Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889) της Αθηνάς Βογιατζόγλου

Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889)

Ήταν Κυριακή Ιουλίου, ζέστη ασφυκτική.
Δεν χωρούσε μέσα στο σώμα του.
Πήρε τα σύνεργά του και περπάτησε ως τη Rue Daubigny.
Ζωγράφισε ώρες το σύμπλεγμα των ριζών.
Στην αρχή φωτεινό, με εκείνο το χρυσοκαφέ
που προτιμούσε.
Οι κορμοί ένα μπλε αποφασισμένο,
στέρεα βιδωμένοι στη γη, με κάτι απ’ την αλαζονεία
της αφθαρσίας των οστών.
(Πάντα τον συνάρπαζε ο αγώνας των δέντρων ν’ αντέξουν
στον άνεμο.)
Το δειλινό πρόσθεσε σκιές φωτός που ξεψυχούσε,
και πάτησε τη σκανδάλη.
Ακόμη ζει το κούτσουρο που απαθανάτισε.
Οι δεντρολόγοι επιβεβαίωσαν την ταύτιση
και οι Αρχές το περιέβαλλαν με φράχτη
– τεκμήριο τέλους ισχυρού
κάποιου που δίχως να παραιτηθεί
αποχώρησε.

Αθηνά Βογιατζόγλου, “Vincent van Gogh, «Ρίζες δέντρων και κορμοί» (1889)” (από την ποιητική συλλογή “Πορτρέτα”), εκδόσεις Κέδρος, 2021.

Ακούστε το ποίημα εδώ:

“Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens

Η ζωή συρρικνώνεται και ο θάνατος αναμένεται,
Όπως σε μία εποχή φθινοπώρου.
Ο στρατιώτης πέφτει.

Continue reading ““Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens”

“Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου

Το παντζούρι της κάμαρας  – που για χρόνια οι μεντεσέδες

το κρατούσαν κλειδωμένο στη θέση του –

τους τελευταίους μήνες

ξεκρεμάστηκε κι έπεσε αβοήθητο σ’ ένα ακατανόητο κενό.

Continue reading ““Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου”

Είκοσι ορισμοί για την αγάπη του Σταύρου Γκιργκένη

Η αγάπη είναι το κύμα όπου συναντιούνται δύο πουλιά,
αφού γυρίσανε όλο τον κόσμο αναζητώντας το ένα τ’ άλλο.

Continue reading “Είκοσι ορισμοί για την αγάπη του Σταύρου Γκιργκένη”

Χειμωνιάτικο απόγευμα του Γιώργη Μανουσάκη

Ο αγέρας του Φλεβάρη έπαιζε
χαλώντας τα μαλλιά σου. Όμως ο ήλιος
έπλεκε στους βοστρύχους που ανεμίζανε
το φως του.Το κεφάλι σου έφεγγε
μέσα στη δόξα του απογεύματος.
Κι εσύ κοίταζες πέρα τη θάλασσα
κι ένα χαμόγελο ανέβαινε κάθε τόσο
στα χείλη σου. Όμοια λαμπερό
με το φως του ήλιου.

Continue reading “Χειμωνιάτικο απόγευμα του Γιώργη Μανουσάκη”

Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου

Το χιόνι είναι άσπρο, μαλακό σαν τελειωμένος έρωτας, -είπε.
Έπεσε απρόσμενα, τη νύχτα, μ’ όλη τη σοφή σιωπή του.
Το πρωί, λαμποκοπούσε ολόλευκη η εξαγνισμένη πολιτεία.
Μια παλιά στάμνα, πεταμένη στην αυλή, ήταν ένα άγαλμα.

Continue reading “Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου”

“Ερωτικό Κάλεσμα” του Μενέλαου Λουντέμη

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

Continue reading ““Ερωτικό Κάλεσμα” του Μενέλαου Λουντέμη”

“Η Γέννηση” του Τάσου Λειβαδίτη

Η Γέννηση

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»

Τάσος Λειβαδίτης, “Η Γέννηση” (από την ποιητική συλλογή “Ο αδελφός Ιησούς”), εκδόσεις Μετρονόμος, Αθήνα, 2015.

Ακούστε το ποίημα εδώ:

Καλά Χριστούγεννα της Αντιγόνης Κατσαδήμα

Σε κάθε χέρι έχω τον μέντορά μου,
από ένα ρολόι στο καθένα,
για να μπορώ να ζω ανάμεσα,
ανάλογα με αυτό που επιτρέπεται
να κάνεις τη φόρα, χωρίς αναφορά.

Continue reading “Καλά Χριστούγεννα της Αντιγόνης Κατσαδήμα”

Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου

Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…

Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.

«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.

«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.

Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021