“Ο Μύθος του Σίσυφου” του Αλμπέρ Καμύ

Θα ήταν δυνατό ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι αιώνια καταδικασμένος, να κουβαλάει έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός βουνού, να είναι ευτυχισμένος; «Πρέπει να φανταστούμε το Σίσυφο ευτυχισμένο», γράφει ο Γάλλος φιλόσοφος και πατέρας του παραλόγου, Άλμπερ Καμύ. Στο δοκίμιο “Ο Μύθος του Σίσυφου” , μέσα από έναν παράλογο ήρωα, ο συγγραφέας θίγει το ζήτημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι άνθρωποι αναζητούν το νόημα της, όμως ο άθλιος κόσμος αδυνατεί να δώσει.

Continue reading ““Ο Μύθος του Σίσυφου” του Αλμπέρ Καμύ”

Η συγκινητική ιστορία του “Ζητάτε να σας πω”

Όλοι γνωρίζουν το σπουδαίο τραγούδι του Αττίκ “Ζητάτε να σας πω” του Αττίκ (Κλέων Τρανταφύλλου). Αυτό που όμως λίγοι γνωρίζουν είναι η συγκινητική ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό…

Continue reading “Η συγκινητική ιστορία του “Ζητάτε να σας πω””

“Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens

Η ζωή συρρικνώνεται και ο θάνατος αναμένεται,
Όπως σε μία εποχή φθινοπώρου.
Ο στρατιώτης πέφτει.

Continue reading ““Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens”

“Αγάπη Παράνομη”: Του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1872-1923) είναι ένας από τους σπουδαιότερους πεζογράφους και μεταφραστές των νεοελληνικών γραμμάτων.  Η Τιμή και το Χρήμα, Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα, Ο Κατάδικος, Οι σκλάβοι στα δεσμά τους είναι μερικά από τα πιο γνωστά έργα του Κερκυραίου πεζογράφου. Στο παρόν αφιέρωμα θα παρουσιαστεί το έργο “Αγάπη Παράνομη”, το οποίο φέτος απολαύσαμε και τηλεοπτικά.

Continue reading ““Αγάπη Παράνομη”: Του Κωνσταντίνου Θεοτόκη”

“Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου

Το παντζούρι της κάμαρας  – που για χρόνια οι μεντεσέδες

το κρατούσαν κλειδωμένο στη θέση του –

τους τελευταίους μήνες

ξεκρεμάστηκε κι έπεσε αβοήθητο σ’ ένα ακατανόητο κενό.

Continue reading ““Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου”

“Το πνεύμα των νεκρών αγρυπνά”, του Γκωγκέν

“Το πνεύμα των νεκρών αγρυπνά” είναι ένας πίνακας του 1892 σε καμβά με λάδι, από τον Paul Gauguin, που απεικονίζει μια γυμνή κοπέλα από την Ταϊτή, ξαπλωμένη. Πίσω της κάθεται μια ηλικιωμένη γυναίκα. Ο Γκωγκέν είπε πως ο τίτλος μπορεί να αναφέρεται είτε στο κορίτσι που φαντάζεται κάποιο φάντασμα είτε στο φάντασμα που φαντάζεται τη νεαρή κοπέλα…

Continue reading ““Το πνεύμα των νεκρών αγρυπνά”, του Γκωγκέν”

“Οι Ληστές” του Σίλλερ

Ο Σίλλερ, ο μεγάλος αυτός ρομαντικός Γερμανός υπήρξε μαζί με τον φίλο του Γκαίτε, από τα σημαντικότερα πνεύματα της γερμανικής λογοτεχνίας. Και οι δύο ανήκαν στο κίνημα Θύελλα και Ορμή (Strum und Drang). “Οι Ληστές” αποτελούν ένα από τα αρισουργήματά του. “Οι Ληστές“, εκτός από τη θεατρική τους εκδοχή, αποτέλεσαν το υλικό για το λιμπρέτο της Όπερας του Τζουζέπε Βέρντι, I masnadieri, όπως και πολλά άλλα.

Continue reading ““Οι Ληστές” του Σίλλερ”

Χειμωνιάτικο απόγευμα του Γιώργη Μανουσάκη

Ο αγέρας του Φλεβάρη έπαιζε
χαλώντας τα μαλλιά σου. Όμως ο ήλιος
έπλεκε στους βοστρύχους που ανεμίζανε
το φως του.Το κεφάλι σου έφεγγε
μέσα στη δόξα του απογεύματος.
Κι εσύ κοίταζες πέρα τη θάλασσα
κι ένα χαμόγελο ανέβαινε κάθε τόσο
στα χείλη σου. Όμοια λαμπερό
με το φως του ήλιου.

Continue reading “Χειμωνιάτικο απόγευμα του Γιώργη Μανουσάκη”

“Στη Χώρα των Κηφήνων” του Χάινριχ Μαν

Στη χώρα των Κηφήνων είναι όλοι πάντοτε ευτυχισμένοι….

-Χάινριχ Μαν, “Στη Χώρα των Κηφήνων”

Continue reading ““Στη Χώρα των Κηφήνων” του Χάινριχ Μαν”

“Η γυμνή Αλήθεια” του Jean-Léon Gérôme

Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο στον πίνακα του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Λεόν Ζερόμ, η «Γυμνή Αλήθεια» , εμπνευσμένο από έναν αφορισμό του Δημόκριτου και έναν μύθο του 19ου αιώνα…

Continue reading ““Η γυμνή Αλήθεια” του Jean-Léon Gérôme”