Μαρία Στιούαρτ: μια πολιτική τραγωδία του Φρίντριχ Σίλερ

Πρόκειται για την πιο διάσημη πολιτική τραγωδία του Γερμανού ποιητή – μετά τα έργα του Σαίξπηρ – που πραγματεύεται την αντιπαράθεση δύο δυναμικών γυναικών της αναγεννησιακής περιόδου. Ανάμεσα σε διαπλεκόμενα πολιτικά συμφέροντα, θρησκευτικό φανατισμό και προσωπικά μίση, η βασίλισσα Ελισάβετ έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με τη Μαρία της Σκωτίας σε μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ. Μια συνάντηση που γέννησε η πένα του Σίλερ.

Continue reading “Μαρία Στιούαρτ: μια πολιτική τραγωδία του Φρίντριχ Σίλερ”

“Η Ανασκαφή”: πόσο βαθιά πρέπει να σκάψεις για να βρεις τον εαυτό σου;

“Η Ανασκαφή” (“The Dig”) είναι η άρτι αφιχθείσα προσθήκη του Netflix που έρχεται, όπως φαίνεται, να ταράξει τα νερά και να… σηκώσει σκόνη στον αέρα όχι μόνο στην επιτυχημένη πλατφόρμα, αλλά ίσως και στην διεκδίκηση των χρυσών αγαλματιδίων του θείου Oscar που πρόκειται να ξεκινήσει σύντομα.

Continue reading ““Η Ανασκαφή”: πόσο βαθιά πρέπει να σκάψεις για να βρεις τον εαυτό σου;”

Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ Μπροντέ

“Αν όλα καταστρέφονταν και έμενε μόνο αυτός, θα συνέχιζα να ζω. Αν όμως χανόταν αυτός και παρέμεναν όλα τα άλλα άθικτα, τότε ο κόσμος ολόκληρος θα ήταν ξένος για μένα και θα ένιωθα σαν παρείσακτη.”

Δύο άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους ζουν με πάθος ένα έρωτα θυελλώδη, αλλά καταδικασμένο. Θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τον εγωισμό και τα κοινωνικά “πρέπει”; Ο λόγος για την Κάθριν και τον Χίθκλιφ και το έργο “Ανεμοδαρμένα Ύψη (Wuthering Heights)”, ένα μυθιστόρημα της Έμιλυ Μπροντέ.

Για την Έμιλι Μπροντέ

Πριν επιχειρήσει να ασχοληθεί κανείς με τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη», το κλασσικό αυτό δημιούργημα μιας ιδιαίτερα γόνιμης, πλούσιας, ωστόσο κλειστής και παράξενης φαντασίας, της Έμιλυ Μπροντέ, θα πρέπει να ψηλαφίσει καλά και πολύ προσεκτικά την ίδια και τον ιδιαίτερο ψυχισμό της. Πρόκειται για μια ποιήτρια –πρώτα απ’ όλα– που καταπιάστηκε με ζέση για ένα χρόνο περίπου, από το 1845 μέχρι το 1846, με το να συγγράψει και να παραδώσει το έργο αυτό, που κατά πολλούς σήμερα θεωρείται ως ένα αριστούργημα του 19ου αιώνα. Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» αποτελούν το ένα και μοναδικό της μυθιστόρημα που μας παραδόθηκε απ’ αυτήν και στην εποχή της –Βικτωριανή– αναστάτωσε, δίχασε και μπέρδεψε κοινό και κριτικούς Χρειάστηκε να παρέλθει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να γίνει αντιληπτό το μέγεθος αυτού του αριστουργήματος, που αν και τραχύ, δεν είναι απλά ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, αλλά μια ιστορία αγάπης επανασταστική, και αν μη τι άλλο, ρεαλιστική.

Από τα βιογραφικά στοιχεία της Έμιλυ Μπροντέ που έχουν σωθεί γνωρίζουμε πως γονείς της ήταν ο Πάτρικ Μπροντέ και η Μαρίας Μπράνγουελ, είχε πέντε αδέρφια, μία εξ αυτών η συγγραφέας  Σαρλότ Μπροντέ. Το θέμα που αφορά στην ίδια, είναι όσα στοιχεία εξ αυτών μαρτυρούν πάρα πολλά και δεν έχουν αξιοποιηθεί ή δεν έχουν λάβει τη σημασία που θα καταστήσει κατανοήσιμη τη διαδρομή της φαντασίας της στο εν λόγω πόνημα κι εκεί θα επικεντρωθεί όλη η προσοχή. Για την ιστορία όμως αξίζει να αναφερθεί πως γεννήθηκε 30 Ιουλίου 1818 στο Θόρντον του Γιορκσάιρ και πέθανε 30 χρόνων από φυματίωση στις 19 Δεκέμβρη 1848, στο Χάουγουορθ του Γιορκσάιρ. Η μητέρα της πέθανε όταν η ίδια ήταν τριών ετών. Δυο στοιχεία στο ψυχισμό της πρέπει να θεωρηθούν σημαντικά: δεν είχε ποτέ ερωτική εμπειρία και ήταν εξαιρετικά κλειστό, μοναχικό άτομο που όταν βρισκόταν με κόσμο στο σπίτι, καθότανε μονάχη στο δωμάτιό της και διάβαζε κι όταν χρειαζότανε κάποιο βιβλίο, κατέβαινε σιωπηλά, έμπαινε στο σαλόνι, έπαιρνε ό,τι χρειαζόταν κι εξαφανιζόταν επίσης σιωπηλά, χωρίς καν να κοιτάξει τους παρισταμένους, κι όσο μπορούσε πιο αθόρυβα. Αυτά τα δυο σε συνδυασμόμε το γεγονός πως είχε μικρή εμπειρία σε συναναστροφές και μεγάλες πόλεις κι ήταν κι αντικοινωνικό άτομο, προσφέρει κάμποση σκέψη γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν δίνοντας πολλά στοιχεία για το στήσιμο του έργου, που θα φανούν στη πορεία.

Για το Μυθιστόρημα

Ξεκινώντας το μυθιστόρημα «Ανεμοδαρμένα Ύψη», τραβά τη προσοχή ο τίτλος, που είναι άλλωστε η ονομασία του αρχοντικού και που λαμβάνει χώρα, το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Η περιοχή δε, που βρίσκεται το αρχοντικό, είναι γυμνή, ερημική κι άγονη, σε κάποιο υψόμετρο μάλιστα, πράγμα που σημαίνει πως είναι φυσικά εκτεθειμένη στα διάφορα στοιχεία της φύσης. Και όπως το σπίτι εκτίθεται στα καιρικά φαινόμενα, έτσι και οι ήρωες είναι ευάλωτοι σε δύσκολες καταστάσεις που θα λάβουνε χώρα στην πορεία της αφήγησης.

Το αμέσως επόμενο που συναντά ο αναγνώστης στη πορεία, είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας στο πόνημα, το διηγείται η οικονόμος Νέλλυ. Πράγμα που δημιουργεί εύλογα απορίες, όσο κι αν δείχνει αδιάφορο, δεν είναι διόλου, τουναντίον. Αν δεχτεί κανείς πως η ίδια η Έμιλι θα ήθελε να παρευρίσκεται στο βιβλίο σε μιαν ηρωίδα της, δεν θα μπορούσε να είναι η κεντρική, η Κάθριν, γιατί όπως προανεφέρθη, δεν είχε και δεν εμφανίζεται στα λίγα στοιχεία του βίου της, μια ερωτική σχέση και δεν έδειξε καν το ενδιαφέρον –κι από τα ποιήματά της– να έχει μια τέτοια. Ωστόσο, πιθανότατα εντάσσοντας και τον έρωτα στα… απειλητικά στοιχεία της φύσης που απειλούν τον άνθρωπο. ήθελε να διηγηθεί έναν, να περιγράψει έναν τέτοιο και μάλιστα τραχύ, τραγικό και καταστροφικό σχεδόν.

Η επιλογή της αφήγησης από την Νέλλυ, έχει κι άλλη μια πρόσθετη εξήγηση. Λόγω της ιδιοσυγκρασίας της και της συστολής της, όπως ήδη ειπώθηκε, η ‘Εμιλυ Μπροντέ δεν είχε εμπειρίες ζωής από μεγάλες πόλεις –εξόν από ένα σχετικά σύντομο ταξίδι με τη μεγάλη της αδελφή Σάρλοτ, στις Βρυξέλλες που άλλωστε δεν της προκάλεσαν το ενδιαφέρον και την έκαναν να επιστρέψει σύντομα, πίσω. Συνεπώς δεν θα μπορούσε να στήσει τη φυγή του Χίθκλιφ, τον οποίο και παρουσιάζει απότομο, απόμακρο κι ολιγομίλητο κι έτσι αφήνει τη Νέλλυ να διηγηθεί μόνον όλα όσα είδε κι όχι τα λοιπά που δεν υπέπεσαν στην αντίληψή της. Η Νέλλυ λοιπόν είναι η ίδια, η σχετικά απούσα Έμιλυ, στο μυθιστόρημά της.

Υπόθεση-Περίληψη

Συνοπτικά το μυθιστόρημα ξεκινά με έναν ένοικο που νοίκιασε το «Το Αγρόκτημα Στο Σταυροδρόμι Της Τσίχλας» για ένα χρόνο κι αφού γνωρίζεται με τον ιδιοκτήτη Χίθκλιφ και του φαίνεται πολύ παράξενος ζητά από την οικονόμο, να του πει την ιστορία για τα «Ύψη». Εκείνη ξεκινά κι όλη η ιστορία -εκτός από ένα κομμάτι λίγο πριν το τέλος- βγαίνει από τα χείλη της. Ο αρχικός ιδιοκτήτης κύριος Έρνσο, είχε 2 παιδιά, τον Χίντλεϋ και την Κάθριν, αλλά υιοθετεί ένα φτωχό τσιγγανάκι και το ονομάζει Χίθκλιφ. Ο γιος του τον εχθρεύεται από ζήλια, ενώ η μικρή κάνει θαυμάσια παρέα μαζί του. Ο Χίθκλιφ ερωτεύεται την Κάθριν και το εξωτερικεύει όπως μπορεί, μα εκείνη ενώ νιώθει το ίδιο είναι συγκρατημένη. Πεθαίνουν οι γονείς τους κι αναλαμβάνει σαν κληρονόμος ο μεγάλος, βάσει του τότε ισχύοντος νόμου και για εκδίκηση διατάζει τον Χίθκλιφ να αναλάβει καθήκοντα υπηρέτη. Από το «Σταυροδρόμι» ο γιος φλερτάρει με την Κάθριν, αυτή δείχνει θετική, ο Χίθκλιφ ζηλεύει κι όταν κρυφακούει μισή συζήτηση της Κάθριν με την οικονόμο Νέλλυ, φεύγει κρυφά νευριασμένος κι ορκίζεται να επιστρέψει για εκδίκηση.

Επιστρέφει μετά 3 χρόνια –άγνωστο πως– έχοντας γίνει κύριος μεγάλος και τρανός, αγοράζει τα χρεωκοπημένα «Ύψη» από τον άσωτο και μέθυσο Χίντλεϋ κι εγκαθίσται εκεί. Έπειτα για να εκδικηθεί το γιο τον ποτίζει και με περισσότερο αλκοόλ και για να εκδικηθεί την Κάθριν νυμφεύεται την αδελφή του άντρα της ενώ δεν τον ενδιαφέρει καθόλου. Ο Χίντλεϋ πεθαίνει κι αφήνει ορφανό το γιο του Έρτον. Η Κάθριν πεθαίνει στη γέννα ενός κοριτσιού, της Κάθι κι η γυναίκα του Χίθκλιφ φέρνει στον κόσμο τον Λίντον, αλλά επειδή κακοποιείται από τον σύζυγο, τον παίρνει και φεύγουν στο Λονδίνο. Πεθαίνει εκεί κι ο Χίθκλιφ ξαναφέρνει το παιδί στα «Ύψη». Μετά το θάνατο της Κάθριν δε, βασανίζεται από τύψεις κι από το φάντασμά της. Ο Λίντον με τη προτροπή και πιέσεις του Χίθκλιφ νυμφεύεται την Κάθι κι όταν πεθαίνει κι ο άντρας της Κάθριν τελειώνει κι η διήγηση της Νέλλυ. Ο νοικάρης Λόκγουντ αποφασίζει να επιστρέψει στο Λονδίνο για να ξαναγυρίσει οκτώ μήνες μετά και να βρει και τον Χίθκλιφ νεκρό, γιατί είχε καταπέσει πολύ από όλο αυτό και δεν άντεξε. Επισκέπτεται τους τάφους της οικογένειας και το μυθιστόρημα κλείνει με την είδηση πως το νεαρό ζευγάρι, ο Λίντον κι η Κάθι σκέπτονται να μετακομίσουν οριστικά στο «Σταυροδρόμι» και να παρατήσουν στη φθορά, τα ήδη μισοχαλασμένα «Ύψη».

Η Έμιλυ Μπροντέ, έσπειρε με την πέννα της μπόλικο θάνατο, απομάκρυνε κατά κάποιο τρόπο το ρυπαρό, κράτησε ανοιχτή την ελπίδα, με το νεαρό ερωτευμένο πλέον ζεύγος κι αφήνει και τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» να φθαρούν και να περάσουνε στη λήθη. Οι επιλογές κι οι βιαστικές συνεπεία οργής, αποφάσεις, κλόνισαν ολόκληρο το δόμημα τριών οικογενειών κι αυτό ήθελε να στηλιτεύσει.

Για το έργο αυτό έχουνε γραφτεί πολλά και διάφορα, έχει επίσης παιχτεί σε θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, ραδιόφωνο, έχουν γραφτεί δοκίμια, μελέτες κ.λπ. Και πώς δε θα μπορούσε ένα τέτοιος έρωτας να εμπεύσει όλες τις τέχνες;

Εσύ, με τη θέλησή σου, εσύ το έκανες. Δεν ράγισα εγώ τη καρδιά σου, εσύ τη ράγισες. Και ραγίζοντάς τη ράγισες και τη δική μου.’

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε μετάφραση Βασίλη Καζαντζή από τις εκδόσεις Κάκτος και μπορείτε να το προμηθευτείτε εδώ.

Πηγές

https://frapress.gr/2015/01/kapios-pligoni-kapion-allios-ta-anemodarmena-ipsi/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%B4%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1_%CE%8E%CF%88%CE%B7

*Τα σχέδια που συνοδεύουν το άρθρο, ανήκουν στον καλλίτεχνη Fernando Vicente.

The English Game και η γέννηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου

Ίσως το γεγονός ότι η σειρά περιστρέφεται γύρω από ένα άθλημα που αν και τόσο αγαπητό από την πλειονότητα του κόσμου, διαθέτει ταυτόχρονα και φανατικούς πολεμίους, να αποθάρρυνε μερικούς να την παρακολουθήσουν. Όσο διστάζουν οι φίλοι του ποδοσφαίρου να αφιερωθούν σε μια ιστορική ανασκόπησή του στον μακρινό 19ο αιώνα, άλλο τόσο οι μη υποστηρικτές του κουράζονται να χαραμίσουν ένα ταξίδι στο χρόνο για να πληροφορηθούν πως γεννήθηκε ένα άθλημα που παρά την αναγνωρισμένη αξία του σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει κατηγορηθεί για πολλά κακώς κείμενα. Ωστόσο, και οι δυο αυτές πλευρές μπορούν να ρίξουν νερό στο κρασί τους, όταν πρόκειται για μια, αρκετά πιστή, μεταφορά στην μικρή οθόνη μιας συναρπαστικής ιστορίας που αναδεικνύει τις συνθήκες μιας εποχής μακριά μεν από τη δική μας, με ανθρώπους, όμως που μοιράζονταν παρόμοιες ανάγκες και αξίες.

Το έργο μας μεταφέρει στο Ηνωμένο Βασίλειο περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Το ποδόσφαιρο δεν ήταν κάτι άγνωστο σε εκείνο το σημείο. Το άθλημα είχε πάρει σάρκα και οστά, είχαν οριστεί οι κυριότεροι εκ των κανόνων του, ενώ είχε κιόλας από το 1871 ξεκινήσει η διοργάνωση του FA Cup, της πρώτης διασυλλογικής διοργάνωσης στην ιστορία, στην οποία συμμετείχαν 100 ομάδες. Εξ αυτών, μέχρι το 1884 νικήτριες ήταν οι ομάδες που προέρχονταν από την αστική τάξη. Οι ομάδες αυτές, πλην του γεγονότος ότι λόγω της κοινωνικής θέσης και το εισοδήματός τους διέθεταν περισσότερους πόρους και χρόνο για να αφιερώσουν στην προπόνηση, κατείχαν καίριες θέσεις στις αθλητικές επιτροπές της εποχής εκείνης. Ήταν, με λίγα λόγια, εκείνοι που όριζαν τόσο τους κανόνες της αγοράς όσο και τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Το τελευταίο ήταν για αυτούς μια απόλαυση που τους συνέδεε με τα κολεγιακά τους χρόνια, όχι ένα άθλημα για τις κατώτερες τάξεις. Υιοθετούσαν μια ελιτιστική προσέγγιση και κατέκριναν τα ταπεινά ένστικτα της μάζας, την τυφλή και παρωπιδική προσήλωσή τους στο ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον το γεγονός ότι κάποιες φορές λάμβαναν αμοιβή για να παίζουν.

