Σε κάθε χέρι έχω τον μέντορά μου,
από ένα ρολόι στο καθένα,
για να μπορώ να ζω ανάμεσα,
ανάλογα με αυτό που επιτρέπεται
να κάνεις τη φόρα, χωρίς αναφορά.
Κατηγορία: Ποίηση – Λογοτεχνία
Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου
Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…
Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.
«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.
«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.
Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021
“Τρίτη” του Αλέκου Κατσιούρη
Γυρνάει ακάματος ο αγωγιάτης ήλιος
στην ίδια πάντα γνώριμη τροχιά
νωχελικός φαντάρος σε φυλάκιο προκάλυψης
που εκτελεί περιπολία ρουτίνας.
άγχος παραγωγικότητας της rupi kaur
έχω αυτό το άγχος της παραγωγικότητας
ότι όλοι οι άλλοι δουλεύουν πιο σκληρά από εμένα
και ότι θα μείνω πίσω
επειδή δε δουλεύω αρκετά γρήγορα
ούτε αρκετά
και χαραμίζω το χρόνο μου
“Εδώ Πολυτεχνείο” του Γιώργη Σαράντη
Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές
την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες
Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα
και τότε τον είδα
λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκρυαγές
να τρέχει προς το θάνατο
Αλέξανδρε του φώναξα
Αλέξανδρε
κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,
πάλι και πάλι
Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο
δε βρήκα παρά στάχτη
Σ’ όλους τους δρόμους
οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους.
Ακούστε το ποίημα στον σύνδεσμο που ακολουθεί:
“Έρωτας-Αγάπη” του Λεωνίδα Κύρρη
Έρωτας – Αγάπη
Στον έρωτα δεν σου ανήκει ούτε ένα λεπτό,
στην αγάπη όλος ο χρόνος είναι δικός σας.
Στον έρωτα κυνηγάς την προσδοκία
σαν καταφύγιο στη βροχή,
στην αγάπη βλέπεις μόνο καθαρούς ουρανούς μέσα από τα
σύννεφα.
“Μια στιγμή” του Ιωάννη Κουλάνη
Είναι κάτι στιγμές σαν ετούτη εδώ
που μοιάζει σαν να μην υπήρχε λόγος που γεννήθηκα
που μεγάλωσα
και που υπάρχω
έστω κι αν ακόμα αναπνέω
ή έστω ακόμα κι αν έχω πάψει από καιρό να φοβάμαι το θάνατο
όπως κι εκείνο που μου χαρίστηκε ως ζωή
έντοκα δανεισμένη στο αύριο
ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ
Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;
Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο να ιδούμε πως έρχεται τάχατε η μάνα μας
βαστάζοντας στη μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο
με μια ποδιά ζεστασιά και κατιφέδες από το σπίτι μας.
Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντιλιού: ένας κόσμος χαμένος.
Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες.
Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ’ τα υψώματα του Μοράβα,
ποτέ δεν έδυσε ο ήλιος αλάβωτος απ’ τ’ αρπάγια της Τρεμπεσίνας.
Τρεκλίζω στον άνεμο χωρίς άλλο ρούχο, διπλωμένος με το ντουφέκι μου, παγωμένος και ασταθής.
(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου
δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).
Οι Βροχές του Μάη: ένα απάνθισμα νεανικών ποιητικών προβληματισμών
Αντί προλόγου
Πριν από κάποιο καιρό βρέθηκε στα χέρια μας η ποιητική συλλογή “Οι Βροχές του Μάη” του Κωνσταντίνου Καραμούζη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. Νοσταλγικά, μετά το πέρας της σποράς, αλλά ακόμα και του θέρους επανήλθαμε στο βιβλίο αυτό “Οκτώβρη μήνα που φέτο ήρθαν οι βροχές, να μας θυμήσουνε τα όνειρα του Μάη”, παραφράζοντας τους στίχους του τραγουδιού. Για να γίνουμε πιο σαφείς, επιστρέψαμε αναγνωστικά σε αυτή την συλλογή γιατί αισθανθήκαμε μιαν ανάγκη, σαν αυτή που νιώθουν οι άνθρωποι της ποίησης σε δύσκολες στιγμές. Θέλαμε να ονειρευτούμε, να ελπίσουμε ξανά, να αντικρύσουμε τον κόσμο γύρω μας από την χαμογελαστή παιδική ματιά ή την ανήσυχη εφηβική. Ας πούμε λίγα λόγια, πιο αναλυτικά, για τις ματιές αυτές.
Continue reading “Οι Βροχές του Μάη: ένα απάνθισμα νεανικών ποιητικών προβληματισμών”Παραμύθι του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Παραμύθι
Μονόκεροι και κύκλωπες.
Κέρατα από χρυσάφι
και πράσινα μάτια.
Στον απόκρεμνο βράχο,
μες σε γιγάντιο πλήθος,
τον ακρύσταλλο υδράργυρο
της θάλασσας λαμπρύνουν.
Μονόκεροι και κύκλωπες.
Μια κόρη του ματιού
και μια δύναμη, ακόμη.
Ποιο αμφιβάλλει
για τη φοβερή
αποτελεσματικότητα
τούτων των κεράτων;
Κρύψε τους στόχους σου,
Φύση!
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, “Παραμύθι” (από την ποιητική συλλογή “Τραγούδια”), εκδόσεις Ζαχαρόπουλος.