Θέατρο 2020: 5 παραστάσεις– σταθμοί σε μια δύσκολη χρονιά για την θεατρική τέχνη

Το 2020 έρχεται σιγά-σιγά στο τέλος του. Μια δύσκολη χρονιά για όλους πόσω μάλλον για τον χώρο του πολιτισμού. Εν μέσω πανδημίας ίσως η τέχνη που επλήγη περισσότερο από κάθε άλλη ήταν το θέατρο. Για μήνες τα θέατρα στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες κατέβασαν αυλαίες και σε αυτή την κατάσταση παραμένουν ως και σήμερα χωρίς κανείς να γνωρίζει πώς θα είναι το θεατρικό τοπίο μόλις αυτά ανοίξουν. Στο πλαίσιο αυτό νέες εναλλακτικές, όπως το “θέατρο από το σπίτι” ή το “τηλε-θέατρο” εμφανίστηκαν και απέκτησαν όλο και μεγαλύτερη αποδοχή, παρόλο που το θέατρο για να υπάρξει έχει ανάγκη το ζωντανό κοινό και την ζωντανή σχέση του ηθοποιού με τον κόσμο που δεν μπορεί επ’ ουδενί να αντικατασταθεί.

Με αισιόδοξη λοιπόν ματιά για τον νέο χρόνο και το μέλλον της θεατρικής τέχνης, θυμηθήκαμε και συγκεντρώσαμε τις αγαπημένες μας παραστάσεις που παρακολουθήσαμε μέσα στο 2020 αναπολώντας τις όμορφες θεατρικά μαγικές στιγμές που αυτές μας χάρισαν. Τις παραστάσεις αυτές θα θέλαμε να τιμήσουμε με το σημερινό μας άρθρο. Απολαύστε τες παρακάτω!

Πέρσαι, Αισχύλου (Φεστιβάλ Επιδαύρου 2020)

Είχαμε την τύχη φέτος πάρα τις δύσκολες υγειονομικές συνθήκες είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου του Πέρσες από το Εθνικό Θέατρο  σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη.

Ένα κείμενο εξαιρετικό σε απόδοση του Θ.Κ. Στεφανόπουλου αναδείκνυε την συνέχεια της ελληνικής γλώσσας και την μαγεία της. Το μέτρο, ο ρυθμός, οι λέξεις συνέθεταν μια υπέροχη ατμόσφαιρα ώστε να ξεδιπλωθεί πάνω του το ταλέντο των συντελεστών της παράστασης. Ένα έργο διαχρονικό που αποτελεί ξεκάθαρη απόδειξη πως το θέατρο είναι παντός καιρού και αποτελεί μια ανάγκη πανανθρώπινη που διαπερνά τον χώρο και τον χρόνο, τους Αρχαίους και τους Νεοέλληνες, εμάς και τους Πέρσες. Είναι μια τραγωδία οικουμενική, αντιπολεμική και μια μοναδική εμπειρία θεάματος. Οι Αργύρης Πανταζάρας, Αργύρης Ξάφης, Νίκος Καραθάνος, Λυδία Κονιόρδου ήταν εξαιρετικοί στους ρόλους τους και μάς χάρισαν καθηλωτικές ερμηνείες. Διαβάστε ολόκληρο το αφιέρωμά μας στην παράσταση εδώ.

Chicago (Θέατρο Ολύμπια, Φεβρουάριος 2020)

Πάθη και φονικοί έρωτες, μουσική και ίντριγκες, σεξ και φυσικά χορός σ’ ένα από τα κορυφαία μιούζικαλ όλων των εποχών υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Κακλέα. Το Chicago που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Ολύμπια τον Φεβρουάριο του 2020 ήταν όλα όσα υποσχόταν και πολλά περισσότερα. Μια φαντασμαγορική παράσταση, ένα μιούζικαλ υπερπαραγωγή (πόσω μάλλον για τα ελληνικά δεδομένα) με πρωταγωνιστές τους Νάντια Μπουλέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αιμιλιανό Σταματάκη, Αργύρη Πανταζάρα, Μίνωα Θεοχάρη, Γιάννη Ποιμενίδη και Δάφνη Λαμπρόγιαννη.

