Είναι 2 Δεκεμβρίου του 2012 και στην Μπουρλάντα της Ισπανίας λαμβάνει χώρα αγώνας ανώμαλου δρόμου. Ο Αμπέλ Μουτάι, έχοντας πριν λίγους μήνες κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στα 3000 μέτρα στήπλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, οδηγεί την κούρσα. Πίσω του βρίσκεται ο Βάσκος αθλητής Ιβάν Φερναντέζ Ανάγια.
Μπαίνοντας στην τελική ευθεία, ο Βάσκος αθλητής είδε τον Κενυάτη δρομέα – σίγουρο νικητή της κούρσας – να χάνει την αίσθηση του χώρου, και να σταματά να τρέχει μόλις 10 μέτρα πριν από το νήμα, νομίζοντας πως είχε κιόλας περάσει τη γραμμή. Ο Φερναντέζ Ανάγια τον έφτασε και, αντί να τον προσπεράσει και να τερματίσει εκείνος πρώτος, σταμάτησε επί τόπου και με διάφορα νοήματα κατηύθυνε τον Μουτάι προς την γραμμή και τον βοήθησε να τερματίσει πρώτος.
Αμέσως μετα, ο Ανάγια, που ήταν αθλητής με μεγάλο μέλλον (ήδη πρωταθλητής Ισπανίας στα 5 χιλιόμετρα, στη κατηγορία των νέων), δήλωσε: “Ακόμα και εάν μου έλεγε κάποιος ότι, κερδίζοντας αυτόν τον αγώνα θα εξασφάλιζα μια θέση με την ισπανική ομάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, δεν θα το έκανα. Η ενέργειά μου να βοηθήσω τον πελαγωμένο συναθλητή μου ήταν αυθόρμητη, και η ηθική μου ικανοποίηση από αυτήν είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε μετάλλιο. Για μένα, ιδίως με όσα συμβαίνουν σήμερα στη κοινωνία, στην πολιτική, κλπ, όπου ο κάθε ένας κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον, νομίζω ότι το να ενδιαφέρεσαι για τον συνάνθρωπό σου, έχει μία ιδιαίτερη αξία. Το όνειρό μου είναι ότι κάποια μέρα θα μπορέσουμε να κάνουμε ένα είδος κοινωνίας με αξίες που θα χαρακτηρίζουν έναν πραγματικό πολιτισμό”.
Κάθε αθλητής θέλει να κερδίζει. Όμως πάνω από αθλητής είναι άνθρωπος και πάνω από την νίκη έρχονται άλλα, πιο σημαντικά.
Γενοκτονία. Ένας όρος που ήρθε στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945 καθώς πριν από αυτή υπήρχε η κατηγορία για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Αυτό συνέβη και την περίοδο 1914-1923 από το κίνημα των Νεότουρκων εναντίων των Ελλήνων του Πόντου, επειδή έκαναν το «έγκλημα» να είναι Έλληνες και χριστιανοί.
Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα, το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν στους 265.000, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.
Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.
Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.
Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι Τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.
Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Τα αερόπλοια, γνωστά και ως Ζέπελιν, είναι ένα είδος αεροπλάνου που σχεδίασε και κατασκεύασε ο Φερδινάνδος φον Ζέπελιν. Όλοι θα τα θυμόμαστε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου το βλέπαμε καθημερινά στον ουρανό της Αθήνας.
Η ιστορία τους όμως ξεκινάει πολύ νωρίτερα. Στις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάστηκαν πολλά αερόπλοια και εξελίχθηκαν τεχνολογικά πραγματοποιώντας πολλές πτήσεις αρχικά μεταξύ γερμανικών πόλεων, ενώ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν και για πολεμικούς σκοπούς.
Ωστόσο ένα ατύχημα του αερόπλοιου LZ 129 Χίντενμπουργκ στις 6 Μαΐου 1937, που εξερράγη πάνω από το Νιου Τζέρσεϊ, κοστίζοντας τη ζωή σε 36 άτομα, ανέστρεψε το θετικό κλίμα και έθεσε τέλος στην περαιτέρω ανάπτυξη και εμπορική χρήση των αερόπλοιων.
