“Η Γαλατού”: ένα πορτραίτο της Ολλανδικής οικονομίας του 17ου αιώνα από τον Βερμέερ

“Η Γαλατού” (Het Melkmeisje) ή αλλιώς  “Η Υπηρέτρια που χύνει το γάλα” είναι μία από τις διασημότερες προσωπογραφίες του σπουδαίου Ολλανδού καλλιτέχνη Γιοχάνες Βερμέερ. Το έργο χρονολογείται γύρω στο 1660 και εκτίθεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ. Ο συγκεκριμένος πίνακας έχει μέγεθος δυσανάλογο της σημασίας και της αξίας του. Διαστάσεων μόλις 45.5 επί 41 εκατοστά και όμως τα όσα διηγείται και συμβολίζει είναι τόσα που έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία για αυτόν.

Continue reading ““Η Γαλατού”: ένα πορτραίτο της Ολλανδικής οικονομίας του 17ου αιώνα από τον Βερμέερ”

“Νυκτόβιο” της Ευθυμίας Γιώσα

Νυκτόβιο

I
Στον παλιό σιδηροσταθμό φυλλομετρά μια νυχτερίδα τη ζωή της. Περπατάει σκυφτή στις ράγες ερμηνεύοντας το τίποτα με όρους φορμαλισμού.
II
Περασμένα μεσάνυχτα της μίλησα κι εγώ για ρέπλικες, ανταλλαγές και τα διαπιστευτήρια κι εκείνη, με μια δραματική βεβαιότητα στην άκρη της φωνής, αρκέστηκε να πει πως μ’ έχει κάποτε ξανασυναντήσει.

Continue reading ““Νυκτόβιο” της Ευθυμίας Γιώσα”

Γιατί απογοητεύσαμε το θέατρο;

Το θέατρο δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό· είναι οι άνθρωποι, εσείς και εγώ· είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας· είναι η αναπνοή σας στην σιωπή μας. Τέλος είναι η αγάπη σας για εμάς.

(από τον Πρόλογο του «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλλο)

Το θέατρο. Η παραστατικότερη των παραστατικών τεχνών. Η πιο ζωντανή, η πιο ουσιώδης, η πιο αληθινή. Τόσο για τον υποκριτή – ηθοποιό όσο και για τον θεατή. Όποιος ποτέ τόλμησε να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό και να γευτεί μία δόση της ευτυχίας πηδώντας πάνω στο θεατρικό σανίδι, απεκδυόμενος της πραγματικής του ταυτότητας και ενσαρκώνοντας μια θεατρική περσόνα, γνωρίζει πολύ καλά πως αυτό το συναίσθημα έχει μια ασύγκριτη πηγαία δύναμη. Είναι μέθη από το κρασί του ίδιου του Διονύσου. Είναι ζωή. Παράλληλα, την χαρά αυτού του θεϊκού δώρου βιώνει στο έπακρο και ο θεατής. Καθένας που έρχεται στο θέατρο πρόθυμος να μετάσχει σε μια μυσταγωγία γίνεται ένα αναπόσπαστο μοναδικό κομμάτι μιας υπέροχης μεγάλης γιορτής. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Και σε πείσμα όλων δεν πρόκειται ποτέ να εξασθενήσει ή να πεθάνει.

Continue reading “Γιατί απογοητεύσαμε το θέατρο;”

Λουδοβίκος Λιπαρίνι: ένας όχι και τόσο γνωστός φιλέλληνας καλλιτέχνης

Πορτραίτο του Λουδοβίκου Λιπαρίνι από τον Tranquillo Cremona (1858)

Σαν σήμερα το 1800 γεννιέται ο Ιταλός ζωγράφος Λουδοβίκος Λιπαρίνι, ένας όχι και τόσο γνωστός φιλέλληνας καλλιτέχνης. Ο Λιπαρίνι εμπνεύστηκε από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Διάσημα έργα του που έχουν σχέση με την επανάσταση είναι “Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ανεξαρτησίας” και “Ο Όρκος του Λόρδου Βύρωνα”.

Continue reading “Λουδοβίκος Λιπαρίνι: ένας όχι και τόσο γνωστός φιλέλληνας καλλιτέχνης”

“Είμαι” της Έρικας Δουραλή

Είμαι

Είμαι η πλάτη
μιας περαστικής,
είμαι το χώμα
στη χωματένια χούφτα
μεταξύ ζωής και θανάτου.
Είμαι η πλάτη του πίνακα
που ακουμπάει τον τοίχο,
είμαι το φύσημα καρδιάς,
το μαύρο της έκλειψης ηλίου
που κοιμίζει τα παιδιά
στα άστρωτα απ’ τον αέρα
της αιωνιότητας
κρεβάτια τους,
που ξανάρχεται
κάθε τέσσερις εποχές
του χρόνου που περνάει.