Η ιστορία του έργου ξεκινά σε ένα νάιτ κλαμπ. Η φιλόδοξη νεαρή χορεύτρια Ρόξι Χαρτ φυλακίζεται για τη δολοφονία του εραστή της. Στη φυλακή γνωρίζει μια ντίβα του βαριετέ, τη Βέλμα Κέλι, η οποία είναι επίσης έγκλειστη για φόνο. Η ατίθαση Βέλμα γίνεται το ίνδαλμα της Ρόξι και, παίρνοντας το παράδειγμά της, συνεργάζεται με τον κυνικό δανδή μεγαλοδικηγόρο Μπίλι Φλιν. Με διάφορα τερτίπια στρέφει την προσοχή των μίντια πάνω της, ώστε να έχει την κοινή γνώμη με το μέρος της κι εντέλει να επιτύχει την αθώωσή της. Με έπαρση αλλά και ειρωνεία, ο γοητευτικός μεγαλοδικηγόρος Φλιν, που έχει βρει τον τρόπο να χειραγωγεί τους μάρτυρες, να ελέγχει τα μέσα και να μετατρέπει το δικαστήριο σε αρένα, τραγουδά: «Όλα είναι ένα τσίρκο, μωρό μου: αυτή η δίκη, η ίδια η σόου μπίζνες, ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα θέαμα», αφήνοντας να βγει στην επιφάνεια με μοναδικό τρόπο το ηθικό δίδαγμα του έργου.

Τρίτο Στεφάνι (Θέατρο Παλλάς, Φθινόπωρο – Χειμώνας 2020)

Το Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη  στο Θέατρο Παλλάς - Θέατρο - Χορός - Κοινωνικό έργο - σύγχρονο έργο -  elculture.gr

Μεστή, απαλλαγμένη από σκηνοθετικές ή αφηγηματικές αμετροέπειες η παράσταση του Παλλάς κέρδισε επάξια το χειροκρότημα των λίγων -λόγω Covid- θεατών. Ο χρονικός περιορισμός στη διάρκεια του έργου, αφού το διάλειμμα απαγορεύθηκε, μάλλον λειτούργησε θετικά. Η παράσταση προβλήθηκε διαδικτυακά από το Θέατρο Παλλάς τον Δεκέμβριο του 2020 με μεγάλη επιτυχία.

Το μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή με όχημα τη ζωή δύο γυναικών, της Εκάβης και της Νίνας, διατρέχει ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής ιστορίας του εικοστού αιώνα. Δεν πρόκειται για στείρο ηθογράφημα αλλά για ένα έργο που ρίχνοντας τον προβολέα στο άτομο, φωτίζει την κοινωνία των καίριων εκείνων ιστορικών στιγμών. Οι πολιτικοκοινωνικές ανακατατάξεις και τα απότοκα των πολέμων που ταλάνιζαν την Ελλάδα ενσωματώνονται στο έργο του κοσμογυρισμένου συγγραφέα, ο οποίος χρησιμοποιώντας πολλούς όρους της αγγλόφωνης πεζογραφίας, φτιάχνει ένα μυθιστόρημα με ελληνική πνοή και έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Θέματα όπως το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, η ομοφυλοφιλία, η απιστία, η φτώχεια, ο πόλεμος κ.ά. σχολιάζονται από τον συγγραφέα με οξυδερκές χιούμορ χωρίς να προκαλούν δυσφορία. Ασφαλώς στο έργο επικρατούν οι αναδρομές στο παρελθόν και το μοντάζ.

Όπου χρειαζόταν εύθραυστη, εκεί που έπρεπε δυναμική και πάντα υπηρετώντας τις επιταγές του κειμένου η Μαρία Κίτσου αν και δεν έφερε κάτι από ταλαιπωρημένη Νίνα, αφού έλαμπε μέσα στο μεταξωτό φουστάνι της, ελίχθηκε καταπληκτικά ανάμεσα στις απαραίτητες συναισθηματικές εναλλαγές. Η Μαρία Καβογιάννη, από την άλλη, ανεπιτήδευτα άμεση και απόλυτα συμπαθής έπλασε μια Εκάβη περισσότερο θύμα και με μικρό μερίδιο ευθύνης στα δεινά της ζωής.

Ιστορία Χωρίς Όνομα (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Ιανουάριος 2020)

Ύστερα από την επιτυχημένη της πορεία στο Θέατρο Αριστοτέλειον στην Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβριο του 2019, η παράσταση “Ιστορία Χωρίς Όνομα” σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη συνέχισε από τις 17 Ιανουαρίου 2020 τον θρίαμβό της στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με συνεχόμενες sold out παραστάσεις. H υποδοχή της παράστασης ήταν διθυραμβική και στην καλοκαιρινή περιοδεία της στην Κύπρο.

Η παράσταση αφηγείται τον θυελλώδη έρωτα της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνος Δραγούμη. Ίων Δραγούμης και Πηνελόπη Δέλτα. Μια ψυχή χωρισμένη σε δύο σώματα. Ένας θαμμένος πόνος που δεν εκτονώθηκε ποτέ. Δύο λυγμοί που συνορεύουν. Ο έρωτας και η πατρίδα. Μια ιστορία ηδονής και οδύνης. Ο εμβληματικός διπλωμάτης και η σπουδαία συγγραφέας σε μια νοερή ζωή επιθυμίας, ονείρων, υψηλών ιδανικών, υψηλών δεσμεύσεων, υψηλών οραμάτων.

