Συντάκτης: Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Σέρρα: Η ψυχή του Πόντου, από τις σελίδες του βιβλίου στο θεατρικό σανίδι

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Το ιστορικό μυθιστόρημα: “Σέρρα: Η ψυχή του Πόντου” του Γιάννη Καλπούζου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός έχει αποτελέσει από την έκδοσή του πριν από πέντε χρόνια ένα αγαπημένο έργο όσων έχουν αδυναμία στο λογοτεχνικό αυτό είδος, αλλά και πολλών αναγνωστών που ενδιαφέρονται για τον Ποντιακό ελληνισμό. Καλύπτοντας μια πολύ μεγάλη ιστορική περίοδο διατρέχει τη ζωή μιας οικογένειας και όλων όσων τους πλαισιώνουν για περίπου μισό αιώνα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτό το ογκώδες έργο μετατράπηκε σε έναν θεατρικό μονόλογο με πρωταγωνίστρια την Χρύσα Παπά και σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη στο θέατρο Πόλη. Το είδαμε, ταξιδέψαμε για άλλη μια φορά, στα ζοφερά χρόνια και μείναμε με μια φλόγα ελπίδας και έρωτα που διαπερνά όλες τις δυσκολίες, επιβιώνει και ακτινοβολεί.

Continue reading “Σέρρα: Η ψυχή του Πόντου, από τις σελίδες του βιβλίου στο θεατρικό σανίδι” →

Ο ναυτικός που αρνήθηκε την θάλασσα: ένα συνταρακτικό μυθιστόρημα

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Ο Γιούκιο Μισίμα υπήρξε, ίσως, ένας από τους λόγους που ο Δυτικός κόσμος της δεκαετίας του ’70 ήρθε σε επαφή με την λογοτεχνία της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Δεν στηριζόταν, ωστόσο, η γνωριμία αυτή στο έργο του, αλλά στον θεαματικό τρόπο, με τον οποίο έβαλε τέλος στην ζωή του. Η αυτοκτονία του ανέδειξε την αντίφαση του χαρακτήρα του , την μάχη ανάμεσα στο ωραίο και αυτό που θεωρούσε ως αποστολή του. Αν και δεν υπήρξε πολυγραφότατος άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη, διόλου ασήμαντη. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται το πιο γνωστό και δουλεμένο μυθιστόρημά του: Ο Ναυτικός που αρνήθηκε την θάλασσα, μια σύντομη παρουσίαση του οποίου ετοιμάσαμε στην σημερινή μας στήλη.

Continue reading “Ο ναυτικός που αρνήθηκε την θάλασσα: ένα συνταρακτικό μυθιστόρημα” →

Ουκίγιο-ε: Η πολύχρωμη Ιαπωνική ξυλογραφία

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Η τέχνη της ξυλογραφίας

Οι παλαιότερες ξυλογραφίες που σώζονται, βρέθηκαν στην Κίνα και τοποθετούνται χρονολογικά στην εποχή της δυναστεία των Τανγκ, μεταξύ 618-905 μ.Χ.. Οι ξυλογραφίες αυτές ήταν μονόχρωμες και είχαν σκοπό να αναπαραχθούν σε αυτές πολλές εικόνες θρησκευτικών θεμάτων. Οι αρχαιότερες από αυτές χρονολογούνται από το 868 μ.Χ. και ανακαλύφθηκαν το 1907 από τον Άουρελ Στάϊν μέσα σε σπηλιές όπου γινόταν η λατρεία του Βούδα εν Τουν Χουάγκ του Κινεζικού Τουρκεστάν.

Continue reading “Ουκίγιο-ε: Η πολύχρωμη Ιαπωνική ξυλογραφία” →

Μια σύντομη ιστορία του Ιαπωνικού θεάτρου Νο

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Οι ξένες από τη δυτική παράδοση τέχνες του θεάτρου, εμπεριέχουν έναν αλλιώτικο κόσμο, σωματικό, συναισθηματικό, διανοητικό και φιλοσοφικό. Πολύ ξένο είναι το ιαπωνικό θέατρο και στις τρεις μορφές του, το κουκλοθέατρο (μπουρακού), την τραγωδία (Νο) και το μελόδραμα (καμπούκι). Φυσικά το να είναι κάτι ξένο και διαφορετικό, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να εντυπωσιάζει. Και αυτό κάνει το θέατρο Νο, λίγα λόγια για το οποίο συνελλέξαμε για να σας αφηγηθούμε.

Continue reading “Μια σύντομη ιστορία του Ιαπωνικού θεάτρου Νο” →

Dune: ένα φουτουριστικό υπερθέαμα με σημαντικά μηνύματα

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Το release date του Dune ήταν ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα κινηματογραφικά γεγονότα της χρονιάς. ΄Ενα βιβλίο γραμμένο παραπάνω από πέντε δεκαετίες πριν, μια αποτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά και ένα όραμα που έμεινε στα σκαριά, πολλές προφητείες που εκπληρώθηκαν δημιούργησαν έναν μύθο γύρω από πιο επιτυχημένο sci-fi έπος όλων των εποχών. Αυτόν εκμεταλλεύτηκε και ο Denis Villeneuve που έφερε στην ζωή έναν θρύλο, δίνοντάς του σάρκα και οστά με ένα μοναδικό καστ, μια τρομερή κινηματογραφία και την επιβλητική μουσική του Hans Zimmer. Απλούστερα, ένας λόγος να γεμίσουν οι χειμερινές κινηματογραφικές αίθουσες, αφού το Dune είναι μια ταινία για μεγάλο σινεμά, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ας δούμε τους λόγους.