Το αερόπλοιο απογειώθηκε από τη Φρανκφούρτη στις 3 Μαΐου του 1937. Ήταν το πρώτο ταξίδι της σεζόν. Τον προηγούμενο χρόνο, το Χίντενμπουργκ είχε ολοκληρώσει δέκα ταξίδια μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής, μεταφέροντας συνολικά 1.002 επιβάτες.
Αν όλα πήγαιναν καλά, το ιπτάμενο μέσο θα έφτανε στον προορισμό του, στο Νιου Τζέρσεί των Η.Π.Α, στις 6 Μαΐου, ώρα 4 τα ξημερώματα. Φτάνοντας στον σταθμό Λέικχερστ, ήρθε αναφορά για άσχημες καιρικές συνθήκες. Ο καπετάνιος Πρους αποφάσισε ότι ήταν καλύτερο να μην προσγειωθούν και το αερόπλοιο έκανε βόλτες μέχρι να περάσει η κακοκαιρία.
Στις 6 το απόγευμα άρχισε να βρέχει δυνατά και σταμάτησε δεκαπέντε λεπτά αργότερα. Το κέντρο ελέγχου ενημέρωσε τον καπετάνιο του αερόπλοιου ότι οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για προσγείωση, αλλά το Χίντεμπουργκ είχε απομακρυνθεί αρκετά. Επέστρεψε στο Νιου Τζέρσεϊ στις 7.10 και ξεκίνησε τις διαδικασίες προσγείωσης. Δέκα λεπτά αργότερα, το αερόπλοιο βρισκόταν 90 μέτρα από το έδαφος. Οι επιβάτες είχαν μαζευτεί γύρω από τα παράθυρα και παρακολουθούσαν, καθώς οι άνθρωποι στο έδαφος φαίνονταν ολοένα και μεγαλύτεροι, όσο η απόσταση μειωνόταν.
Στις 7.25, αυτόπτες μάρτυρες λένε πως είδαν μία μικρή φλόγα, σε σχήμα μανιταριού, να εμφανίζεται στο πίσω μέρος του αερόπλοιου. Το πλήρωμα του Χίντενμπουργκ είπε πως άκουσε ένα μικρό κρότο εκείνη τη στιγμή. Χρειάστηκαν μόλις 34 δευτερόλεπτα για να καλύψουν οι φλόγες όλο το αεροσκάφος. Πριν ακόμα φτάσει στο έδαφος, το Χίντεμπουργκ είχε καεί ολοσχερώς. Οι επιβάτες και το πλήρωμα δεν είχαν χρόνο να αντιδράσουν. Μερικοί πήδηξαν απ’ τα παράθυρα, άλλα οι περισσότεροι δεν επέζησαν μετά την πτώση, καθώς το αερόπλοιο βρισκόταν ακόμα 100 μέτρα πάνω απ’ το έδαφος. Άλλοι επιβάτες εγκλωβίστηκαν μέσα στο αερόπλοιο από ανθρώπους οι οποίοι είχαν λιποθυμήσει απ’ τον καπνό. Παρ’όλα αυτά βρέθηκαν αρκετοί επιζώντες, ακόμα και μέσα στα συντρίμμια του Χίντενμπουργκ. Όσοι βρίσκονταν στο έδαφος και παρακολουθούσαν την καταστροφή έγιναν αυτομάτως διασώστες. Οι τραυματίες οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο του σταθμού και οι νεκροί στην αίθουσα Τύπου, η οποία μετατράπηκε σε νεκροτομείο.
Οι περισσότερες εκδοχές για την πυρκαγιά, κάνουν λόγο για διαρροή υδρογόνου που προκλήθηκε από στατικό ηλεκτρισμό. Μία πρόσφατη έρευνα από το Αεροναυπηγικό Ινστιτούτο του Σαν Αντόνιο στο Τέξας, απέδειξε αυτό τον ισχυρισμό. Άλλοι, βέβαιοι, έχουν αναφέρει μέχρι και την πιθανότητα τρομοκρατικής ενέργειας.
Έχασαν τη ζωή τους 36 απ’ τους 97 επιβαίνοντες. Το Χίντενμπουργκ δεν ήταν καν το πιο θανατηφόρο περιστατικό σε αερόπλοιο, αν και έχει ονομαστεί ως ο “Τιτανικός των ουρανών”. Είναι όμως το διασημότερο, επειδή έτυχε να υπάρχει κάμερα που τράβηξε κάθε στιγμιότυπο σε αυτό το τραγικό συμβάν.
Το γνωστό σε όλους μας Photoshop αποτελεί μια εφαρμογή για την επεξεργασία και βελτιστοποίηση φωτογραφιών. Η συγκεκριμένη εφαρμογή και πολλές άλλες με παρόμοιες λειτουργίες, έχουν μπει για τα καλά στην ζωή μας, με αποτέλεσμα οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν και δεν έχουν υποστεί κάποια επεξεργασία, να είναι ελάχιστες.
Παρ’ όλα αυτά, η επεξεργασία φωτογραφιών δεν είναι κάτι καινούργιο και πολλές ιστορικές φωτογραφίες που όλοι έχουμε δει, ήταν αρχικά λίγο -ή ίσως και αρκετά- διαφορετικές.
Το πορτρέτο του Abraham Lincoln
Το γνωστό πορτρέτο του Abraham Lincoln δεν είναι και τόσο δικό του. Όπως βλέπουμε, έχει τοποθετηθεί το κεφάλι του στο σώμα ενός άλλου Αμερικάνου πολιτικού, του John Calhoun.
Ο στρατηγός Ulysses S. Grant στο άλογό του
Ο Ulysses S. Grant ήταν στρατηγός των Βορείων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και αργότερα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στην φωτογραφία του 1864 βλέπουμε τον ίδιο πάνω στο άλογο του, να ποζάρει μπροστά από αμερικανικά στρατεύματα. Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική, καθώς η παραπάνω φωτογραφία είναι συνδυασμός τριών άλλων φωτογραφιών. Όπως βλέπουμε παρακάτω, ο στρατηγός είχε ποζάρει όρθιος δίπλα σε ένα δέντρο, αναβάτης του αλόγου ήταν ο αξιωματικός Alexander McDowell McCook και το φόντο αποτελείται από κρατουμένους εκείνου το πολέμου.
Jhon Lennon και Che Guevara
Η φωτογραφία που απεικονίζει τον Jhon Lennon και Che Guevara να παίζουν κιθάρα μαζί, έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Και αυτή η φωτογραφία όμως είναι μία απόδειξη ότι δεν είναι όλα όσα βλέπουμε αληθινά. Η σκηνή είναι από φωτογραφία του τραγουδιστή και κιθαρίστα των Beatles με τον κιθαρίστα Wayne “Tex” Gabriel.
Ο πρωθυπουργός του Καναδά και η Βασιλομήτωρ
Στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε τον πρωθυπουργό του Καναδά William Lyon Mackenzie King και την Βασιλομήτωρ Ελισάβετ. Στην δεύτερη βλέπουμε και τον Γεώργιο ΣΤ’, ο οποίος ήταν βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτορας των Ινδιών. Φημολογείται ότι αφαιρέθηκε από την φωτογραφία που κυκλοφόρησε, για να φαίνεται πιο επιβλητικός ο πρωθυπουργός του Καναδά.
Το πούρο του Winston Churchill
Στην πρωτότυπη φωτογραφία βλέπουμε τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Winston Churchill καπνίζοντας ένα πούρο, που όπως η ίδιος έλεγε τον βοηθούσε στις δυσκολίες τόσο της προσωπικής, όσο και επαγγελματικής του ζωής. Για κάποιο λόγο βέβαια, που κανείς δεν γνωρίζει, το μουσείο για την Βρετανία κατά την διάρκεια του πολέμου, που βρίσκεται στο Λονδίνο εκθέτει την δεύτερη φωτογραφία, που έχει αφαιρεθεί το πούρο.
Η φωτογράφος Melissa Jean μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, έκανε γνωστή την ιστορία της Skye καταφέρνοντας να συγκινήσει όλους τους διαδικτυακούς της φίλους.
«Τα αντίο είναι μόνο για όλους εκείνους που έχουν αγαπήσει με τα μάτια τους και όχι για εκείνους που έχουν αγαπήσει με την καρδιά και την ψυχή τους», σχολίασε η φωτογράφος της η Melissa, δείχνοντας τη Skye να φέρνει στον κόσμο τον γιο της Brave (σημαίνει γενναίος στα αγγλικά) έχοντας στο πλευρό της, τον σύζυγό της. «Είναι από τις ιστορίες που πρέπει να μοιράζεσαι όταν τις βλέπεις, καθώς μπορείς να δώσεις δύναμη σε άλλους γονείς!» «Ήταν τιμή μου που έγινα κομμάτι της πραγματικά απίστευτα μικρής και πολύτιμης ζωής του μικρού Brave. 29/5/19 – 31/5/19»
Ο μικρός Brave διαγνώστηκε με το Σύνδρομο Υποπλαστικής Αριστεράς Καρδίας. Πρόκειται για μια σπάνια γενετική πάθηση όπου η αριστερά πλευρά της καρδιάς – περιλαμβανόμενης της αορτής, της αορτικής βαλβίδος, της αριστεράς κοιλίας και της μιτροειδούς βαλβίδος – είναι υποαναπτυγμένη, είναι δηλαδή πολύ μικρότερη από το φυσιολογικό.. Τι μπορεί να το προκάλεσε; Στα περισσότερα παιδιά η αιτία δεν είναι γνωστή. Μερικά παιδιά μπορεί να έχουν και άλλα καρδιακά ελαττώματα μαζί με το HLHS. Ο γιατρός τους, τους ενημέρωσε ότι παρά την όποια θεραπεία, υπήρχε πιθανότητα να μην καταφέρει να ζήσει το μωρό τους μετά τη γέννησή του. Αυτοί οι γενναίοι άνθρωποι, όπως αναφέρει και η Melissa στο ποστ της, αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο τον γιο τους. Του επέτρεψαν να αναπτυχθεί, να μεγαλώσει και να ζήσει την ζωή του. Όση και αν ήταν αυτή. Έτσι και έγινε. Ο μικρός Brave γεννήθηκε στις 29 Μαΐου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 31 Μαΐου, δύο μέρες μετά τη γέννησή του. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν. Όμως δεν τα κατάφεραν. Η μητέρα του, ο πατέρας του και η υπόλοιπη οικογένεια ήταν εκεί για να τον αποχαιρετήσει. Ακόμη και οι αδερφές του, βρέθηκαν στο πλευρό του και πρόλαβαν να τον γνωρίσουν και να τον αγαπήσουν. Η ίδια ήθελε ο κόσμος να μάθει την ιστορία της, ώστε να ξέρουν όσοι έχουν περάσει κάτι αντίστοιχο, να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι.
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει μια φωτογραφία, που δείχνει έναν ηλικιωμένο, ο οποίος αναγκάστηκε να συναντήσει τον εγγονό του για πρώτη φορά, πίσω από ένα παράθυρό, σε μια προσπάθεια να τον προστατεύσει από τον νέο κορωνοϊό.
Τη συγκινητική στιγμή, μοιράστηκε στο Twitter, η κόρη του άνδρα, η Εμμα από την Ιρλανδία. Στην ανάρτηση, εξηγεί ότι το μωρό είναι ο ανιψιός της, ο Faolán και πως ο νεαρός άνδρας που τον κρατά μέσα στο σπίτι, μπροστά από το παράθυρο, είναι ο αδερφός της, Míchéal.
Από την άλλη πλευρά του παραθύρου, στην αυλή του σπιτιού, βλέπουμε τον περήφανο μπαμπά του Míchéal να κοιτάζει χαμογελαστός και γεμάτος τρυφερότητα τον εγγονό του, για πρώτη φορά.
