Βιβλιοκριτική: Μετάξι του Αλεσσάντρο Μπάρικκο

Αντί Προλόγου

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μας το βιβλίο Μετάξι του ιταλού συγγραφέα Αλεσσάντρο Μπάρικκο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε απόδοση της Λένας Ταχματζίδου. Αν και πρόκειται για έναν τίτλο που έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει στην ελληνική εδώ και πολλά χρόνια, η προ δύο ετών έκδοσή του έτυχε να μας συνοδεύσει το φετινό καλοκαίρι, να μας συναρπάσει και να μας μεταφέρει απαλά μέχρι την μακρινή Ιαπωνία. Αξίζει να χαθούμε ανάμεσα στις ολιγάριθμες σελίδες αυτού του ιδιότυπου βιβλίου ενός δυτικού που μιλά για την ανατολή και να εξερευνήσουμε τους λόγους που μας σαγήνευσε.

Continue reading “Βιβλιοκριτική: Μετάξι του Αλεσσάντρο Μπάρικκο”

Αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Ωγκύστ Ροντέν: ο γλύπτης που φιλοτέχνησε τον “Σκεπτόμενο άνθρωπο”

Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα. Τα γλυπτά του είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο και απεικονίζουν τα ανθρώπινα πάθη, τις ανθρώπινες αδυναμίες, με τρόπο ρεαλιστικό.

Continue reading “Αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του Ωγκύστ Ροντέν: ο γλύπτης που φιλοτέχνησε τον “Σκεπτόμενο άνθρωπο””

5+1 Αριστουργήματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου

Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει αποδείξει επανειλημμένα την αξία του. Ταινίες από όλη την Ευρώπη εχουν βραβευτεί πολλές φορές σε παγκόσμια βραβεία, ενώ πολλές από αυτες ξεχωρίζουν για την υψηλή αισθητική τους….

Continue reading “5+1 Αριστουργήματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου”

Μια βροχερή μέρα, η Γαλλική πρωτεύουσα ενός ξεχασμένου ιμπρεσιονιστή

Λίγη ιστορία

Αναρτημένο ανάμεσα σε άλλα ιμπρεσιονιστικά έργα, ο μεγάλος διαστάσεων πίνακας του Gustave Caillebotte φανέρωνε περίτρανα τις έντονες επιρροές που ο δημιουργός του είχε δεχτεί από τα νέα ήθη των χρόνων εκείνων, απεικονίζοντας πιστά το νέο μοντέρνο κέντρο του Παρισιού που μόλις τότε διαμορφωνόταν.

Continue reading “Μια βροχερή μέρα, η Γαλλική πρωτεύουσα ενός ξεχασμένου ιμπρεσιονιστή”

Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα

Η Gwen John, ή Gwendolen Mary John, (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1876, Haverfordwest, Pembrokeshire, Ουαλία – πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1939, Dieppe, Γαλλία) ήταν Ουαλή ζωγράφος, γνωστή για τις αυτοπροσωπογραφίες, τους ήρεμους, ζωγραφισμένους εσωτερικούς χώρους, και τα πορτρέτα της άλλων γυναικών. Αν και επισκιάστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής της από τον αδερφό της Augustus John και τον εραστή της Auguste Rodin, η φήμη της έχει μεγαλώσει αρκετά από τον θάνατό της. Ας ρίξουμε Μια σύντομη ματιά στη ζωή της μεγάλης καλλιτέχνιδος της Ουαλίας που έφυγε στο Μεταϊμπρεσιονιστικό Παρίσι για να γίνει ζωγράφος και να βρει τον πραγματικό εαυτό της.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, και ερασιτέχνης ζωγράφου, το 1884, η Γκουέν, τα τρία αδέλφια και ο πατέρας της μετακόμισαν στη μικρή πόλη Tenby της Ουαλίας. Το 1895 μετακόμισε στο Λονδίνο για να ζήσει με τον μικρότερο αδερφό της και συνάδελφό της ζωγράφο, Augustus John, και να τον ακολούθησε στο Slade School of Fine Art, όπου άρχισε να σπουδάζει το 1894. Οι δεξιότητές της στο σχέδιο αναγνωρίστηκαν με το πρώτο βραβείο για τη σύνθεση φιγούρας το 1898, το τελευταίο της έτος φοίτησης της. Παρά την αναγνώριση του εξαιρετικού ταλέντου της από νεαρή ηλικία, από την αρχή – και για το μεγαλύτερο μέρος του επόμενου αιώνα – επισκιάστηκε από τον αδερφό της Augustus, ο οποίος είχε μία πολύ έντονη προσωπικότητα καθώς και ένα εξαιρετικά αξιόλογο κατάλογο έργων τέχνης.

Continue reading “Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα”

Η “Γαλλική Αποστολή” του Γουές Άντερσον

Η δέκατη ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη και σεναριογράφου, αποτελεί αδιαμφισβήτητα την πιο τολμηρή, την πιο σύνθετη και ίσως την πιο εντυπωσιακή του δημιουργία. Πρόκειται για μία σπονδυλωτή ταινία ανθολογίας, χωρισμένη με βινιέτες και σχεδιασμένη ως… περιοδικό. 

Continue reading “Η “Γαλλική Αποστολή” του Γουές Άντερσον”

“Μαρκησία ντε Σαντ” του Γιούκο Μισίμα

Αρετή και διαφθορά, ευαισθησία και υποκρισία, έρωτας και βίτσιο σε μια αέναη εναλλαγή μέσα σε ένα σαλόνι της γαλλικής υψηλής κοινωνίας, παρουσιάζονται στο έργο του Ιάπωνα συγγραφέα, με τίτλο “Μαρκησία Ντε Σαντ”.

Continue reading ““Μαρκησία ντε Σαντ” του Γιούκο Μισίμα”

Η ιστορία πίσω από τον διάσημο πίνακα του

Πρόκειται για έναν από τους πιο διάσημους παγκόσμιους πίνακες, όχι μόνο για την τέχνη αλλά και για την ιστορία που τον ενέπνευσε. Στο παρόν αφιέρωμα, διαβάστε την ιστορία πίσω από το έργο “Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία”.

Continue reading “Η ιστορία πίσω από τον διάσημο πίνακα του”

Το μυστήριο πίσω από τους Αρλεκίνους του Πάμπλο Πικάσο

Τον Οκτώβριο του 1900 ο Πάμπλο Πικάσο επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι, μαζί με τον φίλο του, Κάρλος Κασαχέμας αλλά αναγκάζεται μετά από δύο μήνες να γυρίσει στη Βαρκελώνη για να φέρει στο σπίτι του τον Κασαχέμας, ο οποίος περνούσε μια σοβαρή ψυχολογική κρίση. Στις 17 Φεβρουαρίου 1901 ο Κασαχέμας θα αυτοκτονήσει στο Παρίσι για συναισθηματικούς λόγους, αυτοκτονία για την οποία ο ζωγράφος αισθάνεται εν μέρει υπεύθυνος.

Π. Πικάσο, Οι Δύο Σαλτιμπάγκοι (Ο Αρλεκίνος και η παρέα του), 1901, Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν, Μόσχα.

Η «γαλάζια περίοδος» (1901-1904) πηγάζει απευθείας από το θάνατο του Κασαχέμας η σκέψη του οποίου -όπως θα πει ο Πικάσο- τον «ώθησε να ξεκινήσει να ζωγραφίζει γαλάζια». Σ΄αυτήν την περίοδο συναντάμε για πρώτη φορά τον χαρακτηριστικό τύπο του Αρλεκίνου, του υπηρέτη που προέρχεται από την ιταλική Commedia dell’ Arte.

Π. Πικάσο, Αρλεκίνος καθισμένος, 1901, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη.

Το 1904 ο Πικάσο εγκαθίσταται μόνιμα στο Παρίσι και αρχίζει η «ροζ περίοδος» (1904-1906), στην οποία τα θέματα που κυριαρχούν είναι οι φιγούρες των σαλτιμπάγκων και των αρλεκίνων. Η γοητεία που ασκεί η Commedia dell’ Arte στους γάλλους διαννοούμενους μπολιάζει τον καλλιτέχνη.

Π. Πικάσο, Στο Λαπέν Αζίλ (Αρλεκίνος με ποτήρι), 1905, Ιδιωτική Συλλογή, Νέα Υόρκη.

Η διπλή και αινιγματική μορφή του αρλεκίνου, που είναι μισός δημιουργική θεότητα και μισός καταστρεπτικός δαίμονας, άσκησε ανεξάντλητη γοητεία στον Πικάσο  και τη συναντάμε σε πολλά έργα του, διαφόρων τεχνοτροπιών. Ο Αρλεκίνος κατάγεται από τη διαβολική μορφή του Χελεκάιν, ενός μεσαιωνικού δαίμονα, επικεφαλής των νεκρών στα δάση της βόρειας Ευρώπης. Είναι ο ήρωας της μετάβασης, το σκοτεινό πνεύμα που φυλάει άγρυπνο τις πύλες των δύο βασιλείων, των ζωντανών και των νεκρών, της γης και του Άδη, αυτός που εμποδίζει τους νεκρούς να πάρουν τους ζωντανούς στον Κάτω Κόσμο. Ο Αρλεκίνος, όπως ο αρχαίος Ερμής, είναι ο αναιδής ανατροπέας του κατεστημένου.

