Το σκηνοθετικό δίδυμο των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σέινερτ επιστρέφει μετά το Swiss Army Man και μας προσφέρει ίσως την πιο αχαλίνωτη, ξέφρενη, θεοπάλαβη, χαοτική ταινία φαντασίας. Με το “Everything Everywhere All at Once” (“Τα Πάντα Όλα” σε ελληνική μετάφραση) οι Daniels φέρνουν στη ζωή ένα πρωτότυπο και εξωφρενικό όραμα που είναι τόσο διασκεδαστικό όσο συναισθηματικό και φιλοσοφικό καθώς δημιούργησαν μία σάτιρα γεμάτη δράση και περιπέτεια, μία υπαρξιακή κωμωδία για τα «πρέπει» και τα «θέλω», μία καυστική κριτική του αμερικανικού ονείρου που, όχι, δεν κάνει όλους τους μετανάστες πλούσιους, και μία ωμή παραδοχή, ότι οι μεγαλύτερες, υπερηρωικές μάχες που δίνει κανείς είναι αυτές στο οικογενειακό τραπέζι.
Continue reading “Everything Everywhere All at Once: Ένα τρελό, συναισθηματικό και φιλοσοφικό ταξίδι στο πολυσύμπαν του εγώ μας”Κατηγορία: Κινηματογράφος
Οι Πραγματικά Σημαντικές Στιγμές των Όσκαρς 2022
Τα ξημερώματα της 28ης Μαρτίου ολοκληρώθηκε η 94η τελετή των βραβείων ‘Οσκαρ. Βέβαια, όπως είναι σε όλους γνωστό, η φετινή απονομή σημαδεύτηκε από ένα απρόσμενο γεγονός, το χαστούκι του Γουίλ Σμιθ στον Κρις Ροκ. Το εν λόγω χαστούκι προκάλεσε πλήθος σχολίων και αντιδράσεων και αποτελεί το κύριο θέμα συζήτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία 24ωρα. Η ηγεσία της Ακαδημίας δήλωσε «αναστατωμένη και εξοργισμένη» για τη διαμάχη ανάμεσα στους δύο άνδρες και για τον τρόπο με τον οποίο «επισκίασε» μια γιορτή της κοινότητας του κινηματογράφου. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε με την Ακαδημία καθώς η βία δεν αποτελεί λύση σε οποιαδήποτε διαμάχη και πολύ περισσότερο γιατί η στιγμή επισκίασε μία βραδιά γεμάτη από πραγματικά σημαντικές στιγμές για τον θεσμό του κινηματογράφου. Αυτές τις στιγμές θα σας παρουσίασουμε στην προσπάθεια μας να ρίξουμε λίγο παραπάνω φως στην διαφορετικότητα και στην ομορφιά της όπως παρουσιάζεται μέσα από τον κινηματογραφικό φακό αντί να εστιάζουμε στην διχόνοια, τον σεξισμό και την τοξική αρρενωπότητα.
Continue reading “Οι Πραγματικά Σημαντικές Στιγμές των Όσκαρς 2022”Μετά τον Γιανγκ: Ένα ανδροειδές απαντά στην ερώτηση “Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;”
«Με απασχολεί το φορτίο και η ομορφιά της καθημερινότητας»
Το βασικότερο θέμα της ενήλικης επιστημονικής φαντασίας, λογοτεχνικής και κινηματογραφικής, ήταν ανέκαθεν αυτό του ορισμού της ανθρώπινης υπόστασης, ο οποίος με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης αποδεικνύεται όλο και περιπλοκότερος. Από το εμβληματικό “Εγώ, το ρομπότ” του Ισαάκ Ασίμοφ μέχρι την πρόσφατη “Εκπνοή” του Τεντ Τσιάνγκ, η συνάντηση ηθικής και βιοτεχνολογίας μοιάζει να απασχολεί πλέον την καλλιτεχνική κοινότητα το ίδιο έντονα με την επιστημονική, καθώς τα ερωτήματα όλων πολλαπλασιάζονται. Ο Αμερικανός συγγραφέας Αλεξάντερ Γουαϊνστάιν έθεσε μια σειρά από αυτά στη συλλογή διηγημάτων του “Children of the new world” (2016), από την οποία ο Νοτιοκορεάτης/Αμερικανός σκηνοθέτης Κογκονάντα διάλεξε να διασκευάσει για τη μεγάλη οθόνη το “Saying goodbye to Yang”. Σε αυτό το φουτουριστικό δημιούργημα με τίτλο “Μετά τον Γιανγκ” (“After Yang”) πρωταγωνιστούν οι Κόλιν Φάρελ, Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ, Τζάστιν Μιν, και Μαλέα Εμμα Τζαντραγουιτζάζα. Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών στα πλαίσια του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα, ενώ ξεχώρισε και στο Φεστιβάλ Σάντανς.
Continue reading “Μετά τον Γιανγκ: Ένα ανδροειδές απαντά στην ερώτηση “Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;””«Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών», η νέα ταινία του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Το «Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών» είναι η νέα ταινία σε σκηνοθεσία Γκιγιέρμο ντελ Τόρο που απολαμβάνουμε και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες εδώ και ένα μήνα. Παρότι οι ομοιότητες με την ταινία «Nightmare Alley» (1947) είναι φανερές για τους λάτρεις του κινηματογράφου, η ταινία του ντελ Τόρο δεν αποτελεί remake εκείνου του Έντμουντ Γκούλντινγκ, αλλά φρέσκια προσέγγιση στο ομώνυμο βιβλίο του Γουίλιαμ Λίντσεϊ Γκρέσαμ, στο οποίο και βασίζονται και τα δύο φιλμ. Ωστόσο, το νέο σκηνοθετικό εγχείρημα του εραστή του φανταστικού μετά την οσκαρική «Μορφή του Νερού» διακρίνεται για ακόμα μία, πιο προσωπική πρωτιά: είναι το πρώτο του φιλμ από το οποίο απουσιάζει το υπερφυσικό στοιχείο.
Belfast: Η αυτοβιογραφική ιστορία μίας εμφύλιας διαμάχης μέσα από το πρίσμα της παιδικής αθωότητας
Το «Belfast» είναι η νεότερη ταινία του Κένεθ Μπράνα και το αντίπαλο δέος του “Power of the Dog” στα φετινά Όσκαρ σε 6 διαφορετικές κατηγορίες, ενώ έχει ήδη βραβευτεί με Golden Globe Καλύτερου Σεναρίου. Αποτελεί μία αφοπλιστική εξομολόγηση αγάπης του Μπράνα για τη γενέτειρα του αλλά και μία ιδιαίτερη ταινία για την παιδική φαντασία, το μίσος που πυροδοτεί η θρησκεία, την ευλογία του κινηματογράφου, και τη σημασία της πραγματοποίησης των ονείρων όσο άπιαστα κι αν δείχνουν, όλα αυτά με υπόβαθρο το σκοτάδι του Ιρλανδικού ζητήματος. Με τον εθνικό τραγουδιστή της Ιρλανδίας στην δημιουργία και τα τραγούδια του soundtrack και τα μεγαλύτερα ταλέντα Ιρλανδικής καταγωγής να ενσαρκώνουν τους ρόλους, έχουμε μπροστά μας την καλύτερη ίσως ταινία του Ιρλανδού σκηνοθέτη, που μας παραδίδει μία αυθεντική και αισιόδοξη ματιά στην καρδιά ενός έθνους αλλά και στην καρδιά ενος μικρού παιδιού.
Έχοντας πατήσει τα 60 του χρόνια ο Μπράνα αποφασίζει να κοιτάξει πίσω, να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να διηγηθεί πώς βίωσε τους τελευταίους μήνες παραμονής του στο αγαπημένο του Μπέλφαστ, τη χρονιά κατά την οποία ξεκίνησε η πολυετής εθνικιστική σύγκρουση στη Βόρειο Ιρλανδία, γνωστή ως “The Troubles” (“οι Ταραχές”). Η προσέγγισή του είναι πρόδηλα νοσταλγική και δεδηλωμένη από τα πρώτα κιόλας πλάνα της ταινίας, όταν οι έγχρωμες εικόνες της σύγχρονης πόλης δίνουν γρήγορα τη θέση τους στον ασπρόμαυρο Αύγουστο του 1969, την ημέρα που τα βρετανικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν στην κατεχόμενη Ιρλανδία. Οι βιαιότατες συγκρούσεις μεταξύ καθολικών, οι οποίοι επιθυμούν την ανεξαρτησία, και των φιλικών προς την αγγλική επικυριαρχία προτεσταντών, όπως η οικογένεια του εννιάχρονου Μπάντι, είναι καθημερινές και ο πατέρας του μικρού ήρωά μας έχει στοχοποιηθεί από τους φανατικούς της δικής του πλευράς. Ένας πατέρας ο οποίος λείπει συχνά σε ταξίδια για δουλειές και χρωστάει νοίκια και φόρους. Μια μητέρα η οποία αγωνίζεται σχεδόν μόνη να μεγαλώσει τα δυο αγόρια της, ενώ παππούς και γιαγιά δίνουν τις δικές τους συμβουλές στον περίεργο πιτσιρικά, ο οποίος προσπαθεί να καταλάβει την ταραγμένη πραγματικότητα που τον περιβάλλει.
Continue reading “Belfast: Η αυτοβιογραφική ιστορία μίας εμφύλιας διαμάχης μέσα από το πρίσμα της παιδικής αθωότητας”Great Freedom: Ο Σεμπάστιαν Μάιζε μας μαθαίνει τι σημαίνει ελευθερία στην μεταπολεμική Γερμανία του ’50 και του ’60
Δέκα χρόνια μετά το γνωστό πλέον «Still Life», ο Αυστριακός Σεμπάστιαν Μάιζε βυθίζεται ξανά στην οδύνη της ανθρώπινης σκληρότητας, μ’ ένα πρωτότυπο και δυνατό δράμα και όπλο του τον πολλά υποσχόμενο Φραντς Ρογκόφσκι. To “Great Freedom” (“Μεγάλη Απόδραση”) αποτελεί μια ερωτική ιστορία στα χρόνια του μεταπολέμου και του διωγμού της ομοφυλοφιλίας, αποτελώντας ένα από τα ωραιότερα δράματα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και το οποίο προτάθηκε από την Αυστρία για το Οσκαρ Διεθνούς Ταινίας και για το βραβείο Lux του Ευρωκοινοβουλίου.
Η διαβόητη παράγραφος 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα από τον 19ο αιώνα όριζε την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή και ποινικό αδίκημα. Το 1935, το χιτλερικό καθεστώς αναθεώρησε την παράγραφο για να καταστήσει παράνομο ένα ευρύτερο φάσμα συμπεριφορών μεταξύ ανδρών, οδηγώντας χιλιάδες στη φυλακή και αργότερα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το σημείο-κλειδί ήταν ότι η ομοφυλοφιλική σεξουαλική συνεύρεση συνιστά έγκλημα και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης και, δυνητικά, απώλεια των πολιτικών δικαιωμάτων του καταδικασμένου.
Στην αρχή του φιλμ, λοιπόν, βλέπουμε πλάνα τραβηγμένα από κρυφές κάμερες της αστυνομίας σε δημόσια ουρητήρια της Γερμανίας του 1968, όπου απεικονίζονται άντρες σε ερωτικές περιπτύξεις. Ο Χανς πρωταγωνιστεί σε αυτά τα πλάνα και έτσι, με βάση την παράγραφο 175, καταδικάζεται σε 24 μήνες φυλάκισης χωρίς αναστολή. Οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του, κι εκεί συναντά πρόσωπα οικεία από το παρελθόν. Ένα από αυτά είναι ο βαρυποινίτης Βίκτορ, δολοφόνος και έμπορος ναρκωτικών, με τον οποίο ο Χανς έχει μεγάλη ιστορία. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκε ένα κελί στη μεταπολεμική Γερμανία. Τα τείχη που χωρίζουν τους δύο άντρες σιγά σιγά θα γκρεμιστούν καθώς μαθαίνουμε την ιστορία τους και κυρίως του Χανς. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται περίπου από το 1945, μόλις έχει ολοκληρωθεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, μέχρι το 1969, την χρονιά της προσελήνωσης. Δεν αναφέρονται τυχαία τα δύο αυτά ιστορικά γεγονότα, καθώς έστω και αμυδρά ως ιστορικό πλαίσιο αναφέρονται στην ταινία. Ιδιαιτέρως ο πόλεμος έχει μεγαλύτερη σημασία, μιας και ο Χανς, επιβίωσε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου βρισκόταν λόγω της ομοφυλοφιλίας του.
Continue reading “Great Freedom: Ο Σεμπάστιαν Μάιζε μας μαθαίνει τι σημαίνει ελευθερία στην μεταπολεμική Γερμανία του ’50 και του ’60”Έρημη χώρα: μπορεί ο έρωτας να μας σώσει από την επανάληψη;
Αντί προλόγου
Στις κλειστές από τον χιονιά αίθουσες θα φιλοξενούνταν “Η Έρημη Χώρα (Wasteland) του Ιρανού Ραχμάντ Μπαχραμί, το κινηματογραφικό του ντεμπούτο και βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα «Ορίζοντες» του Φεστιβαλ της Βενετίας. Με βάθος και μια άρρυθμη ροή ο ιρανικός κινηματογράφος μας αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι πανταχού παρόν και μπορεί να συναγωνιστεί με μια μοναδική δυναμική τον ευρωπαϊκό και τον χολιγουντιανό που αγκομαχούν να τον φτάσουν σε ποιότητα και έκταση. Αν θέλετε να επιχειρήσετε μια γνωριμία μαζί του, αυτή είναι μια καλή ταινία για να κάνετε την αρχή! Ας μπούμε, λοιπόν, στην ουσία της.
Continue reading “Έρημη χώρα: μπορεί ο έρωτας να μας σώσει από την επανάληψη;”Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι
Σε μια εργατική γειτονιά της σύγχρονης Γάζας όλα είναι εγκλωβισμένα, αποπνικτικά. Η αστυνομία βρίσκεται παντού κι ελέγχει τα πάντα, η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τον κόσμο, βόμβες των Ισραηλινών διακόπτουν με συνέπεια την καθημερινότητα, συνεχόμενα black outs υπογραμμίζουν ότι η ζωή είναι μία συνεχής εμπόλεμη ζώνη. Οι νέοι θέλουν να φύγουν, να το σκάσουν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να επιβιώσουν. Το να ζήσουν είναι πολυτέλεια.
Εκεί συναντάμε τον Ισα, έναν 65χρονο ψαρά. Εργένης, γιατί αρνείται πεισματικά τα προξενιά της αδελφής του, μοναχικός, ακοινώνητος. Και κρυφά ερωτευμένος με τη Σιχάμ, μία μελαγχολική χήρα μοδίστρα, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μαζί με την πρόσφατα χωρισμένη νεαρή κόρη της. Οι μέρες περνούν απαράλλακτες, μέχρι που στην ψαριά του Ισα παραμονεύει μια έκπληξη: τα δίχτυα του ανασύρουν ένα αρχαίο ελληνικό άγαλμα. Μάλλον πολύτιμο, μάλλον μοναδικό, ίσως το εισιτήριό του για μια καλύτερη ζωή. Η νέα αυτή προοπτική τού δίνει την αισιοδοξία να χτυπήσει, συνεσταλμένα, και την πόρτα της Σιχάμ. Ομως ταυτόχρονα χτυπά και η δική του πόρτα: οι αρχές τον κατάλαβαν, τον κατηγορούν για αρχαιοκαπηλία, η Χαμάς θέλει πάση θυσία να αποκτήσει τον πολύτιμο θησαυρό.