Τo γλυκό αυτό στιγμιότυπο απαθανάτισε η μητέρα του αγοριού, η οποία επίσης λέγεται Έμμα. Η συνονόματη θεία του μωρού, που ανέβασε τη φωτογραφία, έγραψε: «Τρεις γενιές κοινωνικής αποστασιοποίησης, καθώς ο μπαμπάς μου συναντά τον εγγονό του για πρώτη φορά».
Η ανάρτηση απέσπασε εκατοντάδες χιλιάδες like και κατακλύστηκε αμέσως με σχόλια από ανθρώπους που ήθελαν να δείξουν την αγάπη και την στήριξη τους στην οικογένεια.
Η Amanda Scarpinati, το 1977 ήταν τριών μηνών. Ήταν ένα πανέμορφο μωράκι που μόλις είχε αρχίσει να χαμογελάει και να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Η οικογένεια της ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια που τη λάτρευε.
Ένα πρωινό η μητέρα της την έβαλε με προστατευτικά μαξιλάρια επάνω στον καναπέ και πήγε στην κουζίνα να ετοιμάσει καφέ. Η μικρούλα Amanda, με κάποιο τρόπο μετακινήθηκε, έπεσε από τον καναπέ και χτύπησε στο τραπέζι. Επάνω στο τραπέζι υπήρχε ένας καυτός υγραντήρας που τον είχαν οι γονείς της για να καθαρίζει την ατμόσφαιρα.
Ο καυτός υγραντήρας έπεσε με δύναμη στο κεφαλάκι του μωρού, και έκαψε φριχτά το δέρμα του. Η μητέρα τα έχασε και πανικόβλητη μετέφερε το τριών μηνών κοριτσάκι της στο νοσοκομείο Albany Medical Center της Νέας Υόρκης.
Το κοριτσάκι ούρλιαζε από τους πόνους, η μητέρα έκλαιγε για την αμέλεια της. Οι γιατροί εκεί διαπίστωσαν ότι έχει πάθει εγκαύματα τρίτου βαθμού σε ολόκληρο το κεφάλι αλλά και στο προσωπάκι της. Δεν διέτρεχε κίνδυνο η ζωή της, αλλά θα ήταν για πάντα παραμορφωμένη. Στο νοσοκομείο μόλις είχε προσληφθεί σαν νοσοκόμα, αφού είχε τελειώσει τη σχολή, η Susan Berger. Μόλις είδε το κοριτσάκι το λάτρεψε. Ζήτησε να βρίσκεται εκείνη συνέχεια στο προσκεφάλι του. Και πράγματι έμεινε έτσι για όλους τους μήνες μέχρι να αναρρώσει η μικρούλα. Τη βαστούσε συνέχεια αγκαλιά, της τραγουδούσε όταν πονούσε φριχτά, την έπαιρνε αγκαλιά και την πήγαινε βόλτα στους διαδρόμους για να την ανακουφίσει.
Κάποια στιγμή η μικρούλα βγήκε από το νοσοκομείο. Η μητέρα της όμως είχε κρατήσει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχε τραβήξει. Η Berger να αγκαλιάζει με λατρεία την Amanda. Τα χρόνια πέρασαν και κάποια στιγμή η Amanda βρήκε σε ένα συρτάρι την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ήταν μια κοπέλα 21 ετών που μετά από πολλές πλαστικές είχε καταφέρει να αποκαταστήσει τις ουλές που είχαν αφήσει τα εγκαύματα στο δέρμα της. Μέχρι να συμβεί αυτό, η Amanda, είχε περάσει δύσκολα χρόνια στο σχολείο, όπου τα περισσότερα παιδιά την κορόιδευαν για την εμφάνιση της. Πάντα η Amanda γυρνούσε σπίτι και κοίταζε την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Έβλεπε μια άγνωστη όμορφη γυναίκα να της δίνει αγάπη. Αυτό την έκανε να μην το βάλει κάτω και να αγνοεί τις κοροϊδίες των συμμαθητών της.