Ο Τάσος Νούσιας ενσαρκώνει τον εμβληματικό και για πολλούς αμφιλεγόμενο διπλωμάτη, λόγιο και πολιτικό Ίωνα Δραγούμη. Η εξαιρετική Μπέτυ Λιβανού και η αποκαλυπτική Μαρία Παπαφωτίου μοιράζονται δύο διαφορετικές εποχές της σπουδαίας συγγραφέως και ιστορικής προσωπικότητας, Πηνελόπης Δέλτα. Στη διανομή του έργου προστέθηκε το 2020 και ο Νίκος Ορφανός, στον ρόλο του Στέφανου Δέλτα.

Ποντικοπαγίδα (Θέατρο Νέος Ακάδημος, Φθινόπωρο 2020)

Η ποντικοπαγίδα" της Αγκάθα Κρίστι σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή στο θέατρο Νέος  Ακάδημος | Cat Is Art

Μια ακόμη παράσταση που παρακολουθήσαμε το 2020 και ξεχωρίσαμε λόγω και της αγάπης μας για το είδος του αστυνομικού και την βασίλισσα αυτού, Αγκάθα Κρίστι, ήταν και η “Ποντικοπαγίδα” στο Νέο Ακάδημο. H διάσημη συγγραφέας, όταν το έγραψε, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να αντέξει στη σκηνή για πάνω από 8 εβδομάδες. Όταν η ιστορία τη διέψευσε, απέδωσε την συνεχιζόμενη επιτυχία του έργου στο γεγονός πως υπάρχει «κάτι» στο κείμενο που αφορά κάθε θεατή προσωπικά.

Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε μια απομονωμένη πανσιόν μιας επαρχίας, την ώρα που το χιόνι πέφτει πυκνό. Οκτώ ήρωες, που όλοι τους κρύβουν ένα μυστικό, βρίσκονται αντιμέτωποι με σκληρές αλήθειες και επικίνδυνα ψέματα. Ο φόβος τους κυκλώνει και ένας δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσά τους. Μια ιστορία εκδίκησης με αιφνιδιαστικές ανατροπές, έξυπνα τεχνάσματα και μια ποντικοπαγίδα που περιμένει το επόμενο θύμα της!

Στη νέα προσαρμογή του έργου, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή, μια ομάδα οκτώ πρωταγωνιστών (Μαρία Κωνσταντάκη, Ερρίκος Λίτσης, Δανάη Λουκάκη, Ράνια Οικονομίδου, Σήφης Πολυζωίδης, Νίκος Πουρσανίδης, Μιχάλης Συριόπουλος, Αποστόλης Τότσικας), μεταφέρεται κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, προτού μπουν τα κινητά τηλέφωνα στις ζωές μας, σε μια πανσιόν της ελληνικής επαρχίας. Λατρέψαμε την νέα διασκευή του κλασικού και αγαπημένου μυθιστορήματος. Η ατμόσφαιρα ήταν υποβλητική και γεμάτη σασπένς, όπως αρμόζει άλλωστε σε έργα της Αγκάθα Κρίστι, και σε έκανε να αναζητείς αγωνιωδώς την αλήθεια. Πολύ δυνατές ερμηνείες από την πλειοψηφία των ηθοποιών, εκ των οποίων ξεχωρίσαμε για άλλη μια φορά την ερμηνεία του ταλαντούχου και βραβευμένου με Χορν νέου ηθοποιού, Μιχάλη Συριόπουλου.

ΠΗΓΕΣ: https://dromospoihshs.home.blog/2020/07/27/persesaisxylos/, https://www.efsyn.gr/nisides/anohyroti-poli/272578_theatro-meta-tin-pandimia, https://www.culturenow.gr/h-pontikopagida-tis-agkatha-kristi-ston-neo-akadimo/, https://www.culturenow.gr/kritiki-gia-to-trito-stefani-sto-theatro-pallas-enas-kosmos-poy-allazei/, https://www.culturenow.gr/istoria-xoris-onoma-gia-deyteri-xronia-sto-idryma-mixalis-kakogiannis/, https://www.athinorama.gr/theatre/article/chicago_miouzikal_uperparagogi_sto_olumpia-2538902.html

Θέατρο της Δευτέρας: 10 μικροί νέγροι της Αγκάθα Κρίστι

Το 1939 εκδόθηκε το αστυνομικό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, «Δέκα μικροί Νέγροι», το όποιο είναι ένα από τα πλέον δημοφιλή έργα της ανά την υφήλιο. Στην χώρα μας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυχνάρι, σε μετάφραση της Τζένης Μιστράκη. Ενώ κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τον τίτλο “Και δεν έμεινε κανένας”, σε μετάφραση του Γιώργου Μπαρουξή. Το έργο κυκλοφορεί ακόμη και με τον τίτλο: «Δέκα Μικροί Ινδιάνοι».

Υπόθεση βιβλίου

Στην βρετανική ακτή του Ντέβον, βρίσκεται ένα ιδιόκτητο νησάκι με το όνομα «Το νησί του Νέγρου», εξαιτίας της μορφής που παρουσιάζει το σχήμα του από μακριά. Στην ουσία πρόκειται για ένα βραχώδη τόπο στον οποίο δεσπόζει μια σύγχρονη έπαυλη. Το φουτουριστικό αυτό σπίτι έφτιαξε ένας ζάμπλουτος Αμερικανός που κατείχε το νησί μέχρι προσφάτως. Όσον αφορά τον τωρινό του ιδιοκτήτη, υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες που έχουν δημιουργήσει στην κοινή γνώμη ένα μυστήριο.

Σε αυτό λοιπόν το νησί προσκλήθηκαν να περάσουν φιλοξενούμενοι -για λίγες μέρες- οκτώ άνθρωποι που μεταξύ τους δεν έχουν κανένα κοινό σημείο. Ή πιο σωστά, σχεδόν κανένα! Όπως γίνεται γνωστό σε αυτούς, το πρώτο κιόλας βράδυ της παραμονής τους εκεί, ο καθένας τους έχει διαπράξει κάποιο έγκλημα για το οποίο έχει καταφέρει να μείνει ατιμώρητος.

Αν στους καλεσμένους προσθέσουμε και τα δύο άτομα του υπηρετικού προσωπικού -τα οποία βαρύνονται επίσης με την ίδια κατηγορία- έχουμε δέκα ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ένα τόπο, από τον οποίο δεν μπορούν να φύγουν τουλάχιστον προσωρινά! Το ποιος τελικά τους συγκέντρωσε εκεί δεν είναι γνωστό αλλά θα είναι και το τελευταίο πράγμα που θα τους απασχολήσει, καθώς αρχίζουν ο ένας μετά τον άλλο να… δολοφονούνται!

Κάθε δολοφονία υπακούει στους στίχους ενός παιδικού τραγουδιού που μιλά για δέκα μικρά αραπάκια. Όσα και τα αγαλματάκια πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Στην αρχή τουλάχιστον, γιατί με κάθε δολοφονία εξαφανίζεται και από ένα αγαλματίδιο, κρατώντας έτσι ένα μακάβριο σκορ!

Από το νησί δεν θα φύγει κανείς ζωντανός, αλλά πως είναι αυτό δυνατόν αφού οι μοναδικοί του κάτοικοι είναι οι δέκα “κατηγορούμενοι”; Πως θα διαχειριστεί ο καθένας από αυτούς την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, αναμένοντας την δική του σειρά; Και τέλος, ποιος έχει ενορχηστρώσει και με ποιόν τρόπο έχει καταφέρει να υλοποιηθεί η τιμωρία αυτών των δέκα ατόμων;

Απόσπασμα από το βιβλίο

Στη γωνία ενός βαγονιού της πρώτης θέσης για καπνίζοντες, ο δικαστής Γουόργκρεϊβ, άρτι συνταξιοδοτηθείς, κάπνιζε ένα πούρο και διάβαζε με ενδιαφέρον στους Τάιμς τις πολιτικές ειδήσεις.

Άφησε την εφημερίδα και κοίταξε από το παράθυρο. Διέσχιζαν το Σόμερσετ. Έριξε μια ματιά στο ρολόι του. Ακόμη δύο ώρες.

Ανακεφαλαίωσε νοερά όσα είχαν γραφτεί στις εφημερίδες για τη Νήσο Σόλτζερ. Πρώτα η αγορά του από έναν Αμερικανό εκατομμυριούχο, ο οποίος ήταν τρελός με την ιστιοπλοΐα, και
έπειτα η περιγραφή του πολυτελούς σύγχρονου σπιτιού που είχε χτίσει σε αυτό το μικρό νησί έξω από τα παράλια του Ντέβον. Το ατυχές γεγονός ότι η τρίτη σύζυγος του Αμερικανού εκατομ-
μυριούχου, την οποία παντρεύτηκε πρόσφατα, αποδείχθηκε κακή ιστιοπλόος είχε ως αποτέλεσμα να μπει πωλητήριο στο σπίτι και το νησί. Είχαν εμφανιστεί διάφορες αγγελίες που τα περιέγραφαν και τα δύο με τον πιο ενθουσιώδη τρόπο. Μετά ακολούθησε η πρώτη λιτή δήλωση ότι αγοράστηκαν από κάποιον κύριο Όουεν. Κατόπιν άρχισαν οι διαδόσεις από τους αρθρογράφους των κουτσομπολίστικων στηλών. Η Νήσος Σόλτζερ στην πραγματικότητα αγοράστηκε από τη δεσποινίδα Γκάμπριελ Τερλ, τη
σταρ του Χόλιγουντ! Ήθελε να μείνει μερικούς μήνες εκεί προκειμένου να απαλλαγεί από την ταλαιπωρία της δημοσιότητας! Η στήλη Μπίζι Μπι είχε υπαινιχθεί διακριτικά ότι θα έμενε εκεί
κάποιο μέλος βασιλικής οικογένειας! Η στήλη Κύριος Μέριγουεδερ είχε ενστερνιστεί φήμες ότι το νησί αγοράστηκε για τον μήνα του μέλιτος ενός ζευγαριού: ο νεαρός λόρδος Λ. είχε παραδοθεί επιτέλους στα βέλη του έρωτα! Η στήλη Τζόνας έγραψε
ότι, σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, είχε αγοραστεί
από το Ναυαρχείο που ήθελε να διεξαγάγει εκεί μερικά άκρως
απόρρητα πειράματα!

Η Νήσος Σόλτζερ ήταν συνέχεια στις ειδήσεις!

Ο δικαστής Γουόργκρεϊβ έβγαλε ένα γράμμα από την τσέπη του.
Ο γραφικός χαρακτήρας ήταν σχεδόν ακατανόητος, αλλά κάποιες
φράσεις εδώ κι εκεί διαβάζονταν με απρόσμενη ευκολία. Αγαπητέ μου Λόρενς… τόσα χρόνια αφότου έμαθα νέα σου… πρέπει να
έλθεις στη Νήσο Σόλτζερ… το πιο μαγευτικό μέρος… τόσο πολλά να συζητήσουμε… το παρελθόν.. επικοινωνία με τη φύση…απολαύσεις τον ήλιο… 12.40 από το Πάντινγκτον… θα σε περιμένω στο Όουκμπριτζ… Και η αποστολέας υπέγραφε με μια φιοριτούρα: Δική σου πάντα, Κόνστανς Κάλμινγκτον.
Ο δικαστής Γουόργκρεϊβ προσπάθησε να θυμηθεί πότε ακριβώς είδε τελευταία φορά τη λαίδη Κόνστανς Κάλμινγκτον.

Πρέπει να ήταν πριν από επτά… όχι… πριν από οκτώ χρόνια. Τότε η λαίδη ετοιμαζόταν να φύγει για την Ιταλία, για να απολαύσει τον ήλιο και να ζήσει σε αρμονία με τη φύση και τους χωρικούς. Αργότερα άκουσε ότι η λαίδη κατέληξε στη Συρία, για να απολαύσει
έναν ακόμη πιο δυνατό ήλιο και να ζήσει σε αρμονία με τη φύση
και τους βεδουίνους. Η Κόνστανς Κάλμινγκτον, σκέφτηκε, ήταν ακριβώς ο τύπος της γυναίκας που θα μπορούσε να αγοράσει ένα νησί και να καλύψει τον εαυτό της με ένα τέτοιο μυστήριο! Ο δικαστής Γουόργκρεϊβ έκανε ένα καταφατικό νεύμα επιδοκιμασίας της λογικής του και μετά άφησε το κεφάλι του να κρεμάσει…
Τον πήρε ο ύπνος…

“Οι δέκα μικροί νέγροι” στη μεγάλη οθόνη

Το έργο προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία και στη μεγάλη οθόνη το 1945 και 1974 με τον τίτλο “And then there were none” και το 1965 και 1985 με τον τίτλο “Ten little Indians”. Ακόμη προλήθηκε το 2015 μια μίνι σειρά, βασισμένη στο βιβλίο με τον τίτλο “Και μετά δεν έμεινε κανείς”.

Από την κινηματογραφική ταινία του 1945

“Οι δέκα μικροί νέγροι” και το θέατρο

Το έργο έχει ανέβει αμέτρητες φορές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τεράστια επιτυχία. Θεωρείται ως το πιο αγαπημένο αστυνομικό βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι και ξεκίνησε να προβάλλεται ήδη από την δεκαετία του 1940 στην Αγγλία ενώ ακολούθησαν και άλλες χώρες του εξωτερικού.

Το έργο προβλήθηκε και στο θέατρο της Δευτέρας με τους ηθοποιούς: Λούλα Ιωαννίδου (Ethel Mae Rodgers), Γιώργος Νέζος (Tom Rodgers), Χρήστος Δακτυλίδης (Philip Lombard), Έφη Ροδίτη (Vera Claythorne), Κώστας Σιμενός (Anthony Marston) , Παναγιώτης Παναγόπουλος (I) (ντέτεκτιβ William Henry Blore), Νίκος Βανδώρος (στρατηγός Μακένζι), Ντόρα Βολανάκη (Έμιλι Μπρεντ), Κώστας Σαντοριναίος (σερ Lawrence Wargrave), Τρύφων Καρατζάς (γιατρός Armstrong)

https://youtu.be/85p0Jb721-w

Το τραγούδι… έμπνευση

Το τραγούδι από το οποίο εμπνεύστηκε τον τίτλο και την πλοκή του, η “βασίλισσα του εγκλήματος”, όπως την αποκαλούν, Αγκάθα Κρίστι, είναι ένα παιδικό τραγούδι που μιλάει για 10 Ινδιάνους ( ή νεγράκια ή ναυτάκια, ανάλογα με τις παραλλαγές ) που το ένα μετά το άλλο πεθαίνουν:

One choked his little self and then there were nine.
Nine little Indian boys sat up very late; One overslept himself and then there were eight.
Eight little Indian boys travelling in Devon; One said he’d stay there and then there were seven.
Seven little Indian boys chopping up sticks; One chopped himself in halves and then there were six.
Six little Indian boys playing with a hive; A bumblebee stung one and then there were five.
Five little Indian boys going in for law; One got in Chancery and then there were four.
Four little Indian boys going out to sea; A red herring swallowed one and then there were three.
Three little Indian boys walking in the Zoo; A big bear hugged one and then there were two.
Two little Indian boys sitting in the sun; One got frizzled up and then there was one.
One little Indian boy left all alone; He went and hanged himself and then there were none.

Από την κινηματογραφική ταινία του 1974

Σε μια άλλη εκδοχή του ίδιου τραγουδιού οι τελευταίοι στίχοι διαφέρουν και αντί ο τελευταίος Ινδιάνος να αυτοκτονεί…. παντρεύεται!

https://youtu.be/85p0Jb721-w

Το τραγουδάκι αυτό στα ελληνικά έχει την εξής μορφή:

Δέκα μικρ’ αραπάκια σε μια γειτονιά
Χάθηκε το ένα και μείνανε εννιά. Εννιά μικρά αραπάκια παίζανε κρυφτό
Κρύφτηκε το ένα και μείνανε οχτώ. Οχτώ μικρά αραπάκια φρούτα τρων κλεφτά
Πιάστηκε το ένα και μείνανε εφτά. Εφτά μικρά αραπάκια ξύπνησαν πριν φέξει
Τόνα ξανακοιμήθηκε και μείναν μόνο έξι. Έξι μικρά αραπάκια στη βροχή κοιμούνται
Πούντιασε το ένα πάει και μείναν μόνο πέντε. Πέντε μικρά αραπάκια μπαίνουν στη σειρά
Ξέφυγε το ένα πάει και μείναν τέσσερα. Τέσσερα μκρά αραπάκια πάνε στην κυρία
Κράτησε τα ένα πάει και μείναν μόνο τρία. Τρία μικρά αραπάκια πάνε στο σχολείο
Έμεινε το ένα πάει και μείναν μόνο δύο. Δύο μκρά αραπάκια έρχονται σε μένα
Κράτησα το ένα πάει κι έμεινε μόνο ένα. Ένα μικρό αραπάκι βρίσκει μια γυναίκα
Την παντρεύεται και κάνει αραπάκια δέκα.

Αγκάθα Κρίστι: 15 μυστήρια γύρω από τη ζωή της…

Σήμερα ολοκληρώνονται 43 χρόνια από το θάνατο της βρετανίδας αστυνομικής συγγραφέα, Αγκάθα Κρίστι, της επονομαζόμενης και “Βασίλισσας του εγκλήματος”, χάρη στα 80 αστυνομικά μυθιστορήματα και τα αμέτρητα διηγήματα που συνέγραψε. Διασημότεροι ήρωές της είναι αναμφισβήτητα ο θρυλικός Ηρακλής Πουαρώ  και η δεσποινίδα Μάρπλ. Στο άρθρο αυτό θα βρείτε γεγονότα που αγνοείτε για την ζωή της:

1. Η μητέρα της δεν της επέτρεπε να διαβάζει

Η μητέρα της νεαρής Αγκάθα είχε αρνηθεί να λάβει η κόρη της τη βασική μόρφωση τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 8, με αποτέλεσμα η Κρίστι να μάθει μόνη της ανάγνωση και να διαβάζει κρυφά  από τη μητέρα της,τις περιπέτειες του Σέρλοκ Χόλμς. Τελικά στα 15 της, στάλθηκε σε σχολείο για δεσποινίδες στο Παρίσι.

