Λησμόνησέ τη του Wen YiDuo

Λησμόνησέ τη σα λουλούδι ξεχασμένο,
σάν ηλιαχτίδα σ’ ένα πέταλο την αυγή,
άρωμα μπουμπουκιού, γλυκιά πνοή,
λησμόνησέ τη σα λουλούδι ξεχασμένο.

Continue reading “Λησμόνησέ τη του Wen YiDuo”

«Νέο Νερό» του Σπύρου Λαζαρίδη

«Νέο Νερό»

Με τον χρόνο που έρχεται να γίνω φίλος,
μην είμαι μ’ εκείνον που έφυγε εχθρός.

Δύσκολο πηγάδι η μνήμη·
μαζί με το νέο νερό
συνάζονται και οι παλιές ευχές
αντανακλούν αγωνία και φθορά.

Αντέχουν οι ξερολιθιές,
τον καιρό που έρχεται και φεύγει,
ίδιες πάντα,
μα ανάμεσά τους;

Χλόη κι όχι ξερολιθιά ο έρωτάς μου,
φθαρτή ασπαίρουσα στιλπνάδα!

Και γι’ αυτόν λοιπόν πρέπει να ‘βρω χαϊμαλιά,
στη φωτογραφία εκείνου του καλοκαιριού να τα κρεμάσω
με σώματα γυμνά που υψωνόμασταν ως των δένδρων τις κορφές
κι ας ήμασταν στο χώμα ξαπλωμένοι.

Καλπάζει εντός μου η λήθη·
πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκω συνεχώς
νέους τρόπους να θυμάμαι.

Σπύρος Λαζαρίδης, «Νέο Νερό» (από την ποιητική συλλογή: “Κατάστηθος ανέμων”), εκδόσεις Ζήτρος, Ελλάδα, 2021

Ακούστε το εδώ:

“Ποίημα στους φίλους” του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Continue reading ““Ποίημα στους φίλους” του Χόρχε Λουίς Μπόρχες”

«Άδεια Καρέκλα» της Παρασκευής Παπία

«Άδεια Καρέκλα»

Αγαπάμε τα έπιπλά μας,
όχι τόσο για τη χρηστικότητά τους,
όσο για αυτούς που τα χρησιμοποίησαν,
τα άγγιξαν, ξάπλωσαν και κάθισαν πάνω τους,
πείνασαν, δίψασαν, έφαγαν, ήπιαν,
ξαπόστασαν, κοιμήθηκαν, ονειρεύτηκαν,
μίλησαν, φώναξαν, φιλονίκησαν.
Βλέπουμε τα ολογράμματά τους να ζουν,
σε επανάληψη, σκηνές του παρελθόντος.
Κι αν φερόμαστε με σεβασμό σε μια καρέκλα,
δεν είναι από φόρο τιμής στον δημιουργό της,
παρά από φόβο μην καταστρέψουμε
τα δακτυλικά αποτυπώματα και τη σκιά
του τελευταίου χρήστη της.

Παρασκευή Παπία, «Άδεια Καρέκλα» (από την ποιητική συλλογή: “Φυσικά αίτια”), εκδόσεις Συρτάρι, 2022.

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Κρυμμένα” του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

Κρυμμένα

Απ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρουν ποιός ήμουν.
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.
Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
πολλές φορές που πήγαινα να πω.
Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις
και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα —
από εκεί μονάχα θα με νιώσουν.
Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν.
Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία —
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κι ελεύθερα θα κάμει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, “Κρυμμένα (από την ποιητική συλλογή: “Κρυμμένα ποιήματα”, 1882-1923), 1908.

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Και πάλι” του Ιωάννη Πολέμη

Και πάλι, να, ο Μάιος για να ‘λθει ξεκινά
Και διασκελίζει θάλασσες και κάμπους και βουνά.
Κρατεί ανθούς στα χέρια του και γύρω τους σκορπά
Κι όπου περάσει και διαβεί παντού μοσχομυρίζει.

Continue reading ““Και πάλι” του Ιωάννη Πολέμη”

“Αλληλογραφία” του Νίκου Τζώρτζη

Αυτά που σου γράφω

βλέπω ότι δεν είναι εκείνα
που σκοπεύω να σου πω°

είναι εκείνα που εσύ μ’ απαντάς
σ’ όσα ακόμα δεν σου ‘γραψα.

Continue reading ““Αλληλογραφία” του Νίκου Τζώρτζη”

«Θα δοθεί μια μάχη» του Νίκου Ερηνάκη

«Θα δοθεί μια μάχη» του Νίκου Ερηνάκη

αυτός που νόμιζα πως ήμουν
αυτός θέλω ακόμα να γίνω

γνώρισα δρόμους επιστροφής
που διαρκούν για πάντα

δεν είναι ποτέ πολύ αργά
αλλά δεν είναι ποτέ και νωρίς

έχω ένα όπλο
δεν έχω άλλα σχέδια

αλλά θυμάμαι πώς ν’ αγαπάω

Continue reading “«Θα δοθεί μια μάχη» του Νίκου Ερηνάκη”

“Η αγάπη του ψεύδους”, του Σαρλ Μπωντλαίρ

Όταν σε βλέπω να περνάς, ράθυμη αγάπη,
Καθώς ηχεί ώς την οροφή και σπάει μια μελωδία,
Κόβοντας τον αρμονικό βηματισμό σου,
Δείχνοντας της βαθιάς ματιάς σου την ανία•

Continue reading ““Η αγάπη του ψεύδους”, του Σαρλ Μπωντλαίρ”

Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889) της Αθηνάς Βογιατζόγλου

Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889)

Ήταν Κυριακή Ιουλίου, ζέστη ασφυκτική.
Δεν χωρούσε μέσα στο σώμα του.
Πήρε τα σύνεργά του και περπάτησε ως τη Rue Daubigny.
Ζωγράφισε ώρες το σύμπλεγμα των ριζών.
Στην αρχή φωτεινό, με εκείνο το χρυσοκαφέ
που προτιμούσε.
Οι κορμοί ένα μπλε αποφασισμένο,
στέρεα βιδωμένοι στη γη, με κάτι απ’ την αλαζονεία
της αφθαρσίας των οστών.
(Πάντα τον συνάρπαζε ο αγώνας των δέντρων ν’ αντέξουν
στον άνεμο.)
Το δειλινό πρόσθεσε σκιές φωτός που ξεψυχούσε,
και πάτησε τη σκανδάλη.
Ακόμη ζει το κούτσουρο που απαθανάτισε.
Οι δεντρολόγοι επιβεβαίωσαν την ταύτιση
και οι Αρχές το περιέβαλλαν με φράχτη
– τεκμήριο τέλους ισχυρού
κάποιου που δίχως να παραιτηθεί
αποχώρησε.

Αθηνά Βογιατζόγλου, “Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889)” (από την ποιητική συλλογή “Πορτρέτα”), εκδόσεις Κέδρος, 2021.

Ακούστε το ποίημα εδώ: