“Νυκτόβιο” της Ευθυμίας Γιώσα

Νυκτόβιο

I
Στον παλιό σιδηροσταθμό φυλλομετρά μια νυχτερίδα τη ζωή της. Περπατάει σκυφτή στις ράγες ερμηνεύοντας το τίποτα με όρους φορμαλισμού.
II
Περασμένα μεσάνυχτα της μίλησα κι εγώ για ρέπλικες, ανταλλαγές και τα διαπιστευτήρια κι εκείνη, με μια δραματική βεβαιότητα στην άκρη της φωνής, αρκέστηκε να πει πως μ’ έχει κάποτε ξανασυναντήσει.

Continue reading ““Νυκτόβιο” της Ευθυμίας Γιώσα”

“Απογυμνώνοντας τις σκέψεις” του Αντώνη Φιλιππαίου

Πόσο ωραίο και πόσο καθάριο

συναίσθημα, όταν αντικρίζει κάνεις

μια γυμνή ψυχή!

Continue reading ““Απογυμνώνοντας τις σκέψεις” του Αντώνη Φιλιππαίου”

“Είμαι” της Έρικας Δουραλή

Είμαι

Είμαι η πλάτη
μιας περαστικής,
είμαι το χώμα
στη χωματένια χούφτα
μεταξύ ζωής και θανάτου.
Είμαι η πλάτη του πίνακα
που ακουμπάει τον τοίχο,
είμαι το φύσημα καρδιάς,
το μαύρο της έκλειψης ηλίου
που κοιμίζει τα παιδιά
στα άστρωτα απ’ τον αέρα
της αιωνιότητας
κρεβάτια τους,
που ξανάρχεται
κάθε τέσσερις εποχές
του χρόνου που περνάει.

Έρικα Δουραλή, “Είμαι” (ποιητική συλλογή: “Vice Versa”), εκδόσεις Συρτάρι

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Το όνειρο” του Διονύσιου Σολωμού

Ἄκου ἕν᾿ ὄνειρο, ψυχή μου,
Καὶ τῆς ὀμορφιᾶς θεά·
Μοῦ ἐφαινότουν ὅπως ἤμουν
Μετ᾿ ἐσένα μία νυχτιά.

Continue reading ““Το όνειρο” του Διονύσιου Σολωμού”

“Τη λευκή νύχτα” της Σοφίας Παρνόκ

Δεν είναι ο ουρανός αυτός, μα αέρα θόλος

πάνω απ’ τη γύμνια των λευκών σπιτιών,

μοιάζει με αδιάφορο περαστικό

που από πρόσωπα και πράγματα το κάλυμμα αποτράβηξε.

Continue reading ““Τη λευκή νύχτα” της Σοφίας Παρνόκ”

Λεπτοδείκτες του Τζίμη Τσουκαλά

Κράτα τους λεπτοδείκτες

ανάμεσά τους να περάσουμε

στην άλλη πλευρά.

Continue reading “Λεπτοδείκτες του Τζίμη Τσουκαλά”

Άκουσέ με της Δέσποινας Ντάση

Άκουσέ με

δεν είναι εύκολο κανείς να γράφει,
πάρε παράδειγμα εμένα:
Πολλές βραδιές οι λέξεις που είπα ζωντανεύουν,
στέκονται στα πόδια μου
κλέβουνε την φωνή μου

Continue reading “Άκουσέ με της Δέσποινας Ντάση”

“Αγαπάω” του Νίκου Καββαδία

Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε.

Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότην που είδαν μια βραδιά στ’ όνειρό τους,
να φανεί απ’ τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ’ ασπροφτερό τους

Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά – αν ποτέ θα ‘ρθουν πίσω
αγαπάω, και θάθελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω

Αγαπάω τις κλαμένες ωραίες γυναίκες
που κοιτάνε μακριά, που κοιτάνε θλιμμένα…
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο – ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ’ εμένα.

Ακούστε το ποίημα στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

“Συμπληγάδες γενεθλίων” του Δημήτρη Καταλειφού (Απόσπασμα)

34

Τι θ’ απογίνει όταν τελειώσουν τα ποιήματα;
Όταν στερέψει η μνήμη
σαν βρύση που δεν βγάζει πια νερό;
Όταν πάψουν να του συμπαραστέκονται τα χρώματα
σε βόλτες πρωινές στην εξοχή;
Όταν θα κυκλοφορεί σε καροτσάκι αναπηρίας
σε πόλη που δεν φαίνεται να κατοικεί κάνεις;
Τι θ’ απογίνει αν ο καπνός από το τσιγάρο του
δεν θα χαράζει μονοπάτι
για να ανηφορίζει τις οροσειρές των λέξεων;
Όταν όλα τα φαντάσματα αποσυρθούν
σαν ηθοποιοί που είπαν τις ατάκες τους
και τον άφησαν μόνο στη σκηνή;
Όταν πια δεν θα υπάρχει φως
ή έστω σκιές για να κουρνιάσει
και κανένα καταφύγιο στίχων
για να τον δεχτεί;
Τι θα απογίνει;
Θα καταλήξει μάλλον σε καμία μάντρα ποιητών
με ανταλλακτικά στα αζήτητα.

Πηγή: “Συμπληγάδες Γενεθλίων” του Δημήτρη Καταλειφού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Τα μάτια της Μαργαρίτας” του Νικηφόρου Βρεττάκου

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τα βιβλία που δεν έγραψα.

Θάλασσες. Κόσμους. Πολιτείες. Ορίζοντες. Κανάλια.

Βρήκα τ’ αυτοκρατορικά όρη της γης κι απάνω τους

τις δύσες με τα κόκκινα σύννεφα. Τα μεγάλα

ταξίδια που δεν έκαμα βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τους γελαστούς μου φίλους

που μου τους σκέπασεν η γης, η χλόη, το χιόνι, η νύχτα.

Τα λόγια που θα μου ’λεγαν βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα τους μελαγχολικούς γήλοφους της πατρίδας μας

να στέκονται μες στη σιωπή σα ν’ ακούσανε τη φωνή μου.

Έρχομαι! ως να τους φώναζα, «έρχομαι» να κουνάνε

τις ταπεινές τους κουμαριές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον πόλεμο τελειωμένο.

Πουλάκια και ήλιος στα κλαδιά! Το παιδικό μου σύμπαν

με τις χρυσές του ζωγραφιές, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Όσους σταυρούς δεν έμπηξαν στη γης μετά τις μάχες,

χιλιάδες, σ’ έναν κόκκινο κάμπο από παπαρούνες,

μακριές σειρές, ανώνυμους σταυρούς, πάνω και κάτω,

τους σταυρούς όλων των εθνών, βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τις νύχτες να κυλάνε

μεγάλους ποταμούς σιωπής, όπως στα έξι μου χρόνια.

Της θλίψης την αστροφεγγιά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα μέσα στα μάτια σου τον κόσμο να με θυμάται

κι όλα όσα αντίκρυσα παιδί να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου.

Της δικαιοσύνης η σκηνή∙ την καλοσύνη που έγνεφε

να πλησιάσουν τα βουνά βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Βρήκα την αιωνιότητα του ήλιου ανανεωμένη.

Τη χλόη να φέγγει των αρνιών τα πόδια. Την αυγή

να βάφει το άσπρο τους μαλλί. Στ’ άσπρα σαν την ειρήνη

ντυμένη τη μητέρα μου βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, όπως η «καληνύχτα»

κ’ η «καλημέρα», όπως το φως στα τζάμια την αυγή,

αν ήτανε όλα εδώ πιο απλά, τότε, σ’ αυτόν τον κόσμο,

θε να ’χαμε ένα απέραντο σπίτι. Θε να ’μαστε άγγελοι.

Το αιώνιο μου παράπονο βρήκα μέσα στα μάτια σου.

Αύριο, όταν φύγεις, άνοιξε τα μάτια σου να ιδεί,

να ξέρει ο ήλιος, ο Θεός να ιδεί, όσα με γνώρισαν

όλα να ιδούν στα μάτια σου. Σου αφήνω αυτό που είμαι

να ιδούν ότι έμεινα ο πιστός του ανθρώπου. Την ψυχή μου,

αυτόν τον λαβωμένο Ιησού αφήνω μέσα στα μάτια σου.

Ακούστε το ποίημα στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

Πηγή: Palmografos.com – Νικηφόρου Βρεττάκου «Τα μάτια της Μαργαρίτας» – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*