Έρικα Δουραλή, “Είμαι” (ποιητική συλλογή: “Vice Versa”), εκδόσεις Συρτάρι

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Γάμος”: η κουλτούρα του βιασμού από την συγγραφική πένα του Μάριου Ποντίκα

Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τον γνωστό Έλληνα δραματουργό Μάριο Ποντίκα το θεατρικό έργο “Γάμος” είναι ένα από τα έργα που δεν παρουσιάζονται συχνά από τις ελληνικές θεατρικές σκηνές. Ίσως γιατί είναι αφόρητα ειλικρινές και αποκαλύπτει τις αλήθειες και τις χρόνιες παθογένειες της κοινωνίας που προσπαθούμε έντεχνα να κρύψουμε.

Ο “Γάμος” ολοκληρώνει φέτος 41 χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, ενώ την περσινή χρονιά ανέβηκε και από το Θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και Αγγελικής Μαρίνου.

Continue reading ““Γάμος”: η κουλτούρα του βιασμού από την συγγραφική πένα του Μάριου Ποντίκα”

“Η Ανασκαφή”: πόσο βαθιά πρέπει να σκάψεις για να βρεις τον εαυτό σου;

“Η Ανασκαφή” (“The Dig”) είναι η άρτι αφιχθείσα προσθήκη του Netflix που έρχεται, όπως φαίνεται, να ταράξει τα νερά και να… σηκώσει σκόνη στον αέρα όχι μόνο στην επιτυχημένη πλατφόρμα, αλλά ίσως και στην διεκδίκηση των χρυσών αγαλματιδίων του θείου Oscar που πρόκειται να ξεκινήσει σύντομα.

Continue reading ““Η Ανασκαφή”: πόσο βαθιά πρέπει να σκάψεις για να βρεις τον εαυτό σου;”

“Τραγούδι της Αγάπης”: Ο σουρεαλιστικός πίνακας του Ντε Κίρικο πριν τον σουρεαλισμό

To “Τραγούδι της Αγάπης” (“Song of Love”) θεωρείται ένας από τους διασημότερους πίνακες του Ιταλού ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Πρόκειται για μια ελαιογραφία που φιλοτεχνήθηκε το 1914. Ο πίνακας ήταν γνωστός και ως “Love Song” ή “Le chant d’ amour”.

Continue reading ““Τραγούδι της Αγάπης”: Ο σουρεαλιστικός πίνακας του Ντε Κίρικο πριν τον σουρεαλισμό”

«Θραύσματα μιας Γυναίκας»: η απώλεια, το πένθος και το ματαιωμένο όνειρο της μητρότητας

Το «Θραύσματα μιας Γυναίκας» (“Pieces Of A Woman”) είναι μία από τις πιο πρόσφατες προσθήκες στην πλατφόρμα του Netflix που έχει κερδίσει ήδη την προσοχή του ελληνικού και παγκόσμιου κοινού. Γνωστός για την τεχνική και τα προβοκατόρικα θέματα που πραγματεύεται, ο Ούγγρος σκηνοθέτης Κορνέλ Μουντρουκσό του Λευκού Θεού και της Γιοχάνα κάνει το αγγλόφωνο ντεμπούτο του με μια πολύ προσωπική ιστορία. Τα «Θραύσματα μιας Γυναίκας» είναι βασισμένο στην εμπειρία της απώλειας ενός παιδιού την οποία η σύντροφός του Κάτα Βέμπερ, μετέφερε αρχικά σε ένα θεατρικό έργο που στην πορεία μεταμορφώθηκε στο σενάριο του φιλμ που έγραψε η ίδια.

Continue reading “«Θραύσματα μιας Γυναίκας»: η απώλεια, το πένθος και το ματαιωμένο όνειρο της μητρότητας”

Άκουσέ με της Δέσποινας Ντάση

Άκουσέ με

δεν είναι εύκολο κανείς να γράφει,
πάρε παράδειγμα εμένα:
Πολλές βραδιές οι λέξεις που είπα ζωντανεύουν,
στέκονται στα πόδια μου
κλέβουνε την φωνή μου

Continue reading “Άκουσέ με της Δέσποινας Ντάση”