Π. Πικάσο, Αρλεκίνος σε κόκκινο φόντο, 1905, Συλλογή Berggruen.

Σε πολλούς πίνακες ο ίδιος ο Πικάσο ταυτίζεται με τον αρλεκίνο. Το alter ego του  είναι  ένας μυστηριακός χαρακτήρας με κλασικές ρίζες, ο οποίος συνδέεται με το θεό Ερμή,  την αλχημεία και  τον κάτω κόσμο. Ο αρλεκίνος μπορεί να γίνεται αόρατος και να ταξιδεύει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου παίρνοντας οποιαδήποτε μορφή. Πρόκειται για ικανότητες που του έδωσε ο Ερμής. Ο Γκιγιόμ Απολινέρ, ο συμβολιστής ποιητής με τον οποίο ο ζωγράφος μοιραζόταν το ενδιαφέρον του για τους σαλτιμπάγκους και τους αρλεκίνους, ήταν αυτός που ταύτισε τον Πικάσο με τον αρλεκίνο, αποκαλώντας τον καλλιτέχνη «τρισμέγιστο». Την περίοδο της Αναγέννησης, με αυτόν τον χαρακτηρισμό εγκωμιαζόταν ο Ερμής, ο  μυθικός εμπνευστής της «Ερμητικής Γραμματείας», ένας από τους προγόνους του αρλεκίνου.

Π. Πικάσο, Κεφάλι Αρλεκίνου, 1905, Ιδιωτική Συλλογή.

Ο ζωγράφος είχε τη συνήθεια να ντύνεται με μια ριγέ μπλούζα, μεταφορά στη σύγχρονη πραγματικότητα του καρό ενδύματος του αρλεκίνου. Η αγάπη του Πάμπλο Πικάσο στον μικροαπατεώνα υπηρέτη του ιταλικού θεάτρου δρόμου μας χάρισε μια σειρά από υπέροχους αλλά και δημοφιλείς πίνακες του μεγάλου ζωγράφου.


Π. Πικάσο, Οικογένεια Σαλτιμπάγκων, 1905, Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον.


Σε συνέντευξή του ο ίδιος ο ζωγράφος δηλώνει για τους Αρλεκίνους του:

“Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του …”

Π. Πικάσο, Αρλεκίνος, 1915, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Ν. Υόρκη
Π. Πικάσσο, Αρλεκίνος, 1917, Mουσείο Πικάσο, Βαρκελώνη.
Π. Πικάσο, Αρλεκίνος, 1918, Μουσείο Πικάσο, Παρίσι.
Π. Πικάσο, Αρλεκίνος με Καθρέφτη, 1923, Ίδρυμα Τίσεν-Μπορνεμίτσα, Μαδρίτη.
Π. Πικάσο, Αρλεκίνος μουσικός,1924, Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον.

Πηγές

Οι Αρλεκίνοι του Πάμπλο Πικάσο

«Απάνθρωποι Πόροι»: το απάνθρωπο πρόσωπο της ανεργίας

Oι «Απάνθρωποι Πόροι» (Dérapages ή Ιnhuman Resources) είναι μια νέα – άκρως επιτυχημένη – γαλλική μίνι σειρά έξι επεισοδίων που από τις 15 Μαΐου έγινε διαθέσιμη και στο ελληνικό Netflix και ήδη γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Τα μεγάλα ατού της είναι δύο: αφενός το ότι ένα ψυχαγωγικό προϊόν ασχολείται με σοβαρότητα με το μεγαλύτερο ίσως κοινωνικό πρόβλημα της εποχής μας, την ανεργία, και αφετέρου ότι πρωταγωνιστής της σειράς είναι ένας πρώην σταρ –για την ακρίβεια «βασιλιάς»– του ποδοσφαίρου, ο Ερίκ Καντονά, που ανταποκρίνεται θαυμάσια σε αυτόν το ρόλο. Επιπλέον, καθώς η πανδημία δικαιολόγησε και επιτάχυνε δεκάδες εκατομμύρια απολύσεις σε όλο τον κόσμο, η σειρά αποκτά μια ιδιαίτερη επικαιρότητα.

Η σειρά βασίζεται στο μυθιστόρημα Cadres Noirs του βραβευμένου με Γκονκούρ Πιέρ Λεμέτρ, του οποίου επτά βιβλία έχουν εκδοθεί και στην Ελλάδα κι έχουν αποσπάσει πολύ θετικές κριτικές.

