Τὸ δάσος ποὺ λαχτάριζες
ὥσπου νὰ τὸ περάσεις,
τώρα νὰ τὸ ξεχάσεις
διαβάτη ἀποσπερνέ.
Συντάκτης: Amantes Amentes
«Το γάλα» του Β.Κατσικονούρη : μετανάστευση και αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής
Το γάλα, είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα. Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιού, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο.
Η βία διαδέχεται και εναλλάσσεται με την τρυφερότητα, η ένταση με τη γαλήνη, η απελπισία με την ελπίδα, το όνειρο με τον εφιάλτη, η πραγματικότητα με την ψευδαίσθηση, και αντιστρόφως. Μια συγκλονιστική ιστορία και μαρτυρία, με εξαιρετικές συγκρούσεις, μοναδικές κορυφώσεις, ταυτόχρονα γεμάτο ελπίδα, που κάνουν το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη ίσως το σπουδαιότερο νεοελληνικό έργο των τελευταίων χρόνων.
Continue reading “«Το γάλα» του Β.Κατσικονούρη : μετανάστευση και αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής”
“Τρέξε Λόλα Τρέξε”: Ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο και τις πιθανότητες
Το 1998 βγήκε στις μεγάλες οθόνες, ένα από τα αριστουργήματα του γερμανικού κινηματογράφου, που έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό τον σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ, η ταινία που ξεχώρισε για το ιδιαίτερο σενάριο και σκηνοθεσία, “Τρέξε Λόλα Τρέξε”….
Continue reading ““Τρέξε Λόλα Τρέξε”: Ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο και τις πιθανότητες”
“Η Δευτέρα Παρουσία” του Μιχαήλ Αγγέλου
Ο Καλλιτέχνης
Ο Μιχαήλ Άγγελος, ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης που έζησε στην Ιταλία την περίοδο της Αναγέννησης. Είναι γνωστός για πολλά έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, με κυριότερο την εικονογράφηση της οροφής της Καπέλα Σιστίνα. Εξίσου μεγάλη σημασία, ωστόσο, είχε και η απεικόνιση της Δευτέρας Παρουσίας στον τοίχο πίσω από το ιερό του ίδιου ναού.
Continue reading ““Η Δευτέρα Παρουσία” του Μιχαήλ Αγγέλου”
“Δρομέας γίνε” από την Μέλλω Αγορίτση-Καλομέρα
Ήρθες, δε σε περίμενα… Με παρρησία!…
Σ’ είδα και κόμπιασα, πανωλεθρία.
Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»: μια “σκοτεινή” ιστορία ενηλικίωσης
Έχουν ολοκληρωθεί περισσότερα από 155 χρόνια από τότε που η Αλίκη έπεσε μέσα στη λαγότρυπα που σήμαινε την αρχή του ταξιδιού στη χώρα των ονείρων, των μυστηρίων, στην “Χώρα των Θαυμάτων”…
Continue reading “Η «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»: μια “σκοτεινή” ιστορία ενηλικίωσης”
Γιατί το καλοκαίρι πρέπει να δεις τα “Φθηνά Τσιγάρα” σε ένα θερινό κινηματογράφο
– To δικό σου όνειρο;
– Για απόψε είσαι εσύ.
Έχουν περάσει περισσότερα από 20 καλοκαίρια, από τότε που ο Ρένος Χαραλαμπίδης κυκλοφόρησε τα “Φθηνά Τσιγάρα”. Μια ταινία, που μας διηγείται την ιστορία του Νίκου και της Σοφίας, μια τρυφερή ιστορία αγάπης, με τη συνοδεία της ποίησης και της μουσικής της θερινής, νυχτερινής Αθήνας, που μόνο οι ποιητές ή οι ερωτευμένοι μπορούν να ακούσουν…
Continue reading “Γιατί το καλοκαίρι πρέπει να δεις τα “Φθηνά Τσιγάρα” σε ένα θερινό κινηματογράφο”
«Κρανίο με αναμμένο τσιγάρο», ένα είδος “memento mori”
O Βίνσεντ βαν Γκογκ δεν χρειάζεται συστάσεις. Οι πίνακές του, όπως «Οι Πατατοφάγοι», «Ανθισμένη Αμυγδαλιά», και τα μοναδικά «Ηλιοτρόπια» είναι ήδη γνωστά. Ωστόσο, καθώς περιηγείται κανείς στους διαδρόμους του μουσείου, που βρίσκεται στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, σίγουρα δεν μπορεί να προσπεράσει ένα από τα πιο μακάβρια έργα του, «Κρανίο με αναμμένο τσιγάρο», που απεικονίζει με μοναδική μαεστρία μία νεκροκεφαλή να καπνίζει.
Continue reading “«Κρανίο με αναμμένο τσιγάρο», ένα είδος “memento mori””
Οδός Λάμπρου Πορφύρα
Το ξέρω, δεν πιστεύεις πια στους δρόμους των ποιητών. Ούτε κι άλλος κανείς πιστεύει. Όμως, αυτός ο δρόμος υπάρχει στ’ αλήθεια
και θέλω, τουλάχιστο, να το θυμάσαι
πως των διαβήκαμε μαζί
(δυο τρεις φορές όλο κι όλο, βέβαια,
πάνε χρόνια τώρα)
όταν το χέρι μου πάσχιζε ν’ απαγάγει το χέρι σου,
όταν τα όνειρά μου είχαν την αφελή φιλοδοξία να γίνουν, λέει,
μαργαρίτες στο άσπρο σου πουκάμισο.
“Η Όπερα της Πεντάρας” του Μπέρτολτ Μπρεχτ
Είναι ένα έργο εμβληματικό και πολυδιάστατο. Με μια ιστορία γοητευτική και πρωταγωνιστές δύο από τους πλέον σημαντικούς δημιουργούς του θεάτρου του 20ου αι., τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και τον συνθέτη Κουρτ Βάιλ, σε μια από τις εμπνευσμένες στιγμές συνεργασίας που γνώρισε ποτέ η τέχνη της σκηνής. «Η Όπερα της Πεντάρας είναι ένα πλήρες θέαμα –δεν τολμώ να γράψω απόλυτο θέατρο», έγραψε ο Μπερνάρ Ντορτ στην θεμελιώδη μελέτη του για τον Μπρεχτ. Η Όπερα της Πεντάρας τιμά το μουσικό θέατρο, την έννοια της διασκευής, την τέχνη του ηθοποιού. Και, βέβαια, την τέχνη του θεατή, για την οποία ο Μπρεχτ πολλά έγραψε στην πορεία των χρόνων, προτείνοντας την πολιτική διάσταση στην αισθητική απόλαυση –μικρό δείγμα:
Continue reading ““Η Όπερα της Πεντάρας” του Μπέρτολτ Μπρεχτ”«Αν θέλει κανείς να φτάσει στην καλλιτεχνική απόλαυση, δεν αρκεί να καταναλώνει αναπαυτικά και αδαπάνητα το αποτέλεσμα μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι απαραίτητο να συμμετάσχει στη δημιουργία, να γίνει ο ίδιος ως ένα βαθμό δημιουργικός, να συναινέσει σε μια ορισμένη δαπάνη φαντασίας, να συνδέσει ή να αντιπαραθέσει την προσωπική του εμπειρία με την εμπειρία του καλλιτέχνη».