Το «Ψηλά από τη Γέφυρα» του σπουδαίου δραματουργού Άρθουρ Μίλλερ είναι αναμφισβήτητα ένα από εμβληματικότερα θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα. Το έργο του Μίλλερ ανέβηκε για πρώτη φορά στο Coronet στο Broadway, ως μονόπρακτο, το 1955. Ο Αμερικανός συγγραφέας το μεταποίησε σε δίπρακτο για τον Πίτερ Μπρουκ που το ανέβασε στο West End στο Λονδίνο το 1956.
Πρόκειται για ένα δράμα με πινελιές αστυνομικού ύφους, και δομή αρχαίας ελληνικής τραγωδίας που πραγματεύεται το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων. Παράλληλα, σχολιάζονται οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής με τη μετανάστευση σε πρώτο πλάνο.
“Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα” είναι ένα από τα διασημότερα θεατρικά έργα του Ευγένιου Ο’ Νιλ, ενός από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς δραματουργούς του 20ου αιώνα. Το έργο που αποτελεί μία σύγχρονη εκδοχή της “Ορέστειας” του Αισχύλου ανέβηκε για πρώτη φορά στις 26 Οκτωβρίου 1931 στο Θέατρο Guild της Νέας Υόρκης και έκτοτε συνιστά ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας του 20ου αιώνα.
Γυναίκα. Αυτή που τιμάμε σήμερα 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μα και κάθε ημέρα. Αυτή· το αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, της ιστορίας, του πολιτισμού, της τέχνης. Η ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος οδήγησε στην αναζήτηση και στην προσπάθεια συλλογής περισσότερων πληροφοριών αναφορικά με τη θέση του γυναικείου φύλου στην κοινωνία ανά τους αιώνες, αλλά και στην επαναπροσέγγιση των ιστορικών πηγών. Η ανισότητα των δύο φύλων, ανδρών και γυναικών, μα και η σπουδαία συμβολή των γυναικών στον χώρο των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών κινητοποιεί έντονα το ενδιαφέρον των μελετητών.
«Συχνά με ρωτούν πώς συλλαμβάνω τα έργα μου. Δεν μπορώ να απαντήσω. Ούτε μπορώ να τα συνοψίσω. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στα έργα μου συνέβει αυτό, αυτά ειπώθηκαν, οι ήρωες έκαναν εκείνα. Τα περισσότερα έργα μου γεννήθηκαν από μια φράση, μια λέξη ή μια εικόνα.»
Ο Χάρολντ Πίντερ αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς Άγγλους θεατρικούς συγγραφείς που σημείωσε μεγάλη διεθνή επιτυχία ως ένας από τους πιο πολύπλοκους και ιδιαίτερους δραματουργούς μετά τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα έργα του σημειώνονται για τη χρήση σιωπής, την αυξανόμενη ένταση, και τη συγκρατημένη και αινιγματική μικρή σε έκταση συζήτηση. Αυτό τo χαλαρό του ύφος και το χάρισμά του να δημιουργεί ένταση και τρόμο μέσα από εξαιρεικά λητές περιγραφές και ελάχιστα λόγια τον έκαναν έναν από τους πιο σεβαστούς θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, ενώ μέχρι το θάνατό του το 2008, ο Πίντερ αναφερόταν ως ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς που βρισκόταν εν ζωή και απολάμβανε τη φήμη που είχε πάρει η δουλειά του. Πέθανε στις 24 Δεκέμβρη του 2008, σε ηλικία 78 ετών, μετά από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η επίδρασή του υπήρξε τόσο μεγάλη, που το επίθετο “Pinteresque” (Πιντερικός) ανήκει επίσημα στο βρετανικό λεξιλόγιο. Του απονεμήθηκε το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 2005. Με τα περισσότερα από τα 30 έργα του – γραμμένα μεταξύ 1957 και 2000 – συνέλαβε την ανησυχία και την ασάφεια της ζωής στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα αναγνωρισμένα αριστουργήματα του, το “Πάρτι γενεθλίων”, “Ο επιστάτης”, “Ο γυρισμός”, και η “Προδοσία”.
Το “Πάρτι Γενεθλίων” (” The Birthday Party”) ήταν το πρώτο μεγάλου μήκους θεατρικό του έργο, το τρίτο θεατρικό που εγραψε μετά το “The Room” και το “Τhe Dumb Waiter”. Η πρώτη παράσταση ανέβηκε το 1958 στο Arts Theatre στο Cambridge και αποδοκιμάστηκε ολοκληρωτικά από τους κριτικούς και το κοινό, για να φτάσει να θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της πρωτοπορίας, το οποίο παίζεται ξανά και ξανά στα θέατρα όλου του κόσμου.
Στη διάρκεια της ζωής τους υπήρξαν προσωπικότητες που επηρέασαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο τον καλλιτεχνικό κόσμο, ακόμη και τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας. Φιλόσοφοι, ζωγράφοι, τραγουδοποιοί, σκηνοθέτες, συνθέτες, συγγραφείς… Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, πριν αφήσουν την τελευταία τους πνοή ήθελαν κάτι να πουν. Μπορεί να ήταν ένα απόφθεγμα που περιέκλειε όλη τους τη ζωή, ένα παράπονο, μια τελευταία επιθυμία ή ένα ξάφνιασμα της στιγμής…. Στο ακόλουθο αφιέρωμα θα διαβάσετε 20 τελευταία λόγια 20 μεγάλων καλλιτεχνών…
Το θέατρο δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό· είναι οι άνθρωποι, εσείς και εγώ· είναι η αδιακρισία σας στη μοναξιά μας· είναι η αναπνοή σας στην σιωπή μας. Τέλος είναι η αγάπη σας για εμάς.
Το θέατρο. Η παραστατικότερη των παραστατικών τεχνών. Η πιο ζωντανή, η πιο ουσιώδης, η πιο αληθινή. Τόσο για τον υποκριτή – ηθοποιό όσο και για τον θεατή. Όποιος ποτέ τόλμησε να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό και να γευτεί μία δόση της ευτυχίας πηδώντας πάνω στο θεατρικό σανίδι, απεκδυόμενος της πραγματικής του ταυτότητας και ενσαρκώνοντας μια θεατρική περσόνα, γνωρίζει πολύ καλά πως αυτό το συναίσθημα έχει μια ασύγκριτη πηγαία δύναμη. Είναι μέθη από το κρασί του ίδιου του Διονύσου. Είναι ζωή. Παράλληλα, την χαρά αυτού του θεϊκού δώρου βιώνει στο έπακρο και ο θεατής. Καθένας που έρχεται στο θέατρο πρόθυμος να μετάσχει σε μια μυσταγωγία γίνεται ένα αναπόσπαστο μοναδικό κομμάτι μιας υπέροχης μεγάλης γιορτής. Γιατί αυτό είναι το θέατρο. Και σε πείσμα όλων δεν πρόκειται ποτέ να εξασθενήσει ή να πεθάνει.
Το «Cats», δημιουργία του κορυφαίου συνθέτη Andrew Lloyd Weber, είναι η πιο εκρηκτική συνάντηση μουσικής, χορού, τραγουδιού και ποίησης στην ιστορία του μιούζικαλ. Παιχνιδιάρικο, αστείο, τρυφερό και πέρα για πέρα απολαυστικό, το «Cats» αναδείχτηκε ως το απόλυτο θεατρικό φαινόμενο: απ’ την πρεμιέρα του το 1981 ως σήμερα, αποθεώθηκε από 50.000.000 θεατές και 300 πόλεις σε όλον τον κόσμο.
Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τον γνωστό Έλληνα δραματουργό Μάριο Ποντίκα το θεατρικό έργο “Γάμος” είναι ένα από τα έργα που δεν παρουσιάζονται συχνά από τις ελληνικές θεατρικές σκηνές. Ίσως γιατί είναι αφόρητα ειλικρινές και αποκαλύπτει τις αλήθειες και τις χρόνιες παθογένειες της κοινωνίας που προσπαθούμε έντεχνα να κρύψουμε.
Ο “Γάμος” ολοκληρώνει φέτος 41 χρόνια από το πρώτο του ανέβασμα στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, ενώ την περσινή χρονιά ανέβηκε και από το Θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και Αγγελικής Μαρίνου.
Η υποψήφια για Pulitzer Prize και Tony Award Σάρα Ρουλ εμπνέεται από τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης και γράφει με ευαισθησία και χιούμορ μία σύγχρονη εκδοχή του. Ένα έργο γεμάτο από ήχους, μουσική και τραγούδι που μιλάει για την δύναμη της αγάπης και τα λεπτά όρια που χωρίζουν την ζωή από τον θάνατο.
Την εποχή του Σαίξπηρ οι επιδημικές εκρήξεις βουβωνικής πανώλης ήταν αρκετά συχνές. Πρόκειται για μια μολυσματική ασθένεια η οποία μεταδίδεται στον άνθρωπο από το τσίμπημα ψύλλων που παρασιτούν σε άρρωστο αρουραίο. Η οξεία λοιμώδης νόσος ενέσκηπτε κατά καιρούς στο ελισαβετιανό Λονδίνο όπου οι συνθήκες υγιεινής ήταν κακές, ενώ παράλληλα δεν υπήρχε αποχετευτικό σύστημα. Τα συμπτώματα περιλάμβαναν πυρετό, ρίγη, πονοκέφαλο, μυϊκούς πόνους και κατά περίπτωση εξογκώματα σε διάφορα μέρη του σώματος, μαυρισμένο δέρμα (εξ ου και «Μαύρος Θάνατος», όπως αποκαλούνταν συχνά), δύσπνοια, απώλεια συνείδησης, παραλήρημα και τελικά θάνατο. Η νόσος κυριολεκτικά «θέριζε» βρέφη και μικρά παιδιά ενώ γενικότερα έπληττε, κατά κανόνα, άτομα ως 35 ετών.
