Δεν είναι ο ουρανός αυτός, μα αέρα θόλος
πάνω απ’ τη γύμνια των λευκών σπιτιών,
μοιάζει με αδιάφορο περαστικό
που από πρόσωπα και πράγματα το κάλυμμα αποτράβηξε.
Και το σκοτάδι είναι σαν μια σκιά φωτός,
ενώ το φως σαν κάποια αντανάκλαση του σκότους.
Ήταν ημέρα; Ή μήπως νύχτα;
Μην είμαστε αλλουνού όνειρο αμυδρό;
Κοιτώ τα πάντα με βλέμμα νηφάλιο,
παράξενα ήρεμη η σιωπή μου.
Κοιτώ τα χείλη σου που έχουμε σφραγίσει
τα φιλιά, μα όχι τα δικά μου.
Ας είναι ψευτο-τρυφερό και ψεύτικα ευθύ
το βλέμμα σου κάτω από τα κουρασμένα βλέφαρα …
Αχ, πώς να είναι ένοχος ο άνθρωπος
κάτω απ’ αυτόν τον ουρανό με τ’ άστρα!
