Πόσο δύσκολη είναι η αποδοχή της απώλειας;

Ο πόλεμος του Κοσόβου ήταν η ένοπλη σύγκρουση στο Κοσσυφοπέδιο που διήρκεσε από τις 28 Φεβρουαρίου 1998 μέχρι τις 11 Ιουνίου 1999. Τα αντίπαλα στρατόπεδα ήταν οι δυνάμεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, που τότε περιλάμβανε το Μαυροβούνιο και τη Σερβία, που έλεγχε το Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο, και της αλβανικής οργάνωσης, γνωστής ως Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου (UCK), με αεροπορική υποστήριξη από το ΝΑΤΟ από τις 24 Μαρτίου 1999 και χερσαία από τον Αλβανικό Στρατό.

Μια ηλικιωμένη κυρία από την Αλβανία, δειπνεί με τον νεκρό σύζυγό της και τα παιδιά της που σκοτώθηκαν το 1999 κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

Η φωτογραφία αυτή λήφθηκε στην πόλη Gjakova η οποία ήταν μια από τις πιο κατεστραμμένες πόλεις κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού. Ο σύζυγός της και τα τέσσερα παιδιά της είχαν απαχθεί στις 27 Μαρτίου 1999 σε μια στρατιωτική επιδρομή όπου θα χωρίζονταν οι άνδρες από τις γυναίκες. Οι πλειοψηφία των ανδρών θα σκοτώνονταν και θα θάβονταν σε τεράστιους τάφους. Σε έναν τέτοιο τάφο αργότερα βρέθηκαν δύο από τα παιδιά της και ο σύζυγός της. Τα άλλα δύο παιδιά εξακολουθούν να αγνοούνται. Ο νεότερος ήταν 14 ετών. Πραγματοποιείται προσπάθεια για να αποκαλυφθούν όλοι οι τεράστιοι αυτοί τάφοι στη Σερβία, όμως η διαδικασία δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορη.

Αυτή η εικόνα τραβήχτηκε αφού ο φωτογράφος Artan Korenica άκουσε για την ιστορία ότι η κυρία αυτή έχει συντηρήσει τα πάντα στο σπίτι και το άφησε άθικτο από τότε που είχαν απαχθεί. Για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μαγειρεύει και σερβίρει κανονικά το δείπνο για όλους τους, με την ελπίδα πως θα επιστρέψουν.