Dérapages (TV Mini-Series 2020– ) - IMDb

Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο 57χρονος Αλέν Ντελάμπρ, πρώην στέλεχος επιχειρήσεων, ειδικευμένος στους «ανθρώπινους πόρους», δηλαδή στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, είναι εδώ κι 7 χρόνια άνεργος, καθώς η εταιρεία του προχώρησε σε περικοπές. Συντηρείται χάρη στο μισθό της γυναίκας του, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του και εργάζεται προσωρινά σε μια αποθήκη για 560 ευρώ το μήνα μικτά. Μια μέρα, του προσφέρεται μια ευκαιρία να προσληφθεί σε έναν βιομηχανικό κολοσσό. Προκειμένου να την κερδίσει, όμως, οι υποψήφιοι εργοδότες θα θελήσουν να δοκιμάσουν αυτόν και τους ανταγωνιστές του. Η δοκιμασία περιλαμβάνει ένα “παιχνίδι ρόλων”, μια υποθετική κατάσταση ομηρείας, στην οποία τέσσερα ανώτερα στελέχη της επιχείρησης θα πρέπει να περάσουν από ανάκριση. Στόχος είναι να δείξουν οι υποψήφιοι τις ικανότητές τους στην διαχείριση κρίσεων, όπως η προβλεπόμενη απόλυση 1.500 εργαζομένων της εταιρείας από ένα εργοστάσιό της (αυτό είναι και το πρώτο που πρόκειται να αναθέσει η εταιρεία σε όποιον κερδίσει την θέση).

Inhuman Resources | Netflix Official Site

Ο Αλέν είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να βρει μια δουλειά, οπότε και αποφασίζει να συμμετάσχει στην διαδικασία. Όταν όμως ανακαλύπτει ότι ο ίδιος είναι πιόνι σε ένα παιχνίδι που τον υπερβαίνει, θα γίνει από θύμα θύτης, θα σχεδιάσει και θα εφαρμόσει τους δικούς του κανόνες. «Η ανεργία είναι βία», θα πει αργότερα και «όποιος ψάχνει για δουλειά, είναι σε πόλεμο, οι νικητές επιβιώνουν, οι άλλοι ψοφάνε».

Inhuman Resources | Netflix Official Site

Ιδιαίτερα θετικά μας εκπλήσσει ο πρωταγωνιστής της σειράς που δεν είναι άλλος από τον «βασιλιά» Ερίκ Καντονά, μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες μορφές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και της Manchester United. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερίκ Καντονά ασχολείται με την υποκριτική, καθώς έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές άλλες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές στο παρελθόν. Η παρουσία του στη συγκεκριμένη σειρά κρίνεται άκρως ταιριαστή και ο ίδιος προσφέρει μια πραγματικά αξιόλογη ερμηνεία.

Από επεισόδιο σε επεισόδιο, οι «Απάνθρωποι Πόροι» μεταλλάσσονται: από κοινωνικό και υπαρξιακό δράμα σε εταιρικό θρίλερ, σε οικογενειακό δράμα, σε θρίλερ φυλακής και τέλος σε δικαστικό θρίλερ και αντικαπιταλιστικό μανιφέστο, ικανοποιώντας τα γούστα κάθε θεατή.

Inhuman Resources, Season 1 | 24 New and Returning Netflix Series ...

Η σειρά προσπαθεί και καταφέρνει να συνδυάσει με επιτυχία την αγωνία και την ένταση με την υπόθεση (ώστε να μην αφήσει κάποιον παραπονεμένο), ενώ προσπαθεί με επιτυχία να ξεφύγει από τα κλισέ του θέματος, κάνοντας και ένα κοινωνικό σχόλιο.

Τα 6 επεισόδιά της είναι πράγματι καθηλωτικά· οι «Απάνθρωποι Πόροι» έχουν αποθεωθεί από κοινό και κριτικούς. Στην καρδιά τους κρύβονται άβολα ζητήματα, όπως το γεγονός ότι άνθρωποι απολύονται εξαιτίας της ηλικίας τους και μόνο. Ή ότι οι κολοσσοί δεν έχουν κανένα ανθρώπινο συναίσθημα. Αξίζει να την απολαύσετε άμεσα!

Inhuman Resources' aka 'Dérapages' Ending Explained: What happens ...

ΠΗΓΕΣ: https://prin.gr/?p=31406 , https://www.ieidiseis.gr/eidiseis/politismos/item/45894-netflix-o-erik-kantona-protagonistei-sti-nea-seira-apanthropoi-poroi , http://www.cineramen.gr/kritiki-gia-tin-seira-quot-apanthropoi-poroi-quot/ , https://www.athensvoice.gr/culture/tv/649881_netflix-8-synarpastikes-seires-apo-ti-gallia-kai-velgio , https://www.newsbeast.gr/entertainment/cinema/arthro/6295464/netflix-i-nea-dramatiki-seira-me-ton-erik-kantona-poy-apotheonoyn-oloi