Το έργο η Ζωή (La Vie, 1903) ανήκει στη γαλάζια περίοδο και κατασκευάστηκε για να αποτελέσει φόρο τιμής στο φίλο του, Καζατζέμας. Σήμερα διαφυλάσσεται στο μουσείο Cleveland.
Ο Carlos Casagemas, στενός φίλος του Πικάσο, επίσης ζωγράφος μετανάστευσε μαζί με τον Πικάσο, τον Οκτώβριο του 1900 από τη Μαλάγα της Ισπανίας στο Παρίσι, στην κοιτίδα του πολιτισμού και των τεχνών. Ο Πικάσο έρχεται σε επαφή με την πνευματική άνθιση που γνωρίζει το Παρίσι στις αρχές του 20ου αιώνα και αρχίζει να πουλάει τους πρώτους πίνακες, ο Καζατζέμας δοκιμάζει εκείνη την περίοδο ένα αδιέξοδο έρωτα.
Ερωτεύεται μια νεαρή γλύπτρια, την Germaine Pichot, η οποία ήταν ήδη παντρεμένη, με αποτέλεσμα να τον απορρίψει. Παύει να ζωγραφίζει και σταδιακά γίνεται αλκοολικός. Ο Πικάσο είναι μάρτυρας της κατάρρευσης του, τον παίρνει μαζί του τα Χριστούγεννα για να τον φέρει κοντά στους δικούς, με σκοπό να τον βοηθήσει να ξεπεράσει την ερωτική απογοήτευση που είχε προηγηθεί και να καταφέρει να ξεπεράσει τον αλκοολισμό. Παρ’ όλα αυτά, όταν η οικογένεια του έρχεται αντιμέτωπη με την εικόνα του νεαρού ζωγράφου, ο Καζατζέμας γίνεται δέκτης των αρνητικών σχολίων της, γεγονός που επιδεινώνει την ψυχολογική του κατάσταση. Ο Καζατζέμας μένει αδιάφορος στις νουθεσίες των γονιών του και την ομορφιά του τοπίου. Εξακολουθεί να πίνει και να «σέρνεται» σε ταβερνεία και πορνεία. Ο Καζατζέμας γυρίζει στο Παρίσι, χωρίς τον Πικάσο.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 17 Φεβρουαρίου 1901, κανονίζει μια έξοδο για να γιορτάσει τα γενέθλια του στο L’Hippodrome. Ανάμεσα στους εφτά προσκεκλημένους και η αγαπημένη του. Αφού τους μίλησε λίγο για τους δύσκολους μήνες που βίωσε έβγαλε ένα πιστόλι, σημάδεψε τη Germaine,η οπoία μόλις πρόλαβε να αποφύγει τον πυροβολισμό και μετά αυτοκτόνησε. Ήταν ο θάνατος του φίλου του αυτού που ενέπνευσε τον Πικάσο να περάσει στη γαλάζια περίοδο, μια πένθιμη περίοδο για τον ίδιο, με χρώματα ψυχρά, καταθλιπτικά, με μορφές ασθενικές, θλιμμένες, με πίνακες που εμπνέουν ένα συναίσθημα αδιεξόδου, εγκατάλειψης και λύπης.
Ο θάνατος του φίλου του σημάδεψε τον Πικάσο, ο οποίος προσπάθησε να επουλώσει το τραύμα του, μετουσιώνοντάς το σε έργο. Μια σειρά από έργα είναι αφιερωμένη στο φίλο του, στο μάταιο θάνατό του, στη νιότη του. Έτσι, πνίγει τον πόνο του και εκφράζει το πένθος του με μια σειρά πινάκων από το 1901 εώς το 1903 με τελευταίο και σημαντικότερο τη Ζωή (La Vie,1903).
«Δεν του έδωσα εγώ αυτόν τον τίτλο», λέει ο Πικάσο. «Ζωή…». Ανασηκώνει τους ώμους «δεν ήθελα να ζωγραφίσω σύμβολα. Ζωγράφισα μονάχα τις εικόνες που παρουσιάζονταν στα μάτια μου. Ας προσπαθήσουν άλλοι να τους βρουν νόημα. Για μένα ένας πίνακας μιλάει μόνος του. Τι χρειάζονται οι εκ των υστέρων εξηγήσεις;» Ένας ζωγράφος ξέρει μονάχα μια γλώσσα. Τα άλλα…»