Continue reading “Dune: ένα φουτουριστικό υπερθέαμα με σημαντικά μηνύματα” →

Οι Βροχές του Μάη: ένα απάνθισμα νεανικών ποιητικών προβληματισμών

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Πριν από κάποιο καιρό βρέθηκε στα χέρια μας η ποιητική συλλογή “Οι Βροχές του Μάη” του Κωνσταντίνου Καραμούζη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Νοσταλγικά, μετά το πέρας της σποράς, αλλά ακόμα και του θέρους επανήλθαμε στο βιβλίο αυτό “Οκτώβρη μήνα που φέτο ήρθαν οι βροχές, να μας θυμήσουνε τα όνειρα του Μάη”, παραφράζοντας τους στίχους του τραγουδιού. Για να γίνουμε πιο σαφείς, επιστρέψαμε αναγνωστικά σε αυτή την συλλογή γιατί αισθανθήκαμε μιαν ανάγκη, σαν αυτή που νιώθουν οι άνθρωποι της ποίησης σε δύσκολες στιγμές. Θέλαμε να ονειρευτούμε, να ελπίσουμε ξανά, να αντικρύσουμε τον κόσμο γύρω μας από την χαμογελαστή παιδική ματιά ή την ανήσυχη εφηβική. Ας πούμε λίγα λόγια, πιο αναλυτικά, για τις ματιές αυτές.

Continue reading “Οι Βροχές του Μάη: ένα απάνθισμα νεανικών ποιητικών προβληματισμών” →

Φαίδρα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα: μια ψυχογραφική εκδοχή του μύθου

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Η επιστροφή του θεάτρου στις ζωές μας, έστω και με τους αναγκαίους περιορισμούς, είναι γεγονός. Φέτος, προσφέρεται μια πληθώρα παραστάσεων, εκ των οποίων μια που τράβηξε έντονα το ενδιαφέρον μας, αφού συγκεράζει την ποίηση με την δραματουργία είναι η “Φαίδρα” της Μαρίνας Τσβετάγιεβα. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καραντζάς, ενώ πρωταγωνιστούν οι Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Μάνεσης και ο Μιχάλης Σαράντης. Προτού ταξιδέψετε σε αυτή την βαθιά ψυχολογική εκδοχή του έργου στο θέατρο Προσκήνιο, ετοιμάσαμε για εσάς μια σύντομη παρουσίασή του.

Continue reading “Φαίδρα της Μαρίνας Τσβετάγιεβα: μια ψυχογραφική εκδοχή του μύθου” →

Όταν η τεχνητή νοημοσύνη ζωγράφισε Ρέμπραντ

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί Προλόγου

Η τεχνολογία έχει, το δίχως άλλο, μετατραπεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, της εργασίας, της επικοινωνίας, κατά κάποιον τρόπο της ζωής μας. Η τέχνη δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον κανόνα. Η ψηφιακή τέχνη μας έχει αποδείξει πως η αναλογική δημιουργικότητα ήρθε για να μείνει. Ωστόσο, η αλγοριθμική τέχνη είναι μια ιδιαίτερα πρόσφατη κατάκτηση. Χαρακτηριστικό δείγμα της ήταν το πρόγραμμα “Next Rembrandt” που επανέφερε στην ζωή έναν μεγάλο δημιουργό και οδήγησε σε παραγωγή ενός έργου ζωγραφικής που προσιδιάζει όχι οποιουδήποτε ανθρώπινο δημιούργημα, αλλά του Ολλανδού μάστερ, κυρίου εκπροσώπου της Χρυσής Εποχής που γνώρισαν στις τέχνες οι Κάτω Χώρες.

Continue reading “Όταν η τεχνητή νοημοσύνη ζωγράφισε Ρέμπραντ” →

Ο άνθρωπος του Θεού: μία κινηματογραφική αγιογραφία

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Αντί προλόγου

Μια πολυαναμενόμενη ταινία που δίχασε το κοινό έκανε πρεμιέρα πριν μια εβδομάδα στους κινηματογράφους. Ο άνθρωπος του Θεού είναι κατ’ ουσίαν μια αφήγηση του πολυτάραχου βίου του Επισκόπου Πενταπόλεως Νεκταρίου που το 1961 αναγνωρίστηκε ως άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Μια εν τάχει βιογραφία ενός πνευματικού ανθρώπου δοσμένη μέσα από τα μάτια του ίδιου αλλά και των προσώπων που πέρασαν από την ζωή του δεν απέχει πολύ από άλλες προσωπικές ιστορίες που έχουμε κατά καιρούς παρακολουθήσει, πράγμα που εύλογα κάνει κάποιον να απορεί για τις αντιδράσεις που προκάλεσε.

Continue reading “Ο άνθρωπος του Θεού: μία κινηματογραφική αγιογραφία” →