Ένα δέντρο στη μέση της νεκρής πεδιάδας
με το θέρος τυλιγμένο στο λαιμό του
και στα μαλλιά τον ήλιο ποθούσε τη θάλασσα
γιατί ρωτάς; Τα μάτια είναι για δάκρυα και τα καράβια για να λες αντίο. Άκουσα πως τα σύρματα ταξιδεύουν με τους στύλους και μπλέκουν τις φωνές της χαράς και της σιωπής.
Οι ειδήσεις έρχονται απ’ τη θάλασσα και μας φέρνουν φύκια και το πνιγμένο σώμα.
Μία μολόχα μάντεψε το μυστικό
πως το λείψανο πέρασε σφυρίζοντας από στυλό σε στύλο
και στέκεται από σεβασμό
και βγάζει αργά το καπέλο.
Κοχύλια και τρικυμίες! Μήπως είδατε το ξανθό μου αλογάκι; Θυμάμαι κάποτε μια κοπέλα βρεγμένη ως την καρδιά. Μα έψαξα και βρήκα το φυλαχτό της. Μιλούσε για τον έρωτα το καπετάνιου και την άρνηση. Στα χέρια είχε ένα σταυρό κι έκλαιγε κι έκλαιγε.
Καράβι βυθισμένο στην καρδιά μου.
Η πόρτα μένει ορθάνοιχτη κι εσύ δεν μπαίνεις.
(Συγγνώμη… Μου έφεραν κάποιο γράμμα…)
Η σημαιούλα σου ανεμίζεται πίκρα και ο άνεμος ήρθε και κόλλησε ορμητικά στο στύλο της γωνιάς μια εφημερίδα
Ώρα κι ημέρα, ώρα κι ημέρα που πνίγηκε διψασμένος.
Πηγή: Κώστας Ταχτσής, Συλλογική έκδοση ποιημάτων, εκδόσεις Ψυχογιός
Ακούστε το κείμενο εδώ:
