Αντί Προλόγου
Αυτή την εβδομάδα θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες η ταινία “Απόφαση φυγής” (Decision to Leave αγγλιστί) του Park Chan-wook που του χάρισε το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών. Με την Κορέα να τη στέλνει στα Όσκαρ της χρονιάς αυτής, με το γνωστό ιστορικό του σκηνοθέτη της που μας έχει χαρίσει μοναδικές κινηματογραφικές στιγμές (από το αξέχαστο Oldboy και όλη την Vengeance Trilogy μέχρι το πιο πρόσφατο Handmaiden), τη γνώριμη υποκριτική δεινότητα των πρωταγωνιστών της δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι λιγότερο από ένα ποίημα επί σκηνής. Πράγματι ήταν!
Λίγα λόγια για την πλοκή
Ο Hae-joon (Park Hae-il) είναι ένας αστυνομικός επιθεωρητής στην Busan, απόλυτα απορροφημένος και δοσμένος στην καταπολέμηση του εγκλήματος. Στη δουλειά του βλέπει την μόνη διέξοδο από την κατά τα άλλα μονότονη και άνευρη ζωή του. Τα περιστατικά που εμφανίζονται και οι άνθρωποι που αυτά εμπλέκουν τον κρατούν ξύπνιο τα βράδια. Η χρόνια αϋπνία από την οποία πάσχει μοιάζει να είναι πλέον κομμάτι αυτού που έχει γίνει: ένας 35χρονος χωρίς καμία δίψα για ζωή, παγιδευμένος σε έναν ανιαρό γάμο με μια κατά κοινή παραδοχή όμορφη και μετρημένη σύζυγο, με την οποία πλέον δεν μοιράζεται ούτε καν το ίδιο σπίτι. Εκείνη λόγω της δουλειάς της βρίσκεται σε μια κοντινή κωμόπολη. Δεν τους ενώνει πια τίποτα πέρα από ένα παρελθόν, από κάτι που κάποτε μάλλον υπήρξε. Μοναδική του παρέα στο κατά τα άλλα μοναχικό ταξίδι είναι ο βοηθός του.
Μια αλλαγή προμηνύεται όταν φτάνει μπροστά του μια καινούργια υπόθεση. Εντοπίζεται η σωρός ενός έμπειρου ορειβάτη που φέρεται να έχει πέσει από έναν βράχο λίγο πιο έξω από την πόλη στον οποίο είχε ανέβει πολλές φορές στο παρελθόν. Θα μπορούσε να είναι ατύχημα, μέχρι που ο Hae-joon αρχίζει να υποπτεύεται τη νεαρή του χήρα, Seo-rae (Tang Wei), μια Κινέζα που φροντίζει ηλικιωμένους και δεν φαίνεται να θρηνεί τον χαμό του. Εκείνη, όμως, έχει άλλοθι. Τι κι αν τον πιέζει ο διοικητής να κλείσει τον φάκελο, εκείνοι περνούν χρόνο μαζί: στο τμήμα, για ανάκριση, για εξακρίβωση στοιχείων, για φαγητό. Προσπαθούμε και εμείς μαζί με τον επιθεωρητή να εξακριβώσουμε τι είναι η γυναίκα που βρίσκεται ενώπιόν του; Μια αθώα, τρυφερή, πληγωμένη κοπέλα που έχασε τον σύντροφό της ή μια πονηρή και χειριστική femme fatale που πασχίζει με κάθε μέσο να εξασφαλίσει την αθώωσή της. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία γιατί εκείνος την ερωτεύεται και επιθυμεί να είναι μαζί της, όντας ταυτόχρονα σίγουρος για την ενοχή της.
Αντί κριτικής
Στο σημείο εκείνο το αστυνομικό θρίλερ σταματά και αρχίζει να ξεδιπλώνεται η ιστορία πίσω από αυτό: ενός βαθύ, ανομολόγητου, ανέφικτου έρωτα μεταξύ δύο ανθρώπων που τους χωρίζει ένας ολόκληρος κόσμος: μια αστυνομική έρευνα, ένας γάμος, μια χηρεία, δύο γλώσσες. Θα καταφέρουν να βρουν αυτό που τους ενώνει; Θα υπάρξουν ανατροπές ή είναι και οι δυο καταδικασμένοι στη δική τους φυλακή;
Περίπλοκα δομημένη, πυκνή και με συμβολισμούς, η ταινία είναι ένα απολαυστικό κινηματογραφικό θέαμα. Αν και πολλοί της πρόσαψαν μια αργοπορία στην εκτύλιξη της, στα σημεία που αυτή υπήρξε ήταν ξεκάθαρα σκόπιμη, πέρα από το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η μη ασθματική ροή είναι εγγενής στο σινεμά της Νοτιοανατολικής Ασίας και ειδικότερα στο κινηματογραφικό σύμπαν του Park Chan-wook.
Σε νουάρ τόνους, με την τεχνολογία να εμφανίζεται πολλές φορές μέσα στην ταινία που κατά τα άλλα αποπνέει έναν αέρα πιο ρετρό αισθητικής, ο Park Chan-wook ξεδιπλώνει ένα θρίλερ ψυχολογικών διαστάσεων που μας θυμίζει το Vertigo ή το Gone Girl. Κινούμενος στα μονοπάτια του δασκάλου Hitchcock χρησιμοποιεί το θρίλερ σαν μέσο για να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο που δεν είναι άλλο από την αγάπη. Έτσι, ο θεατής μεταφέρεται εντός μερικών λεπτών από το σκηνικό ενός καλοστημένου επεισοδίου αστυνομικής σειράς σε σκηνές που συγκρίνονται μόνο με αυτές του μάστερ του ανεκπλήρωτου Wong Kar-wai. Εκεί εντοπίζεται και η πρωτοτυπία και η μοναδικότητα αυτού του φιλμ.
Εδώ δεν χρησιμοποεί την βία που θεματολογικά αγαπάει, καθώς καταφέρνει να πει πολλά με λίγα λόγια: στήνοντας τον ένα πρωταγωνιστή απέναντι στον άλλο, με τα μάτια να μιλάνε. Και έχει για τον σκοπό αυτό κάνει την καλύτερη επιλογή. Η γνωστή Tang Wei από το επίσης αριστουργηματικό Lust, Caution έχει συνηθίσει να μας μιλά με τα μάτια. Και το κάνει για άλλη μια φορά εξίσου επιτυχημένα στην ταινία αυτή. Αλλά και όλοι που πλαισιώνουν τα κάδρα του κεντρικού ζευγαρίου ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στους ρόλους τους.
Αντί Επιλόγου
Μια ανάκριση που μετατρέπεται σε εξομολόγηση, μια υποψία που μετατρέπεται σε έρωτα, ένα θρίλερ που μετατρέπεται σε ένα ρομάντζο με ανατροπές και διαστήματα ενδοσκόπησης, τόσο για τους πρωταγωνιστές όσο και για εμάς. Μας συγκίνησε, έκανε την καρδιά μας να χτυπά δυνατά από μια ανθρώπινη, ερωτική αγωνία παρά από αυτή που τα θρίλερ του είδους της μας συνηθίζουν. H “Απόφαση Φυγής” κερδίζει επάξια τον τίτλο πρότασης της εβδομάδας. Περιμένουμε να την δούμε και σε άλλες κινηματογραφικές διοργανώσεις, γιατί αυτή είναι σίγουρα μόνο η αρχή της.
Δείτε και το trailer εδώ:
