Κατηγορία: Βιβλίο

Αντί προλόγου

Σπάνια συναντά κανείς βιβλία που τον αγγίζουν και συνταράσσουν την ψυχή και τον νου του. Εξίσου σπάνια ένας καλλιτέχνης κατορθώνει με τον ίδιο επιτυχημένο τρόπο να εξομολογηθεί τις πιο μύχιες σκέψεις του με διάφορους τρόπους γραφής που συνυπάρχουν αρμονικά ο ένας πλάι στον άλλο. Ακόμη πιο σπάνια ένα προσωπικό βίωμα μετατρέπεται σε κάτι κοινό, κάτι οικουμενικό, αντικείμενο μοιράσματος. Ένα τέτοιο έργο είναι και “Το μπλε του Παρνασσού” του Μιχάλη Λεβέντη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως.

Αντί προλόγου

Πριν δύο χρόνια έφυγε από κοντά μας ο ποιητής που ταύτισε το όνομά του με το πολιτικό τραγούδι. Ο μεγάλος και αξεπέραστος Μάνος Ελευθερίου μας συγκίνησε βαθύτατα με τους πρωτότυπους ποιητικούς στίχους του που σιγοτραγουδάμε με την κάθε ευκαιρία και τα εξαίσια πεζογραφήματά του . Εκτός από μεγάλος λογοτέχνης υπήρξε και ένας άνθρωπος με έναν βίο που σημαδεύτηκε από την συνύπαρξη με τους ομότεχνούς του, την μουσική, την Σύρο, την φιλία. Όλα αυτά τα εξιστορεί ο ίδιος στους Σπύρο Αραβανή και τον Ηρακλή Οικονόμου κάθε Κυριακή στις 10.30 στο σπίτι του στο Ψυχικό. Τα μαλαματένια του λόγια συγκεντρώνουν και συνθέτουν την αυτοβιογραφική του αφήγηση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

“Είναι αδύνατο να υποφέρουμε χωρίς να κάνουμε κάποιον να πληρώσει γι’ αυτό. Κάθε παράπονο εμπεριέχει ήδη εκδίκηση“, γράφει ο Γερμανός φιλόσοφος, Νίτσε στην προσπάθειά του να δώσει μια ανθρώπινη διάσταση στην εκδίκηση. Πίσω από κάθε πράξη εκδίκησης, κρύβεται ένας πληγωμένος άνθρωπος, που θέλει να αντιστρέψει τους ρόλους και από θύμα να μετατραπεί σε θύτη… Ποιο άλλο αποτέλεσμα, όμως, θα μπορούσε να έχει το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”, από το να δημιουργήσει έναν κόσμο τυφλών; Τυφλών άλλοτε από την επιθυμία για εκδίκηση και άλλοτε από έρωτα και πάθος, όπως στην περίπτωση της νουβέλας “Εκδίκηση”, της Μαρίας Μελεμενή.

Αντί προλόγου

‘Ενα πολυφωνικό με ιστορικές απολήξεις μυθιστόρημα σηματοδοτεί την επιστροφή της δημοσιογράφου και συγγραφέως Σωτηρία Μαραγκοζάκη. Ο λόγος για το νέο της βιβλίο «Ο κλήρος του αίματος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη που μέσα από την αφήγηση των ιστοριών έξι προσώπων με φόντο την Ελλάδα των χρόνων του εμφυλίου σπαραγμού παντρεύει την μυθοπλασία με την ιστορία, τα γεγονότα με την φαντασία και την παράδοση με το μέλλον.

Ο εμφύλιος πόλεμος έχει πράγματι αποτελέσει το αντικείμενο πολλών μυθιστορημάτων, ιστορικών μελετών αλλά και όλων των ειδών έργων τέχνης. Ταυτόχρονα, τα πολιτικά και ιστορικά του αίτια αλλά και οι συνέπειές του συνιστούν τομέα εξειδίκευσης διάφορων επιστημόνων που σίγουρα γνωρίζουν το ζήτημα σε βάθος. Κατόπιν τούτων, εύλογα προκύπτει το ερώτημα αν θα μπορέσει να διαφοροποιηθεί αισθητά από τα προγενέστερα ένα βιβλίο επί του ίδιου αυτού θέματος. Στην προκειμένη περίπτωση, η απάντηση θα είναι καταφατική.

«Οι Άθλιοι» γράφτηκαν για όλα τα έθνη. Δεν ξέρω αν θα διαβαστούν απ’ όλους, όμως εγώ για όλους τούς έγραψα. Όπου ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όπου η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί, όπου το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας, το βιβλίο των «Αθλίων» χτυπά την πόρτα φωνάζοντας δυνατά: «Ανοίξτε μου! Έρχομαι για σας!» Στο σκοτεινό σημείο όπου βρίσκεται ο σημερινός πολιτισμός, ο άθλιος ονομάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ που αγωνιά κάτω απ’ όλα τα κλίματα και τα καθεστώτα και που στενάζει σ’ όλες τις γλώσσες”.