2. Το πρώτο της μυθιστόρημα γράφτηκε μετά από στοίχημα

Αφότου πέρασε την εφηβεία της διαβάζοντας βιβλία και γράφοντας διηγήματα, η αδερφή της Κρίστι έβαλε στοίχημα αν θα μπορούσε η αδερφή της να ξεκινήσει κάτι σε μέγεθος μυθιστορήματος. Η Κρίστι αποδέχτηκε την πρόκληση κι έγραψε το “Η μυστηριώδης υπόθεση στο Styles”, μια ιστορία μυστηρίου με έναν στρατιώτη σε αναρρωτική άδεια που βρίσκει τον εαυτό του να εμπλέκεται σε μια υπόθεση δηλητηρίασης στο κτήμα ενός φίλου του. Το μυθιστόρημα, στο οποίο εμφανίζεται ο Ηρακλής Πουαρώ, απορρίφθηκε από έξι εκδότες μέχρι να εκτυπωθεί το 1920.

3.Είχε ψευδώνυμο

Από το 1930 και  ως το 1956, έγραψε τρία ρομαντικά μυθιστορήματα με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Μαίρη Γουεστμάκοτ. Το ψευδώνυμο ήταν σύνθεση του δεύτερου ονόματός της, Μαίρη, ενώ το Γουεστμάκοτ ήταν επίθετο των συγγενών της.

4.Ο Πουαρώ ήταν αληθινό πρόσωπο

Ο  Πουαρώ, ο  ντετέκτιβ που έλυνε τα εγκλήματα ως τζέντελμαν, είναι ίσως το γνωστότερο δημιούργημα της Κρίστι. Η Κρίστι λέγεται πως τον εμπνεύστηκε όταν είδε τυχαία ένα Βέλγο άνδρα να κατεβαίνει από λεωφορείο στις αρχές του 1910. Λέγεται πως είχε κάπως παράξενη εμφάνιση, περίεργο μούσι και αινιγματική έκφραση. Το ντεμπούτο του μυθιστορηματικού του ομολόγου στο “Η μυστηριώδης υπόθεση στο Styles” επρόκειτο να είναι η πρώτη από τις σχεδόν 50 εμφανίσεις.

5.Κάποτε εξαφανίστηκε για 10 μέρες

Το 1926 η Κρίστι άφησε το σπίτι της στο Λονδίνο χωρίς να αφήσει ίχνος. Θα μπορούσε να είναι μια υπόθεση εξαφάνισης όμοια με αυτές στα μυθιστορήματά της, ιδίως αφότου ο σύζυγός της, Άρτσι, είχε πρόσφατα αποκαλύψει πως είχε ερωτευτεί μια άλλη γυναίκα και ήθελε διαζύγιο. Εξαπολύθηκε ανθρωποκηνυγητό από την αστυνομία, παρότι ήταν αχρείαστο: Η Κρίστι απλώς είχε βγει με το αμάξι από την πόλη με κατεύθυνση ένα σπα, πιθανόν για να βγάλει από το μυαλό της την ταραχώδη οικογενειακή της ζωή. Η συγγραφέας δεν έκανε καμία αναφορά στο περιστατικό στην κατοπινή της αυτοβιογραφία. Κάποιοι υπέθεσαν ότι ήταν κόλπο δημοσιότητας, άλλοι πίστεψαν τον ισχυρισμό της οικογένειας, πως είχε υποστεί κάποιου είδους επεισόδιο αμνησίας.

6.Αγαπούσε το σέρφινγκ

Μαζί με το σύζυγό της, Άρτσι, η Κρίστι έκανε μαζικά ταξίδια το 1922, ξεκινώντας από τη Νότιο Αφρική και καταλήγοντας στη Χονολουλού. Σε κάθε βήμα, το ζευγάρι έγινε πιο ικανό στην ιστιοσανίδα, κάποιοι ιστορικοί πιστεύουν ότι ίσως ήταν οι πρώτοι Βρετανοί σέρφερ που έμαθαν να στέκονται όρθιοι στη σανίδα.

7.Πήρε όρκο συγγραφής αστυνομικών βιβλίων

Ιδρυμένο το 1928 από τον συγγραφέα Άντονυ Μπέρκλεϋ, το London Detection Club ή Famous Detection Club, ήταν μια κοινωνική συνάθροιση των σημαντικών αστυνομικών συγγραφέων της Αγγλίας. Τα μέλη “ορκίζονταν” να μην στερούν ποτέ από τον αναγνώστη βασικές ενδείξεις για την υπόθεση και ποτέ να μη χρησιμοποιούν ολότελα φανταστικά δηλητήρια ως στηρίγματα της πλοκής. Η Κρίστι ήταν μέλος με κύρος, και ανέλαβε το ρόλο της προέδρου επί τιμή το 1956 με μια προϋπόθεση: Δεν ήθελε ποτέ να βγάλει λόγο.

8.Έκανε ό,τι μπορούσε για ν’ αρχίσει το κάπνισμα

 Λίγο μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, την περίοδο που το κάπνισμα έχαιρε κύρους και εκτιμήσεως, λέγεται πως η Κρίστι είπε πως απαγοητεύτηκε που δε μπορούσε να αποκτήσει τη συνήθεια παρότι είχε επανειλημμένα προσπαθήσει.

9.Αγαπούσε την αρχαιολογία

Αφού χώρισε με τον πρώτο της σύζυγο Άρτσι, η Κρίστι παντρεύτηκε τον αρχαιολόγο Μαξ Μάλλοουαν το 1930 και τον ακολουθούσε σε τακτικά ερευνητικά ταξίδια στη Συρία και το Ιράκ. Παρότι βοηθούσε τον άντρα της στις ανασκαφές, ποτέ δε σταμάτησε να δουλεύει πάνω στα βιβλία της: Το προτιμώμενο μέσο μετακίνησης ήταν συχνά το Οριάν Εξπρές, γεγονός που πιθανόν ενέπνευσε το “Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές”.

10.Εμπνεύστηκε τουλάχιστο ένα από τα “θύματά” της από έναν μπελά στην πραγματική ζωή

Όταν ο Μάλλοουαν παντρεύτηκε την Κρίστι, ήταν βοηθός του γνωστού αρχαιολόγου Σερ Λέοναρντ Γούλεϋ. Αυτό το γεγονός τάραζε τη σύζυγο του Γούλεϋ, που αρνήθηκε στην Κρίστι να μείνει σε ανασκαφική κατασκήνωση της Μεσοποταμίας. Ο Μάλλοουαν αναγκαζόταν να παίρνει τραίνο προς τη Βαγδάτη κάθε νύχτα για να την δει. Η Κρίστι σύντομα έγραφε το “Φόνος στη Μεσοποταμία”: Θύμα ήταν η σύζυγος ενός διευθυντή αρχαιολογικών ανασκαφής, που δολοφονήθηκε με ένα αρχαίο σκήπτρο. Η Κρίστι αφιέρωσε το βιβλίο στους Γούλεϋ, που ποτέ δεν ξανασυνεργάστηκαν με τον Μάλλοουαν.

11.Δεν ήθελε να φωτογραφίζεται ως συγγραφέας

Η Κρίστι φωτογραφιζόταν συχνά όταν ταξίδευε, ωστόσο φαινόταν να αντιπαθεί την εμφάνιση της φωτογραφίας της στο κάλυμμα των μυθιστορημάτων της και μια φορά επέμεινε να εκδοθούν χωρίς απεικόνισή της. Είναι πιθανό πως η Κρίστι προτιμούσε να μην αναγνωρίζεται δημόσια.

12.Το παλιό της σπίτι νοικιάζεται

Η πρώην οικία της στο Ντέβονσάιρ της Αγγλίας διατίθεται προς ενοικίαση. Το αιωνόβιο κτίριο ήταν το καλοκαιρινό καταφύγιο της Κρίστι της δεκαετία του ’50, τμήματα του νοικιάζονται σε άτομα ή γκρουπ για 500 δολάρια τη βραδιά. Κάποια έπιπλα κι ένα πιάνο που κάποτε ανήκαν στη συγγραφέα παραμένουν στην οικία.

13.Έγραψε την “Ποντικοπαγίδα” με αίτημα της βασίλισσας

Το έργο “Ποντικοπαγίδα” για μια ομάδα ανθρώπων παγιδευμένων σε πανσιόν αποκλεισμένη απ’το χιόνι, με ένα δολοφόνο ανάμεσα τους-ήταν αρχικά ραδιοφωνικό σκετς, με τίτλο “Τρεις τυφλοπόντικες”, που γράφτηκε με αίτημα της Βασίλισσας Μαίρης, μητέρα του Γεωργίου ΣΤ’, το 1947.


14.Οι Times της Νέας Υόρκης αφιέρωσαν επικήδειο στον Ηρακλή Πουαρώ όταν πέθανε. 

Στο μυθιστόρημα της “Η κουρτίνα”, το 1975, ο διάσημος ντετέκτιβ πεθαίνει στα βαθιά γεράματα δίνοντας όμως λύση πριν στο φαινομενικά “τέλειο φόνο”. Η αντίδραση στην απώλειά του ήταν τόσο έντονη, που οι Times της Νέας Υόρκης δημοσίευσαν έναν πρωτοσέλιδο “επικήδειο” για το χαρακτήρα στις 6 Αυγούστου. Η Κρίστι πέθανε την επόμενη χρονιά.


15.Δε συμπαθούσε τη βία

Η προτιμώμενη μεθοδολογία της Κρίστι για την εξόντωση των χαρακτήρων της ήταν το δηλητήριο: Είχε δουλέψει σε κλινική κατά τα τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου και είχε βαθιά γνώση φαρμακολογίας. Γι’ αυτό το λόγο, σπάνια φέρουν όπλο οι πρωταγωνιστές της. Εξαιτίας μάλιστα της ακρίβειας στην περιγραφή του δηλητηρίου ως φονικό όπλο, το πρώτο της μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα για φαρμακοποιούς!