Από την άλλη πλευρά, στέκονταν νέες ομάδες που προέβαλαν από εργοστάσια, βιοτεχνίες και νηματουργεία, στις οποίες συμμετείχαν ως επί το πλείστον αφιλοκερδώς οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις αυτές. Και εδώ ξεκινά η ιστορία μας, πίσω από λίγο βαμβάκι και την ευφυή ιδέα ενός αφεντικού νηματουργείου στο Ντάργουεν να φέρει δυο εργάτες- παίκτες από την Γλασκώβη να δουλέψουν για αυτόν και να παίξουν ποδόσφαιρο στην ομάδα της επιχείρησής του. Οι παίκτες αυτή που έμελε να μείνουν χαραγμένοι στις σελίδες του ποδοσφαίρου ήταν ο Φέργκους Σκούτερ και ο Τζέιμι Λοβ. Αυτοί και η ομάδα τους καλούνται να συναγωνιστούν τους έμπειρους και πλούσιους Ολντ Ετόνιανς. Από εκεί και έπειτα, η σειρά αποτυπώνει με τον ευαγέστερο τρόπο την Αγγλία της ύστερης Βικτωριανής περιόδου που πάλλεται, την κοινωνική ανισότητα Βορρά και Νότου, τις εργατικές κινητοποιήσεις. Συγχρόνως όμως, τρυπώνουν και οι ιστορίες ζωής των ηρώων. Μια από αυτές είναι και εκείνη του Άρθουρ Κίνερντ, ποδοσφαιριστή στους Ολντ Ετόνιανς, γιο τραπεζίτη και πρωτοπόρο του αθλήματος, ο οποίος αποτέλεσε τον μακροβιότερο Πρόεδρο στην ιστορία της Αγγλικής Ομοσπονδίας.

Μια κοινωνία σε παρακμή που συνεχίζει όμως να ελπίσει, η αντιπαράθεση μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων, οι σχέσεις των δύο φύλων, η θέση της γυναίκας, η σημασία του ποδοσφαίρου στη ζωή των απλών ανθρώπων, είναι η κύρια θεματική ενός σήριαλ που μιλά πολύ πέρα από το ποδόσφαιρο, που μας μεταδίδει υπό τον ήχο της σφυρίχτρας τον σφυγμό μιας ολόκληρης εποχής και μιας Αγγλίας που σταδιακά μεταβαλλόταν, εισερχόμενη στον 20ο αιώνα. Τα προσωπικά δράματα τον πρωταγωνιστών, οι αγωνίες που νιώθουν, οι ανησυχίες, η πίστη τους στην σωτηρία τους από την άθλια αυτή πραγματικότητα μέσω της πρόσκαιρης “νάρκωσης” που τους χάριζε η παρακολούθηση ενός αγώνα και η στιγμιαία αλλά βαθιά ικανοποίηση με τη δικαίωση της ομάδας τους δεν ανήκουν τόσο στο παρελθόν όσο θα θέλαμε να φανταζόμαστε, αλλά υφίστανται και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, με αυτή, κατά την γνώμη μας, του Φέργκους Σκούτερ, τον οποίο υποδύεται ο Κέβιν Γκούτρι, να ξεχωρίζει. Ο τρόπος με τον οποίο ο ηθοποιός απέδωσε την φλόγα και το πάθος του πρώτου επαγγελματία ποδοσφαιριστή στην ιστορία ήταν καθηλωτικός. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τα εύσημα που αποδίδονται στον σκηνοθέτη Τζούλιαν Φέλλοους που μάστερ στα έργα εποχής ήδη από τον Πύργο του Ντάουταουν, κατόρθωσε με αριστοτεχνικό τρόπο να μας μεταφέρει σε μια εποχή όπου οι παίκτες φορούσαν αλλόκοτες στολές, έπαιζαν τεράστιες δερμάτινες μπάλες, τέρματα με μόνο κάθετα δοκάρια και μια κλωστή, πολύ ψηλά, αντί για οριζόντια, έκαναν σκληρά μαρκαρίσματα και έδιναν τα πάντα για μια νίκη.

Παράλληλα, στην σειρά αναδεικνύονται και κάποια μελανά σημεία που από τότε αναδύθηκαν στο ποδόσφαιρο. Πέρα από την επιθετικότητα και την έλλειψη σεβασμού μεταξύ των παικτών, τον παραμερισμό των αξιών τους στο βωμό των μεγαλύτερων χρηματικών απολαβών και της μεταξύ τους ανταγωνιστικότητα, θίγει σε αδρές μεν γραμμές τον φανατισμό και τον χουλιγκανισμό. Τον αποδοκιμάζει, σαφώς, αλλά δείχνει πως τότε είχε ίσως ταξικές καταβολές, κάτι που στις μέρες μας, όχι μόνο δεν ισχύει, αλλά είναι και σαν σκέψη αποδοκιμαστέα.

Για όσους λοιπόν αγαπάτε το ποδόσφαιρο, για όσους τρελαίνεστε με την ιστορία και για όσους είστε λάτρεις των ταινιών εποχής, η συγκεκριμένη σειρά έχει πολλά να σας προσφέρει. Σε μόλις 6 επεισόδια θα σας ταξιδέψει στην Βικτωριανή Αγγλία, στα γήπεδα της εποχής αλλά και στην ζωή των ηρώων της με έναν τρόπο συναρπαστικό. Για όσους προλάβατε να την δείτε, παραθέτουμε την πραγματική ιστορία των ομάδων και των πρωταγωνιστών, απαλλαγμένη από τους καλλωπισμούς του έργου.

Το 1879, πράγματι, η Ντάργουεν έπαιξε την Ολντ Ετόνιανς «στα ίσα», όταν οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στον τέταρτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας. Αλλά, δεν κατάφερε να την αποκλείσει. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά ο Κινέρτ και οι συμπαίκτες του κατέκτησαν το τρόπαιο. Το πρώτο ματς έληξε ισόπαλο 5-5, αν και οι εργάτες είχαν βρεθεί να χάνουν με 5-1. Οι Ολντ Ετόνιανς αρνήθηκαν να παίξουν παράταση, και ο επαναληπτικός έπρεπε να διεξαχθεί στο γήπεδο της Ντάργουεν. Εκείνη, όμως, δέχτηκε να ταξιδέψει ξανά στο Λονδίνο, με αντάλλαγμα 25 λίρες. Ούτε το δεύτερο παιχνίδι έβγαλε νικητή (2-2). Και στο τρίτο, πάλι στην έδρα της Ολντ Ετόνιανς, ηττήθηκε με 1-0. Η Ολντ Ετόνιανς, όντως, έχασε το Κύπελλο του 1883. Αλλά, όχι από την Ντάργουεν. Από την Ολίμπικ του Μπλάκμπερν (2-1). Αυτή ήταν η πρώτη ομάδα της εργατικής τάξης που κατέκτησε τον τίτλο, και δεν είχε τον Σούτερ στη σύνθεσή της. Ο Σκωτσέζος αποχώρησε από την Ντάργουεν το 1880, όμως πήγε στη Ρόβερς (του Μπλάκμπερν), όχι στην Ολίμπικ. Η Ρόβερς αναμετρήθηκε με τους Ολντ Ετόνιανς σε τελικό (1882), με τον Σούτερ στην ενδεκάδα, όμως δεν νίκησε. Ηττήθηκε από τους αριστοκράτες με 1-0. Ο Σούτερ ευτύχησε, τελικώς, να σηκώσει το Κύπελλο (τρεις φορές, μάλιστα), αλλά ποτέ εναντίον των Ολντ Ετόνιανς. Οταν ο Σούτερ πήγε στην Ντάργουεν, δεν πήρε μαζί του τον Λαβ. Τον βρήκε εκεί. Κι όταν έφυγε (1880), δεν το έκανε επειδή η Ρόβερς του προσέφερε περισσότερα χρήματα. Είχε αφήσει έγκυο μια γυναίκα και, λίγο πριν από τη γέννηση του παιδιού, εξαφανίστηκε από την πόλη για να γλιτώσει το σκάνδαλο. Ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1888 (στα 28), κι άνοιξε παμπ στο Μπλάκμπερν. Ο Λαβ (ήταν εξαιρετικός σκόρερ) δεν ακολούθησε τον Σούτερ στο Μπλάκμπερν. Κατετάγη στο Βασιλικό Ναυτικό και πέθανε, πολύ νέος, από ξαφνική ασθένεια στην Αίγυπτο. Ο Κινέρτ, ο αρχηγός των Ολντ Ετόνιανς, ήταν… «τσεκούρι» από τα λίγα. Κι ας τον έλεγαν «Λόρδο». Υπήρξε ρέκορντμαν συμμετοχών σε τελικό Κυπέλλου Αγγλίας. Οταν αποσύρθηκε από τη δράση, έγινε πρόεδρος της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Κατείχε τη θέση αυτή επί 33 χρόνια (1890-1923). Πέθανε τη χρονιά που εγκαινιάστηκε το «Ουέμπλεϊ».

Πηγή: Protagon.gr

“Peaky Blinders”: η συμμορία από το Μπέρμιγχαμ που κατέκτησε το παγκόσμιο κοινό

Οι εγκληματικές οικογένειες μπορεί να μην είναι κάτι που θα ήθελες να συναντήσεις στην πραγματική σου ζωή, αλλά είναι αλήθεια πως κάνουν καλό σινεμά και τηλεόραση. Ίσως γιατί οι βίαιες ιστορίες σκηνοθετημένες σωστά έχουν όλα τα υλικά που μπορούν να μεταμορφώσουν την πραγματικότητα σε σπουδαία δραματουργία: συγκρούσεις και αντιμαχίες, παιχνίδια δύναμης κι εξουσίας, αγωνία και θέαμα.

Στο «Peaky Blinders» συναντάμε όλα τα παραπάνω και με το έξτρα bonus μιας μυθοπλασίας που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, κάτι που την κάνει ακόμη πιο αποτελεσματική.

To «Peaky Blinders» του BBC είναι ένα καλοφτιαγμένο period drama του BBC που προέβαλε το πρώτο του επεισόδιο το 2013. Η σειρά, που, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αναφέρεται στην τσιγγάνικης καταγωγής οικογένεια των Shelby που προσπαθεί να εξελιχθεί από μια μικρή νόμιμη εταιρεία στοιχημάτων ιπποδρόμου σε βαρόνους του Βρετανικού υποκόσμου. Ο δρόμος, όμως, μόνο στρωμένος με ροδοπέταλα δεν είναι. Από τη μία, η  κυβέρνηση με υπουργό Δικαιοσύνης τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, επιθυμεί ησυχία, τάξη και ασφάλεια, καθώς ο IRA περιμένει στα σοκάκια του Μπέλφαστ για να αρχίσει την εξέγερση. Από την άλλη, το μέχρι τότε εδραιωμένο σύστημα των εγκληματικών οργανώσεων σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να παραχωρήσει μερίδιο εξουσίας σε μία οικογένεια τσιγγάνων του Μπέρμιγχαμ.

Έτσι, λοιπόν, στις ταραγμένες κοινωνικά και πολιτικά μέρες μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ευρύτερη οικογένεια των Shelby, με τα πολλά αδέλφια, ξαδέλφια και θείους, συνθέτει τη σφοδρότερη συμμορία της πόλης, τους Peaky Blinders. Έχοντας πάρει την ονομασία τους από την πρακτική να ράβουν λεπίδες ξυραφιού στις κορυφές των καπέλων τους, οι Peaky Blinders βγάζουν χρήματα με κάθε παράνομο τρόπο: από αγώνες παράνομου στοιχήματος ως την παροχή προστασίας και τις ληστείες.

Ο Cillian Murphy στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Thomas Shelby είναι καθηλωτικός. Ο ηγέτης και προστάτης της οικογενείας των Shelby ελίσσεται εκπληκτικά μεταξύ εγκλήματος και νομιμότητας, καταφέρνει να καταλαγιάσει μέσα του τα αισθήματα μίσους και πόνου που έχει μετά το τέλος και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στον οποίο συμμετείχε, ενώ μέσα από εσωτερικές αναταραχές και παιχνίδια του μυαλού ανάμεσα στην σχιζοφρένεια και τη λογική, οραματίζεται ένα μέλλον για αυτόν και την οικογένεια του απαλλαγμένο από παρανομίες  και φόβους. Η ηγεσία όμως του Thomas ή Tommy Shelby θα τεθεί σε δοκιμασία, καθώς η δράση της συμμορίας μπαίνει στην 1η σεζόν στο στόχαστρο του επιθεωρητή Chester Campbell (Sam Neill).  Στο πλευρό του, βέβαια, ο Thomas έχει τα δύο αδέρφια – εκτελεστές του, τον Arthur Shelby (Paul Anderson) και τον John Shelby (Joe Cole), που σε συνδυασμό με την θεία Polly (Helen McCrory) αποτελούν τα χαλινάρια του Thomas όταν οι καταστάσεις ξεφεύγουν. Ένας από τους πιο συμπαθητικούς ρόλους της σειράς είναι, κατά γενική ομολογία, και ο Arthur Selby. Η βαριά αγγλική προφορά του, η ψυχούλα που κρύβει μέσα του, αλλά και τα βίαια ξεσπάσματά του είναι μερικά από τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν.

Bbc One Hello GIF by BBC - Find & Share on GIPHY

Ιδιαίτερα ξεχωρίζει και η guest εμφάνιση του φοβερού Tom Hardy. Η διαπεραστική – λες και βγαίνει από τα έγκατα του κόσμου – φωνή του ταιριάζει γάντι στον ύπουλο και υποχθόνιο ρόλο του μεγαλολαθρέμπορου Ιταλοεβραίου που υποδύεται και, αν μη τι άλλο, η παρουσία του στη σειρά προσδίδει μια ιδιαίτερη αίγλη. Φυσικά, σε επόμενες σεζόν προστίθενται αρκετοί ενδιαφέροντες χαρακτήρες, όπως ο μικρότερος ξάδερφος των Peaky Blinders και γιος της θείας Polly, Michael (Finn Cole).

Γραμμένο από τον Στίβεν Νάιτ, σεναριογράφο για την τηλεόραση αλλά και για φιλμ όπως το «Βρώμικα, Ομορφα Πράγματα» του Στίβεν Φίαρς και το «Επικίνδυνες Υποσχέσεις» του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ, το «Peaky Blinders» είναι μια αληθινά εντυπωσιακή παραγωγή του BBC, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Κίλιαν Μέρφι, Τομ Χάρντι, Σαμ Νιλ, Νόα Τέιλορ και μια σειρά ακόμη εξαιρετικοί ηθοποιοί. Το σενάριο σύμφωνα με τον Νάιτ «είναι βασισμένο σε οικογενειακούς μύθους και ιστορικά γεγονότα, τα οποία έχουν μπλεχτεί με έναν αληθινό ιστορικό ιστό, σε ένα τοπίο που είναι απόλυτα κινηματογραφικό, αλλά που για πολλούς λόγους δεν είχε ξεφύγει μέχρι σήμερα από τα ιστορικά βιβλία».

Ωστόσο, ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτής της σπουδαίας σειράς, το οποίο την ξεχωρίζει χωρίς υπερβολή από όλες τις υπόλοιπες, είναι η μοναδική της μουσική. Είναι η μόνη σειρά που συμπρωταγωνιστής με τους ηθοποιούς είναι η μουσική. Υπάρχει παντού, υπάρχει πάντα και είναι πάντα η κατάλληλη. White Stripes, Arctic Monkeys, Radiohead, Kasabian, The Kills, Queens of the Stone Age, Johnny Cash, PJ Harvey είναι μερικοί, μόνο, από τους καλλιτέχνες που χαρίζουν τις μουσικές τους. Φυσικά, δεν μπορεί να μην γίνει ξεχωριστή αναφορά και στον Nick Cave και τους Bad Seeds και στο μοναδικό soundtrack της σειράς, “Red Right Hand”. Η παραγωγή επένδυσε, καθώς φαίνεται, πολλά λεφτά πάνω σε αυτό το κομμάτι, κάτι το οποίο σίγουρα φαίνεται και σίγουρα αποτελεί βασικό στοιχείο της επιτυχίας αυτής της σειράς.