Δεν ξέχασε ποτέ τη νοσοκόμα. Έβαλε σκοπό της ζωής της να την βρει και να την ευχαριστήσει για όλα. Επί 20 ολόκληρα χρόνια ρωτούσε, πήγε στο νοσοκομείο, οι απαντήσεις που λάμβανε ήταν αόριστες και δεν την βοηθούσαν.
Κάποια στιγμή έφτιαξε έναν λογαριασμό στο facebook και πόσταρε την ασπρόμαυρη φωτογραφία με εκείνη μωρό και τη νοσοκόμα να την αγκαλιάζει. «Παρακαλώ όποιος γνωρίζει ή αναγνωρίζει τη γυναίκα της φωτογραφίας να με ενημερώσει», έγραψε. Η φωτογραφία κοινοποιήθηκε σε χιλιάδες χρήστες και μια μέρα η Amanda, βρήκε ένα μήνυμα στον υπολογιστή της από την νοσοκόμα Angela Leary: «Καλημέρα, ονομάζομαι Leary και ήμουν νοσοκόμα στο Albany Medical Center της Νέας Υόρκης το 1977. Η γυναίκα που ψάχνετε ονομάζεται Berger, Susan Berger».
Ήταν πλέον θέμα χρόνου η Amanda να την εντοπίσει. Και τα κατάφερε. Όταν της μίλησε στο τηλέφωνο και της είπε ποια είναι, η Susan τα έχασε. Οι δυο γυναίκες συναντήθηκαν ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια. Ο χρόνος πάγωσε και γύρισε πίσω. Η Amanda, έπεσε στην αγκαλιά της Susan και άρχισε να κλαίει. «Σε ευχαριστώ για όλα. Ήσουν η δύναμη μου τόσα χρόνια. Η καλοσύνη σου με έκανε δυνατό άνθρωπο».
Στη μικρή πόλη του Ρέρμοντ της Ολλανδίας βρίσκονται οι τάφοι δυο συζύγων που θέλησαν να μείνουν ενωμένοι για πάντα, στη ζωή και τον θάνατο, παρά το διαφορετικό τους θρήσκευμα.
Σύμφωνα με την παράδοση της Νότιας Ολλανδίας, οι νεκροί θάβονταν στους οικογενειακούς τους τάφους σε διαφορετικά νεκροταφεία, ανάλογα με την θρησκεία τους. Ο λοχαγός J.W.C. van Gorcum και η Jonkvrouwe J.C.P.H. van Aefferden ήταν μεν Χριστιανοί και οι δύο, όμως ο λοχαγός ήταν προτεστάντης και η σύζυγός του καθολική.
Μετά 42 χρόνια γάμου, ο λοχαγός πέθανε το 1880 και θάφτηκε στο προτεσταντικό νεκροταφείο, το οποίο χώριζε ένας τοίχος με το νεκροταφείο των καθολικών. Όταν η Λαίδη van Aefferden πέθανε με την σειρά της, οκτώ χρόνια μετά, το 1888, άφησε παραγγελία να μην θαφτεί στον οικογενειακό τάφο της ευγενούς οικογενείας της, αλλά σε έναν απλό τάφο όσο γίνεται πιο κοντά σε αυτόν του συζύγου της, από την άλλη μεριά του τοίχου όμως.
Οι δύο τάφοι κοιτούν ο ένας προς τον άλλο και είναι ενωμένοι με δυο λαξευτά χέρια πάνω από τον τοίχο που χωρίζει τα δυο νεκροταφεία. Σήμερα οι δυο τάφοι ονομάζονται «Het graf met de handjes», που μεταφράζεται «Τάφος με τα μικρά χεράκια».
Σε μια ιστορία ανάλογη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, ο λοχαγός και η γυναίκα του θέλησαν να δείξουν για πάντα στον κόσμο ότι η αληθινή αγάπη βρίσκεται πάνω απ’ όλα, ακόμη και αν το θρήσκευμα είναι διαφορετικό.
