Συντάκτης: Αιθεροβάμων

Το υπέροχο άγαλμα του «Μωυσή», φιλοτεχνημένο το 1515, είναι ένα άριστο δείγμα των εκπληκτικών γλυπτικών δεξιοτήτων του Μιχαήλ Άγγελου (γνωστού και ως Μικελάντζελο). Παρόλο που έμεινε περισσότερο γνωστός για την οροφή της Καπέλα Σιστίνα, ο Μικελάντζελο ήταν κυρίως γλύπτης και μάλιστα τρανός, όπως αποδεικνύει και το αντικείμενο του σημερινού μας αφιερώματος!

Το Πάσχα των Πιστών

Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν….
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.

Μεγάλη Τρίτη

Επόρευσαν οι βασιλείς και εκ του οίνου της πορνείας
εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην.
Κάτω απ’ τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.

Ζοφώδης και ασέληνος ο έρως της αμαρτίας.
Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
Στα καπηλιά της πολιτείας
Εσύ αμνίον για σφαγή
Κι εμείς κριοί της αμαρτίας.

«Του Λαζάρου»

Nεφοσκεπές ψιλόβροχο ημέρας.
Kάτι μωραί καμπάνες πιτσιλάνε
τον ύπνο του Λαζάρου να εξέλθει.
Kαλά στοκαρισμένο το φως γύρω γύρω.

Eίχα και γω να δεύρο κάποιους έξω
μα δε μου αποκρίθηκαν αν θέλουν.

Όπως πεθαίνουν

Οι ποιητές θα πεθαίνουν μόνοι
σε ένα δωμάτιο από κερί που καίγεται.
Καταπίνουν τους καπνούς
και φτύνουν την λησμονιά του κόσμου.
Το οξυγόνο το λειψό
θα το δώσουν στον βαρκάρη.
Έτσι, εκείνος μένει αθάνατος.
Οι ποιητές πεθαίνουν τελευταίοι.
Σαν τελευταία χάρη
από τον αγιάτρευτο τον Θάνατο.
Ξεπλένουν τις πληγές του και μοσχοβολούν.
Φτάνει στα σπίτια των γειτόνων η ευωδιά,
στις αγκαλιές των εραστών προπάντων
ανεξάντλητη.
Οι ποιητές πεθαίνουν από έρωτα. Τέρμα.
Οι διαγνώσεις όλες θετικές
και οι ελπίδες φρούδες.
Κυλάει αξόδευτος ο ιδρώτας του στα μάτια τους
και βλέπουν έτσι τις συμφορές πριν από όλους.
Μια συμφορά οι ίδιοι γίνονται
και στριφογυρνούν για να τους πιάσεις.
Οι ποιητές πεθαίνουν τώρα.
Ανάμεσα στα χέρια σου και το ξημέρωμα.

Κατίνα Μέτσιου, «Όπως πεθαίνουν» (από την ποιητική συλλογή «Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο»), εκδόσεις Φίλντισι, Αθήνα, 2020

Ακούστε το εδώ:

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», γραμμένο το 1936, είναι το τελευταίο θεατρικό έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Μαζί με τη “Γέρμα” και το “Ματωμένο Γάμο” αποτελούν την τριλογία της “ισπανικής υπαίθρου” του συγγραφέα.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

«Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» είναι χτισμένο σ’ ένα από τα πολλά μικρά, απομακρυσμένα και φτωχικά χωριά της ισπανικής υπαίθρου των αρχών του εικοστού αιώνα. Η εξηντάχρονη Μπερνάρντα -μια από τις πιο πλούσιες, για τα δεδομένα του χωριού της, γυναίκες- η ογδοντάχρονη μισότρελη μητέρα της, οι πέντε θυγατέρες της και οι δύο υπηρέτριές τους είναι οι μόνες ένοικοι αυτού του σπιτιού. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Μπερνάρντα, κανένας άντρας δεν απέμεινε, αλλά και κανένας δεν ξαναπάτησε, μέσα στο σπίτι της.

Ο Ανρί Ματίς ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους του 20ου αιώνα. Θεωρείται ιδρυτής του καλλιτεχνικού κινήματος του φωβισμού καθώς και μία από τις σημαντικότερες μορφές της μοντέρνας τέχνης. Περισσότερα για την ζωή και το έργο του μπορείτε να διαβάσετε εδώ, όμως στο συγκεκριμένο αφιέρωμα θα εστιάσουμε περισσότερο σε ένα από τα τελευταία του έργα. Ο λόγος για τον πίνακα «Απόλλωνας», ένας από τους τελευταίους πίνακές του και συνάμα ένα έργο τόσο διαφορετικό από τα περισσότερα που φιλοτέχνησε!