Παρακάτω, συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε 9 ενδιαφέρουσες πληροφορίες που ενδεχομένως να μην γνώριζες για αυτήν την τόσο αγαπημένη σειρά:

Η πραγματική συμμορία Peaky Blinders κατά πάσα πιθανότητα δε χρησιμοποιούσε ξυράφια.

Πράγματι, ο μύθος που έχει δημιουργηθεί γύρω τους και λέει ότι ονομάζονταν έτσι γιατί έκρυβαν ξυράφια στις τραγιάσκες τους για να τραυματίζουν τους εχθρούς τους, δε στηρίζεται από τους περισσότερους ιστορικούς. Κατά πάσα πιθανότητα, το όνομά τους προέρχεται από το ίδιο το σχήμα των καπέλων που φορούσαν. Όσο για τα όπλα τους, αυτά ήταν οι μεταλλικές μύτες των παπουτσιών τους, οι αγκράφες από τις ζώνες τους και τα μαχαίρια που κουβαλούσαν.

Ο σεναριογράφος πήρε την ιδέα από μια ιστορία του πατέρα του

Ο Steven Knight, δημιουργός της σειράς και υποψήφιος για Όσκαρ Σεναρίου για το ‘Dirty Pretty Things’, πήρε την ιδέα για τη συμμορία από ένα περιστατικό που του εξιστόρησε ο πατέρας του για τα παιδικά του χρόνια. “Είπαν στον μπαμπά μου να πάει και να παραδώσει ένα μήνυμα, οπότε έτρεξε στους δρόμους ξυπόλητος, χτύπησε την πόρτα, η πόρτα άνοιξε και είδε ένα τραπέζι με οκτώ άντρες γύρω του, άψογα ντυμένους, που φορούσαν καπέλα και είχαν όπλα στις τσέπες τους. Το τραπέζι ήταν καλυμμένο με χρήματα σε μια εποχή που κανείς δεν είχε δεκάρα και έπιναν μπύρα από βάζα για μαρμελάδα, γιατί αυτοί οι άντρες δε θα ξόδευαν λεφτά σε ποτήρια και κούπες. Αυτή η εικόνα – καπνός, αλκοόλ και αυτοί οι άψογα ντυμένοι άντρες σε μια τρώγλη του Birmingham – σκέφτηκα, αυτή είναι η μυθολογία, αυτή είναι η ιστορία και αυτή είναι η πρώτη εικόνα πάνω στην οποία άρχισα να δουλεύω.”

Η Helen McCrory χρειάστηκε λίγη βοήθεια από τους Black Sabbath

polly gray | Tumblr

Η Βρετανίδα ηθοποιός που συχνά κλέβει την παράσταση υποδυόμενη τη σκληρή θεία της οικογένειας, Polly Shelby, στην προσπάθειά της να τελειοποιήσει την προφορά του Birmingham, είδε άπειρα βιντεάκια με τον Ozzy Osbourne, τον πιο διάσημο σταρ που έχει βγάλει η περιοχή.

Ο Sam Neill πάλι, χρειάστηκε βοήθεια από τον Liam Neeson

Ο Αμερικανός ηθοποιός που υποδύεται τον ντετέκτιβ και άσπονδο εχθρό των Peaky Blinders, χρειάστηκε να μάθει την προφορά της Βόρειας Ιρλανδίας απ’ όπου κατάγεται ο χαρακτήρας του. Και ο ίδιος κατάγεται από εκεί κανονικά, αλλά καθώς μετακόμισε μικρός στη Νέα Ζηλανδία, δεν είχε ίχνος της σωστής προφοράς πια. Τελικά ζήτησε τη βοήθεια του Liam Neeson και του James Nesbitt και όλα πήγαν καλά.

Κάθε σεζόν καπνίζονται περίπου 3.000 τσιγάρα

Πόσα τσιγάρα καπνίζει ανά σεζόν ο Thomas Shelby του Peaky Blinders ...

Ο Cillian Murphy δεν είναι καπνιστής στην πραγματική του ζωή, αλλά για τις ανάγκες της σειράς καταναλώνει περίπου 3.000 τσιγάρα φτιαγμένα από τριαντάφυλλο, μιας και ο χαρακτήρας του, Tommy, είναι μανιώδης καπνιστής.

Η σειρά δε γυρίζεται στο Birmingham, αλλά στο Liverpool

Το Birmingham έχει αλλάξει δραματικά απ’ όταν γύριζαν στους δρόμους του οι αληθινοί Peaky Blinders, οπότε η παραγωγή έπρεπε να βρει ένα μέρος που θα μπορούσε να αναπαραστήσει την πόλη του ‘19. Η τυχερή πόλη τελικά ήταν το Toxteth στο Liverpool, ενώ κάποιες σκηνές γυρίζονται και στο Λονδίνο. Το ίδιο το Birmingham πάντως δε μένει τελείως παραπονεμένο, αφού υπάρχουν και σκηνές που γυρίζονται στο Black Country Museum.

Ο Jason Statham θα μπορούσε να είναι ένας από τους πρωταγωνιστές

Ο Knight συνεργάστηκε με τον Jason Statham στην ταινία του 2013 «Redemption» και περίμενε την ώρα που θα μπορούσαν να συνεργαστούν ξανά. Τελικά του έκανε την πρόταση για το «Peaky Blinders», αλλά ο ηθοποιός αναγκάστηκε να αρνηθεί λόγω των υπόλοιπων επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Η σειρά έχει διάσημους θαυμαστές

Το άλμπουμ «Blackstar» του David Bowie ακούστηκε στη σειρά πριν καν μαθευτεί ότι υπήρχε, γιατί ο γνωστός δημιουργός ήταν φανατικός της τηλεθεατής. Άλλος διάσημος θαυμαστής της σειράς είναι ο ράπερ Snoop Dogg, ο οποίος μάλιστα κανόνισε ένα meeting με τον Knight σ’ ένα ξενοδοχείο για να μιλήσουν για τη σειρά. Επί τρεις ώρες!

Ξέρουμε ήδη το τέλος της σειράς

Μπορεί να μη γνωρίζουμε το ταξίδι μέχρι εκεί, αλλά το τέλος της σειράς θα λάβει χώρα όταν θα βρισκόμαστε χρονολογικά στις αρχές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, μιας και ο Knight θέλει να αναπτύξει τους Shelby και τις σχέσεις τους όπως αυτές θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ανάμεσα σε δύο πολέμους. Ήδη, η τελευταία – μέχρις στιγμής – 5η σεζόν της σειράς, ξεκινά με το κραχ του 1929 στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και αφήνει τους πρωταγωνιστές μας στην σκοτεινή για την Ευρώπη εποχή της ανάδυσης του ναζισμού.

Συνολικά, το «Peaky Blinders» ξαναγράφει μια ιστορία με τον τρόπο της παλιάς εξαιρετικής τηλεόρασης και φτιάχνει μια σειρά που χωρά στα επεισόδιά του κάτι από την πιο μεγαλοπρεπή παράδοση του κινηματογραφικού και τηλεοπτικού εγκλήματος και την σχεδόν υπαρξιακή δύναμη ενός μύθου που θα μπορούσε να βρει την θέση του σε κάθε εποχή, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι τον «Νονό» του Κόπολα.

ΠΗΓΕΣ: http://www.breakroom.gr/news/cinema-and-tv-news/item/3729-to-peaky-blinders-einai-i-seira-pou-prepei-n-akouseis , https://www.oneman.gr/entertainment/h-5h-sezon-toy-peaky-blinders-tha-soy-ferei-dakrya-sta-matia/ , https://flix.gr/news/peaky-blinders-season-one.html , https://www.athinorama.gr/tv/article/to_peaky_blinders_einai_i_pio_sunarpastiki_seira_epoxis_pou_exeis_dei-2527329.html , https://www.huffingtonpost.gr/2016/12/13/eidiseis-cosmote-pragmata-pou-den-ksereis-gia-to-peaky-blinders_n_13577432.html

Ένας αποχαιρετισμός στη Ρόζαμουντ Πίλτσερ

Η Ρόζαμουντ Πίλτσερ, διάσημη συγγραφέας μυθιστορημάτων, διηγημάτων και θεατρικών έργων, πέθανε την χθες, σε ηλικία 94 ετών, ενώ είχε αρρωστήσει.

Η Πίλτσερ γεννήθηκε στην Κορνουάλη το 1924. Στη διάρκεια του πολέμου, από το 1943 ως το 1946, υπηρέτησε στο Γυναικείο Σώμα του Βρετανικού Ναυτικού. Τον Δεκέμβριο του 1946 παντρεύτηκε τον Σκοτσέζο ήρωα πολέμου Γκρέιαμ Πίλτσερ και απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά· την ημέρα του θανάτου της είχε δεκατέσσερα εγγόνια και δεκαεπτά δισέγγονα.

Άρχισε να γράφει από πολύ μικρή και δημοσίευσε το πρώτο της διήγημα σε ηλικία 18 ετών. Από τότε αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Τα πρώτα δέκα μυθιστορήματά της τα δημοσίευσε με το ψευδώνυμο Τζέιν Φρέιζερ και γρήγορα έγινε γνωστή και αγαπητή, κυρίως στο γυναικείο κοινό. Τα έργα της, που θεωρείται ότι εξύψωσαν το είδος του λεγόμενου «ρομαντικού μυθιστορήματος», έχουν πουλήσει περισσότερα από 60 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Αποσύρθηκε από τη συγγραφή μετά το έργο της Winter Solstice [Χειμερινό ηλιοστάσιο] το έτος 2000, ωστόσο τα βιβλία της εξακολουθούν να διαβάζονται ως σήμερα.

Από τα πιο γνωστά της είναι ο «Σεπτέμβρης», «Ο γυρισμός» (Romantic Novel of the Year Award), «Στον αστερισμό των διδύμων», «Χειμερινό ηλιοστάσιο», «Το άγριο θυμάρι», «Χιόνι τον Απρίλη».
Μετά το -υπέροχο- «Χειμερινό ηλιοστάσιο», που εκδόθηκε στην Αγγλία το 2000, σταμάτησε να γράφει. Το 2002 χρίστηκε αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ως χαιρετισμό στη συγγραφέα που αγαπήσαμε , σας αφήνουμε με λίγα δικά της λόγια θα μείνουν λαξευμένα στο μυαλό και την καρδιά μας:

«Ήταν όλα όμορφα, με κάθε διάσταση της λέξης αυτής. Και, σε αυτή τη ζωή, τίποτα όμορφο δε χάνεται πραγματικά. Παραμένει κομμάτι του ανθρώπου, μετατρέπεται σε στοιχείο του χαρακτήρα του. Επομένως, ένα κομμάτι σου με συνοδεύει παντού. Κι ένα κομμάτι μου είναι δικό σου, παντοτινά.» ✒ Ρόζαμουντ Πίλτσερ, Μαζεύοντας κοχύλια

Πηγές: Εκδόσεις Διόπτρα, Ψυχογιός, Huff Post