Ο πλανήτης μας βρίσκεται σε μία κρίσιμη κατάσταση και όλη η ανθρωπότητα δίνει την μάχη της εναντίον ενός άγνωστου εχθρού. Τα κρούσματα του ιού πολλά, οι νεκροί συνεχώς αυξάνονται, και το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι οι αριθμοί αυτοί να μείνουν όσο το δυνατόν πιο σταθεροί. Όλοι προσπαθούν να κάνουν ό,τι μπορούν για να συμβάλλουν στην αναχαίτιση της εξάπλωσής του. Γιατροί και νοσηλευτές περνούν μέρες και νύχτες στα νοσοκομεία και οι περισσότεροι πολίτες φέρονται υπεύθυνα και μένουν σπίτι.
Και πάντα υπάρχουν άνθρωποι σαν την Τερέζα Ταλιέντε. Η 83 ετών γυναίκα που κατοικεί στην Ρώμη, εκμεταλλευόμενη τον άπλετο ελεύθερο χρόνο που διαθέτει, δεδομένου ότι ανήκει στις ευπαθείς ομάδες, αποφάσισε να προσφέρει έμπρακτα την βοήθεια της, ράβοντας εκατοντάδες μάσκες για το προσωπικό ενός νοσοκομείου της Ρώμης, όπως έκανε γνωστό η σελίδα στο Facebook “Working Class Hero”.
Τη φωτογραφία έστειλαν στη σελίδα οι συγγενείς της γιαγιάς Τερέζα, περήφανοι για το έργο της. Η Τερέζα Ταλιέντε είναι συνταξιούχος μοδίστρα θεατρικών κοστουμιώνκαι έθεσε τις ικανότητές της στη διάθεση του αγώνα κατά του ιού.
Δεν μπορούμε όλοι να είμαστε σαν αυτή, αλλά το λιγότερο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε όλοι είναι να ακούμε τους αρμόδιους φορείς, να υπακούμε στις συμβουλές και τις αποφάσεις τους, και πρώτα από όλα να μένουμε σπίτι.
Kατά τη διάρκεια εργατικής πορείας διαμαρτυρίας στη γαλλική Βρετάνη στις 6 Απριλίου 1972, δυο άντρες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο. Ο Guy Burmieux πιάνει από τον γιακά τον αστυνομικό Jean-Yvon Antignac με βλέμμα γεμάτο απόγνωση. Ο κόσμος παρακολουθεί, αλλά δεν γνωρίζει την αλήθεια πίσω από την έκρηξη του άνδρα. Ο φωτογράφος Jacques Gourmelen που απαθανάτισε τη στιγμή αφηγήθηκε στην εφημερίδα Ouest-France την ιστορία της φωτογραφίας: «Τράβηξα την φωτογραφία ενστικτωδώς.»
Κάποια στιγμή ο Burmieux αναγνώρισε μέσα στο πλήθος τον παιδικό του φίλο και συμμαθητή, Jean-Yvon Antignac. Τον είδα να τρέχει με ορμή κατά πάνω του, να τον αρπάζει από τον γιακά και να του φωνάζει: «Εμπρός χτύπησε με, τι περιμένεις! Είμαι κι εγώ ένας από τους εργάτες που δουλεύουν 47 ώρες την εβδομάδα, χωρίς να πληρώνονται.» Εκείνος δεν κουνήθηκε καθόλου. Πάγωσε. «Για μένα ήταν αδιανόητο να βλέπω τον καλύτερο μου φίλο να στέκεται απέναντι μου. Θυμήθηκα τα σχολικά μας χρόνια, που ήμασταν ένα αχτύπητο δίδυμο. Μέσα στην τάξη τους κάναμε όλους να γελάνε με τις πλάκες μας».
Λίγο καιρό μετά την πορεία, ο Guy βρήκε δουλειά σε άλλο εργοστάσιο. Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε ο γιος του αστυνομικού να εργαστεί μαζί με τον Burmieux που τον εκπαίδευσε στη νέα του εργασία. Οι δυο φίλοι ήρθαν και πάλι κοντά. Αφού έλυσαν τις μεταξύ τους διαφορές έμειναν αχώριστοι, μέχρι που ο Jean-Yvon Antignac πέθανε από καρκίνο.
