Τί είναι ποίηση, ποιος ο ρόλος του ποιητή και πώς γεννιέται το ποίημα; 20 νέοι έλληνες ποιητές μας απαντούν μέσα από το έργο τους:
Continue reading “Νέοι Έλληνες Ποιητές για την ποίηση”
Κατηγορία: Ποίηση – Λογοτεχνία
“Ο θάνατος ενός στρατιώτη” του Wallace Stevens
Η ζωή συρρικνώνεται και ο θάνατος αναμένεται,
Όπως σε μία εποχή φθινοπώρου.
Ο στρατιώτης πέφτει.
H ΜΟΝΑΞΙΑ, ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ
Ποτέ δεν υπήρξα μόνος. Ήμουν σ’ένα δωμάτιο. Έφτασα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Υπήρξα καταθλιπτικός. Αισθάνθηκα κατά καιρούς φριχτά- φριχτά για τα πάντα -, όμως ποτέ δεν ένιωσα ότι κάποιο άλλο πρόσωπο θα μπορούσε μπαίνοντας στο δωμάτιο να γιατρέψει τις αναποδιές μου…
Continue reading “H ΜΟΝΑΞΙΑ, ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ”
Η ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ, ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ
Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο
Continue reading “Η ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ, ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ”
“Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου
Το παντζούρι της κάμαρας – που για χρόνια οι μεντεσέδες
το κρατούσαν κλειδωμένο στη θέση του –
τους τελευταίους μήνες
ξεκρεμάστηκε κι έπεσε αβοήθητο σ’ ένα ακατανόητο κενό.
Continue reading ““Ακατανόητο κενό” του Δημήτρη Αθανασέλου”
Είκοσι ορισμοί για την αγάπη του Σταύρου Γκιργκένη
Η αγάπη είναι το κύμα όπου συναντιούνται δύο πουλιά,
αφού γυρίσανε όλο τον κόσμο αναζητώντας το ένα τ’ άλλο.
Χειμωνιάτικο απόγευμα του Γιώργη Μανουσάκη
Ο αγέρας του Φλεβάρη έπαιζε
χαλώντας τα μαλλιά σου. Όμως ο ήλιος
έπλεκε στους βοστρύχους που ανεμίζανε
το φως του.Το κεφάλι σου έφεγγε
μέσα στη δόξα του απογεύματος.
Κι εσύ κοίταζες πέρα τη θάλασσα
κι ένα χαμόγελο ανέβαινε κάθε τόσο
στα χείλη σου. Όμοια λαμπερό
με το φως του ήλιου.
Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου
Το χιόνι είναι άσπρο, μαλακό σαν τελειωμένος έρωτας, -είπε.
Έπεσε απρόσμενα, τη νύχτα, μ’ όλη τη σοφή σιωπή του.
Το πρωί, λαμποκοπούσε ολόλευκη η εξαγνισμένη πολιτεία.
Μια παλιά στάμνα, πεταμένη στην αυλή, ήταν ένα άγαλμα.
“Ερωτικό Κάλεσμα” του Μενέλαου Λουντέμη
Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.
“Η Γέννηση” του Τάσου Λειβαδίτη
Η Γέννηση
«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
“Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.
Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»
Τάσος Λειβαδίτης, “Η Γέννηση” (από την ποιητική συλλογή “Ο αδελφός Ιησούς”), εκδόσεις Μετρονόμος, Αθήνα, 2015.
Ακούστε το ποίημα εδώ:
