενίου-Κότσιρα

Δύσκολο να είσαι ποιητής

Δύσκολο να είσαι ποιητής
σ’έναν κόσμο που απειθαρχεί
στο δίκιο και στο όνειρο.
Και συ να στρώνεις
με ροδοπέταλα την ματαιότητα
μή και μοσχοβολήσει
η θλίψη του κόσμου,
να κρατάς αγκομαχώντας
στους ώμους την λήκυθο
γεμάτη μύρο και φως
από της γης τους θησαυρούς
τους ανεκτίμητους.
Να σπέρνεις ηλιανθούς
σε εδάφη άγονα,
να τραγουδάς την άνοιξη
στο καταχείμωνο
να εκμαιεύεις από την κοίτη της ψυχής
τα μοσχοβλάσταρα
ελπίζοντας σε πλούσια σοδιά.
Πόσο δύσκολο να είσαι ποιητής!

Φοίβη Παπαευγενίου-Κότσιρα, «Δύσκολο να είσαι ποιητής», από την ποιητική συλλογή «Ακροβασία από Άβυσσο σε Αιωνιότητα» (2020), εκδόσεις Νέα Διάσταση

“Παπαρούνα στην άσφαλτο” της Ροδάνθης Πάντου

Τις νύχτες άνοιγε διάπλατα τα παράθυρα της ψυχής της.
Έσκαγαν σαν βόμβες, παχιές και αμείλικτες οι σταγόνες της βροχής.
Περπατούσε στ’ απόνερα μιας ουτοπικής καταιγίδας,
κι έκλαιγε αναζητώντας λίγο έαρ στον απόηχο του χειμώνα.
Και ήταν τα δάκρυα της πιο γκρίζα απ’ τα σύννεφα.
Ξεθώριαζαν τις σελίδες των βιβλίων.
Και τα γράμματα χάνονταν.
Σβήνονταν ένα προς ένα, παίρνοντας μαζί τους στον θάνατο χιλιάδες μυστικά.
Και τα ρουφούσε το νερό.
Σαν λαίμαργο σφουγγάρι, που έκλεινε μέσα του κάθε λογής ψάρι. Κι ένας αόρατος άνθρωπος στράγγιζε το νερό.
Μήτε σε χώμα, μήτε σ’ ωκεανό.
Παρά μονάχα στην άσφαλτο.
Εκεί που καμία ελπίδα δεν θα τολμούσε να ευδοκιμήσει.
Καμία άνοιξη δε θα ‘χε το σθένος να τραγουδήσει.
Και το αίμα τρύπωνε βαθιά στις ρωγμές του δρόμου. Αθώων ψυχών απομεινάρια στέρνα,
που έψαχναν μία σκιά ν’ ακουμπήσουν.
Εκεί που ο αέρας μαστίγωνε τους βράχους με αρχηγό τον χειμώνα.
Δες, μια παπαρούνα κουβαλάει στα χέρια της την άνοιξη.
Είναι αυτή που καλύφθηκε απ’το χιόνι.
Αυτή που χτυπήθηκε ανελέητα από τα διερχόμενα φορτηγά. Αυτή που συνέχισε ν’ αναπνέει με τα ρουθούνια της γεμάτα τσιμέντο.
Είναι ο πορφυρός σηματοδότης της ζωής, πριν μία στροφή θανάτου.
Είναι το άλφα και το ήττα της άνοιξης.
Είναι ο Μάρτης ο Απρίλης και ο Μάης.
Είναι η ίδια ζωή…

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Πηγή: Η ποιητική συλλογή της Ροδάνθης Πάντου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φύλατος

Το Πάσχα των Πιστών του Νίκου Καρούζου

Το Πάσχα των Πιστών

Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν….
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.

Continue reading “Το Πάσχα των Πιστών του Νίκου Καρούζου”

“Οι Πόνοι της Παναγιάς” του Κώστα Βάρναλη

Μια λιόλουστη μέρα του χειμώνα η Παναγιά, στενεμένη από τους πόνους, αφήνει το σπιτικό της και βγαίνει στον κάμπο τρεκλίζοντας κι αγκομαχώντας. Κάθεται χάμου στο πράσινο χορτάρι, που το φωτίζουνε δω κι εκεί άγριες βιολέτες, κυκλάμινα, κρόκοι· και σφίγγοντας την κοιλιά της με τα δυο της χέρια κλαίει και δέρνεται, κουνώντας τ’ άμαθο κορμί της δεξιά κι αριστερά, όπως οι μοιρολογίστρες της Ανατολής.

Continue reading ““Οι Πόνοι της Παναγιάς” του Κώστα Βάρναλη”

Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου,
μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της,
βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν – τῶν ἀπερ-
γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):

Continue reading “Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου”

“Στο Σταυρό” του Κώστα Καρυωτάκη

Κι ακλούθησε του Γολγοθά το δρόμο

φορώντας αγκαθένιο ένα στεφάνι

κι ένα σταυρό σηκώνοντας στον ώμο.

Αυτός που ’ρθε να ζήσει, να πεθάνει,

προς την Αλήθεια για ν’ ανοίξει κάποιο δρόμο.

Continue reading ““Στο Σταυρό” του Κώστα Καρυωτάκη”