Ανατολή του Κωστή Παλαμά

Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,
μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,
λυπητερά,
πώς η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας!
Είναι χυμένη από τη μουσική σας
και πάει με τα δικά σας τα φτερά.

Continue reading “Ανατολή του Κωστή Παλαμά”

Σεπτέμβρης του Κωνσταντίνου Καραμούζη

Και αν όντως έρθει Σεπτέμβρης μη μου το πεις.
Άσε τα σύννεφα να με πληγώσουν.
Το καλοκαίρι αυτό τελείωσε νωρίς.

Continue reading “Σεπτέμβρης του Κωνσταντίνου Καραμούζη”

“Αυγουστιάτικο Δειλινό” του Νίκου Καψιάνη

Αυγουστιάτικο Δειλινό

Μη μου μιλάς, άκου τη θάλασσα
νιώσε την αρμύρα στον βοριά
που δροσερά αποχαιρετά τούτο το καλοκαίρι.
Διάλεξε το κύμα που θα μας ταξιδέψει
σ’ ένα ταξίδι με καπετάνιο τον άνεμο
κι ένα ολόγιομο φεγγάρι για οδηγό.
Κάπου, ένας έρημος γιαλός περιμένει
να σμίξει την αγάπη για πάντα…
Κι αν ο ήλιος έδυσε χθες μέσα στις σκέψεις,
ας κοιτάμε μπροστά.
Η ελπίδα θα μας φέρει πάλι
μιαν ανατολή χαρούμενη, ξέγνοιαστη,
σε κάποιας εξοχής τον ανέμελο ουρανό…

Νίκος Καψιάνης, “Αυγουστιάτικο Δειλινό” (από την ποιητική συλλογή: “Ιχνοβατώντας στο φως… και στο σκοτάδι”), εκδόσεις Θερμαϊκός, 2021.

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Δρομέας γίνε” από την Μέλλω Αγορίτση-Καλομέρα

Ήρθες, δε σε περίμενα… Με παρρησία!…
Σ’ είδα και κόμπιασα, πανωλεθρία.

Continue reading ““Δρομέας γίνε” από την Μέλλω Αγορίτση-Καλομέρα”

«Ιθάκες» του Δημήτρη Ελευθεράκη

ΙΘΑΚΕΣ

Ἡ ἐπικράτεια ἀποτυπώνει τόν χάρτη μέ τρομακτική λεπτομέρεια.
Κάθε σημεῖο ἐπάνω στήν ἐπικράτεια παλεύει μέ τά στοιχεῖα τῆς φύσης,
γιά νά μοιάσει μέ τό σημεῖο τοῦ χάρτη πού τό παριστάνει.
Ἡ θάλασσα μέ τά νησιά καί τούς ὑφάλους της
μοιάζει μέ τούς μεσημβρινούς καί τούς παράλληλους,
ὁ ἄνθρωπος μοιάζει στό σχῆμα του: εἶναι μελάνι καί σκίτσο.
Τὰ ὀστά εἶναι θραύσματα ἑνός ἀρχετυπικοῦ σκελετοῦ
τό σῶμα του ματωμένη μάζα ἀπ’ τό μάθημα τῆς ἀνατομίας
τά αἰσθήματα ἡ συμπύκνωση τοῦ κενοῦ.

Continue reading “«Ιθάκες» του Δημήτρη Ελευθεράκη”

Στιγμές της Εισβολής του Κώστα Μόντη

Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας,
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.

Πικρή θάλασσα της Κερύνειας
που πρέπει να αποσύρουμε πια
τους στίχους που σου γράψαμε.

Σκέψου να μας γίνει βραχνάς η οροσειρά της Κερύνειας
σκέψου να την κοιτάμε με τρόμο,
σκέψου να την υποψιαζόμαστε,
σκέψου να τη μισάμε!

Ανασήκωσε την πλάτη
κι απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου,
ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους.

Κώστας Μόντης

Ακούστε το εδώ:

Κοίταγμα Ακτίνας (Σονάτα για μια σπουδαία μέρα) του Ανδρέα Κουραμάνη

Κοίταγμα Ακτίνας
(Σονάτα για μια σπουδαία μέρα)

Στην Ελένη

Μεγαλώνει το φως
Τι σώζεται εκεί μέσα;
Το ίδιο;
Ή
Όσα αγαπάει;
Στον ευφάνταστο αγώνα χρώματα
Στη ζωή
Κάτι από γέλιο σβούρας εκτός τόπου και χρόνου
Άνεμος
Αέρας στα μάτια των δύο ήλιων
Τι σώζεται εκεί μέσα;
Η ύλη που γίνεσαι πεθαίνει
Παύουν οι συντομογραφίες
Κι όπως αγκαλιάζεις την αχτίδα
Στον ευφάνταστο αγώνα αγωνία
Μην αφοπλιστούμε
Νέοι στα γέρικα βουνά

Continue reading “Κοίταγμα Ακτίνας (Σονάτα για μια σπουδαία μέρα) του Ανδρέα Κουραμάνη”

Οδός Λάμπρου Πορφύρα

Το ξέρω, δεν πιστεύεις πια στους δρόμους των ποιητών. Ούτε κι άλλος κανείς πιστεύει. Όμως, αυτός ο δρόμος υπάρχει στ’ αλήθεια
και θέλω, τουλάχιστο, να το θυμάσαι
πως των διαβήκαμε μαζί
(δυο τρεις φορές όλο κι όλο, βέβαια,
πάνε χρόνια τώρα)
όταν το χέρι μου πάσχιζε ν’ απαγάγει το χέρι σου,
όταν τα όνειρά μου είχαν την αφελή φιλοδοξία να γίνουν, λέει,
μαργαρίτες στο άσπρο σου πουκάμισο.

Continue reading “Οδός Λάμπρου Πορφύρα”

“Το τίμημα” της Τζωρτζίνας Κουριαντάκη

Τούτο το άδικο, το μέσα μου το σκότωσε
κι’ναι ο θάνατος βαρύς κι αβυσσαλέος.
Μ’ άφησε άδεια, να μετρώ μνήμων μου πτώματα,
μία χούφτα θύμησες κουφάρια ξεβρασμένα.
Είναι η θάλασσα, κοχύλια που μου έφερε,
σε μι’ αμμουδιά, εστία ερωτευμένων.
Μα ‘ναι η Άμπωτης που τράβηξε τα κύματα,
μαζί της πήρε πίσω, άσπλαχνα, τα δώρα.
Το ακρογιάλι στείρα δάκρυα εποτίστηκε
μα θέλει και άλλα το κενό για να γεμίσει.
Μα ‘μαι μικρή, πώς να τ’ αντέξω τούτο το άδικο,
τ’ άνισο χτύπημα, ψυχής μου την αντάρα;
Άραγε ο πόνος θα το φέρει το ανάσταιμα;
Για πληρωμή μου, τάχα, λύτρωση θα τάξει;
Σαν ντους σκωτσέζικο ανασαιμιών μας σμίξιμο,
ας είν’ τουλάχιστον γλυκόπικρο το τέλος.

Continue reading ““Το τίμημα” της Τζωρτζίνας Κουριαντάκη”