Continue reading “Γάζα, Αγάπη μου: Μία ιδιαίτερη ιστορία αγάπης που αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι ο φάρος ελπίδας που χρειαζόμαστε μέσα στο σκοτάδι”To «Άλογο του Πολέμου»: ένας ύμνος στην φιλία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο
Η ταινία που επιλέξαμε να σας παρουσιάσουμε σήμερα είναι το «Άλογο του Πολέμου» που παρακολουθήσαμε ξανά πρόσφατα στην τηλεόραση και μας υπενθύμισε για ποιους λόγους αγαπήσαμε τη συγκεκριμένη ταινία· πρόκειται για μια ωδή στην φιλία, μια υπέροχη ιστορία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με θέμα τον αγνό δεσμό που αναπτύσσεται μεταξύ του πρωταγωνιστή, του Άλμπερτ, και ενός αλόγου.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Ο Άλμπερτ είναι δεκατεσσάρων χρόνων. Ζει σε μια φάρμα με τη βιοπαλαιστή μητέρα του και τον μέθυσο, επιπόλαιο πατέρα του. Όταν ο πατέρας του Αλμπερτ αγοράσει ένα πανάκριβο, υπέροχο πουλάρι, ο Αλμπερτ θ’ αναλάβει να το εκπαιδεύσει αλλά και να βρει τρόπο ώστε το ζώο να βοηθήσει στο βιοπορισμό τους. Το άλογο, ο Τζόι και ο Αλμπερτ θα γίνουν αχώριστοι φίλοι. Μόνο που όταν η σοδειά της οικογένειας αγροτών πάει κατά διαβόλου και ο Πρώτος Παγκόσμιος ξεσπάσει, ο πατέρας του Αλμπερτ θα πουλήσει το άλογο στο Βρετανικό Στρατό. Κι εκεί θα ξεκινήσει μια οδύσσεια για τον Τζόι που θ’ αλλάξει χέρια και χώρες και στρατόπεδα, αλλά θα κρατήσει σταθερή την αγάπη του για τον Αλμπερτ, σταθερότερη από την αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο.
Continue reading “To «Άλογο του Πολέμου»: ένας ύμνος στην φιλία με φόντο τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο”Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021
Η φετινή κινηματογραφική χρονιά ξεκίνησε αργά, αφού τα σινεμά έμειναν κλειστά μέχρι τον Μάιο στη χώρα μας, και φαίνεται να πήρε μπρος στις αρχές του καλοκαιριού, συμπυκνώνοντας σε λίγους μήνες την παραγωγή και τις καλλιτεχνικές αγωνίες σχεδόν δύο χρόνων. Έτσι, το να προσπαθήσει κανείς να βγάλει συμπέρασμα για το επίπεδο και τις τάσεις της κινηματογραφικής δημιουργίας κατά την διάρκεια του 2021 είναι πραγματικά ένα δύσκολο εγχείρημα. Παρά όμως τις δυσκολίες και τα αχαρτογράφητα νερά τα οποία αναγκάστηκε να περιηγηθεί ο κινηματογράφος, οι καλές ταινίες της χρονιάς ήταν πολλές, εντυπωσιακές και άφησαν το στίγμα τους στις σινεφιλικές καρδιές μας. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ήταν δεκάδες οι αξιόλογες δουλειές σπουδαίων δημιουργών που βρήκαν το δρόμο τους προς το κοινό (με όποιες μορφές ή με όση διαθεσιμότητα κι αν τελικά αυτό συνέβη). Και έτσι, μπορούμε και εμείς να σας παρουσιάσουμε 10 από τις καλύτερες ταινίες του 2021, μιας χρονιάς που μπορεί να μην ικανοποίησε πλήρως αλλά πάντως είχε πάρα πολλά να προσφέρει στην αγαπημένη μας 7η τέχνη.
