Ελεγείο του Αντώνη Σαμαράκη: ένα ποίημα για τη Χιροσίμα

Ο δρόμος που περιπατείς
δεν είναι πάρεξ μνήμα,
κι είναι μια πόλη ο νεκρός, διαβάτη:
η Χιροσίμα.

Μην ακουμπάς το δάχτυλο
πάνω σ’ αυτή τη σκόνη,
είναι μια σκόνη ο θάνατος που
σε περικυκλώνει.

Σαν σκιά τώρα γλίστρησε και
σφάλισε το στόμα,
ο θάνατος είναι η σιωπή που
χύνεται στο χώμα.

Κόψε και την ανάσα σου
ώσπου να προσπεράσει
ο αγέρας ο θανατερός
που τρέμει μες στα δάση.

Μη στέκεσαι και μην
ακούς,
τενόρος είναι ο θάνατος και
παίζει μαντολίνο.

Τι τον κοιτάς το θάνατο
το κίτρινο ποτάμι,
σκέπασε τα δυο μάτια σου
με τη δεξιά παλάμη.

Σκέπασε την καρδούλα σου
και ζύγωσε, διαβάτη,
ν’ ακούσεις για την πόλη μου
τη Χιροσίμα κάτι…

Η Χιροσίμα μου η νεκρή,
το τσακισμένο βάζο,
να δεις εγώ πώς της μιλώ
και πώς της κουβεντιάζω…

9 Αυγούστου 1945.
6.8.45, ο αφανισμός της Χιροσίμα

Ποιήματα, Αντώνης Σαμαράκης, εκδ. Ψυχογιός

Ακούστε το εδώ:

Οι “άγνωστοι” ποιητές μας: Αργύρης Εφταλιώτης

Λίγα λόγια για την ζωή του

Ο Αργύρης Εφταλιώτης (ψευδώνυμο του Κλεάνθη Μιχαηλίδη) γεννήθηκε στον Μόλυβο της Λέσβου, γιος του δασκάλου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη. Στη γενέτειρά του πέρασε τα παιδικά και μαθητικά χρόνια του και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο ιδιωτικό σχολείο του πατέρα του. Το 1866 πέθανε ο πατέρας του και ο δεκαεφτάχρονος τότε Αργύρης ανέλαβε να συνεχίσει τη διδασκαλία των συμμαθητών του ως το τέλος της χρονιάς. Το 1866 ξενιτεύτηκε λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε η οικογένειά του. Εργάστηκε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη, κοντά στον τραπεζίτη αδερφό της μητέρας του και κατόπιν στο Manchester της Αγγλίας, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Αλέξανδρο Πάλλη και τον Δ.Π. Πετροκόκκινο και εντάχτηκε στον πυρήνα του δημοτικιστικού κινήματος. Την ίδια στιγμή, υπήρξε ενεργό μέλος του ελληνικού φιλολογικού συλλόγου Λόγιος Ερμής του Manchester, πραγματοποίησε ομιλίες, μελέτησε τους αρχαίους Έλληνες κλασικούς, καθώς επίσης Άγγλους και Γάλλους λογοτέχνες και μπήκε σε λόγιους και λογοτεχνικούς κύκλους.

Continue reading “Οι “άγνωστοι” ποιητές μας: Αργύρης Εφταλιώτης”

Νέοι Έλληνες Ποιητές για την ποίηση

Τί είναι ποίηση, ποιος ο ρόλος του ποιητή και πώς γεννιέται το ποίημα; 20 νέοι έλληνες ποιητές μας απαντούν μέσα από το έργο τους:

Continue reading “Νέοι Έλληνες Ποιητές για την ποίηση”

10 ποιήματα, ύμνοι για τον έρωτα

1. Μόνο γιατί μ’ ἀγάπησες, Μαρία Πολυδούρη

Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ’ ἀγάπησες
στά περασμένα χρόνια.
Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα
καί σέ βροχή, σέ χιόνια,
δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ’ ἀγάπησες.

Continue reading “10 ποιήματα, ύμνοι για τον έρωτα”

Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου

Το χιόνι είναι άσπρο, μαλακό σαν τελειωμένος έρωτας, -είπε.
Έπεσε απρόσμενα, τη νύχτα, μ’ όλη τη σοφή σιωπή του.
Το πρωί, λαμποκοπούσε ολόλευκη η εξαγνισμένη πολιτεία.
Μια παλιά στάμνα, πεταμένη στην αυλή, ήταν ένα άγαλμα.

Continue reading “Το χιόνι του Γιάννη Ρίτσου”

Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου

Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…

Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.

«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.

«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.

Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021

Εικόνα απ’ την κυρά της θάλασσας, Κώστας Ταχτσής

Ένα δέντρο στη μέση της νεκρής πεδιάδας
με το θέρος τυλιγμένο στο λαιμό του
και στα μαλλιά τον ήλιο ποθούσε τη θάλασσα
γιατί ρωτάς; Τα μάτια είναι για δάκρυα και τα καράβια για να λες αντίο. Άκουσα πως τα σύρματα ταξιδεύουν με τους στύλους και μπλέκουν τις φωνές της χαράς και της σιωπής.

Οι ειδήσεις έρχονται απ’ τη θάλασσα και μας φέρνουν φύκια και το πνιγμένο σώμα.
Μία μολόχα μάντεψε το μυστικό
πως το λείψανο πέρασε σφυρίζοντας από στυλό σε στύλο
και στέκεται από σεβασμό
και βγάζει αργά το καπέλο.

Κοχύλια και τρικυμίες! Μήπως είδατε το ξανθό μου αλογάκι; Θυμάμαι κάποτε μια κοπέλα βρεγμένη ως την καρδιά. Μα έψαξα και βρήκα το φυλαχτό της. Μιλούσε για τον έρωτα το καπετάνιου και την άρνηση. Στα χέρια είχε ένα σταυρό κι έκλαιγε κι έκλαιγε.
Καράβι βυθισμένο στην καρδιά μου.

Η πόρτα μένει ορθάνοιχτη κι εσύ δεν μπαίνεις.
(Συγγνώμη… Μου έφεραν κάποιο γράμμα…)
Η σημαιούλα σου ανεμίζεται πίκρα και ο άνεμος ήρθε και κόλλησε ορμητικά στο στύλο της γωνιάς μια εφημερίδα
Ώρα κι ημέρα, ώρα κι ημέρα που πνίγηκε διψασμένος.

Πηγή: Κώστας Ταχτσής, Συλλογική έκδοση ποιημάτων, εκδόσεις Ψυχογιός

Ακούστε το κείμενο εδώ:

Πρώτη δημοτικού και άλλα: η ποιητική γεύση της γλυκιάς νιότης

Αντί προλόγου

Μια συλλογή που σηματοδοτεί το ποιητικό ντεμπούτο του Νίκου Παπάνα η «πρώτη δημοτικού και άλλα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός μας τοποθετεί ξανά πίσω από ένα θρανίο: μόνο που αυτή την φορά δεν είναι το σχολικό, αλλά εκείνο της ζωής. Ξάφνου εκείνη στέκεται μπροστά μας σαν το τετράδιο ενός μαθητή που δεν επιδιώκει διόλου να μετατραπεί σε δάσκαλο. Αντιθέτως, το τετράδιο εκείνο, ως νέο αλφαβητάρι, διαγράφει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής. Είναι η ζωή του ποιητή ή η δική μας; Δύσκολα διακρίνουμε. Ωστόσο, με λαιμαργία, γυρίζουμε τις σελίδες και χανόμαστε στις γραμμές και τους στίχους της, για να μας αφήσουν στο τέλος μια γεύση πικρόγλυκη.

Continue reading “Πρώτη δημοτικού και άλλα: η ποιητική γεύση της γλυκιάς νιότης”

«Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά»: γνωριμία με τον μυστικισμό του Νίκου Ερηνάκη

Αντί προλόγου

Η συλλογή «Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά» του Νίκου Ερηνάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κείμενα, είναι μια κατάδυση στην ουσίας με οξυγόνο την ποίηση και πυξίδα την φιλοσοφία σε μια θάλασσα φουρτουνιασμένη και επικίνδυνη- στον ωκεανό του σύγχρονου κόσμου. Ο Νίκος Ερηνάκης, σαν έμπειρος δύτης, αναζητά μέσα τους τις ισορροπίες εκείνες που θα του μαρτυρήσουν το νόημα της ύπαρξης, χωρίς όμως να λησμονεί πως αποτελεί μέρος ενός όλου, χωρίς να αποπροσανατολίζεται, όπως μας εξαναγκάζει κατά καιρούς η θαλασσοταραχή. Πάμε να την γνωρίσουμε μαζί!

Continue reading “«Ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά»: γνωριμία με τον μυστικισμό του Νίκου Ερηνάκη”

Όταν οι ψυχές μας καταλήγουν μακιγιαρισμένες

Αντί προλόγου

Μια ποιητική συλλογή δεν είναι άλλο παρά ένα “καταφύγιο λέξεων”. Οι λέξεις αυτές κυοφορούν μέσα τους σκέψεις, συναισθήματα, πολλές φορές και ανθρώπους και κοινωνίες ολόκληρες. Ένα δείγματα τέτοιων καταφυγίων, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στο οπισθόφυλλό της είναι η συλλογή “Μακιγιαρισμένες ψυχές” της Ροδάνθη Πάντου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φύλατος. Ιστορίες, όνειρα, νοήματα, μεγάλα και μικρά καθημερινά συνθέτουν ένα ποιητικό μωσαϊκό φρέσκο, γλαφυρό με μια δική του ταυτότητα και αυτονομία.

Continue reading “Όταν οι ψυχές μας καταλήγουν μακιγιαρισμένες”