Κατηγορία: Φωτογραφία

Η Πρωτοχρονιά ανά τον κόσμο

Posted on by Φαντομάς

Η πρωτοχρονιά είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Όσο καλό ή κακό ήταν το προηγούμενο έτος, όλοι ανυπομονούν να μπει το καινούργιο. Δρόμοι γεμίζουν, τραπέζια ετοιμάζονται, παρέες σμίγουν για να ακούσουν την αντίστροφη μέτρηση που θα τους φέρει στο νέο έτος, και τώρα πιο συγκεκριμένα και στην ένα δεκαετία. Στις πρωτεύουσες και σε όλες τις πόλεις στον κόσμο στήνονται εξέδρες και ετοιμάζονται εκδηλώσεις για το καλωσόρισμα του νέου έτους. Κάθε χώρα, ανάλογα με τα ήθη και τα έθιμα της, διοργανώνει κάτι διαφορετικό, αλλά σίγουρα το καλύτερο που μπορεί. Τι δεν λείπει όμως από καμία τέτοια εκδήλωση; Τα αμέτρητα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον ουρανό. Και δεν νομίζω ότι θα ήθελε κανένας να λείπουν. Ας δούμε λοιπόν τις πόλεις που φωτίζονται περισσότερο την στιγμή που η αντίστροφη μέτρηση φτάσει στο 0.

Ντουμπάι

Το Ντουμπάι, η μεγαλύτερη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και μία από τις πλουσιότερες σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια λίστα. Συγκεκριμένα κατέχει το ρεκόρ Γκίνες για τα πυροτεχνήματα που χρησιμοποιήθηκαν την πρωτοχρονιά του 2014, όπου αυτά, σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις, ήταν 479,651, για τα πρώτα 6 λεπτά του νέου έτους.

Εδιμβούργο

Η πρωτεύουσα της Σκωτίας, όσο περίεργο και να φαίνεται σε μερικούς, κατέχει περίοπτη θέση σε μια τέτοια λίστα. Η παραμονή πρωτοχρονιάς έχει την δική της ονομασία εκεί, Hogmanay. Αποτελεί μια τεράστια εκδήλωση που κρατάει 3 ήμερες, ξεκινώντας αρκετά πριν την παραμονή, με πάρα πολλές συναυλίες, εκδηλώσεις και επιμέρους δραστηριότητες.

Σίδνεϊ

Η μεγαλύτερη πόλη της Αυστραλίας, ίσως είναι η πρώτη που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε πυροτεχνήματα και πρωτοχρονιά. Υποδέχεται το νέο έτος πρώτη, και σίγουρα το κάνει καλά. Η γέφυρα του λιμανιού και το επιβλητικό κτίριο της όπερας, σε συνδυασμό με τα φώτα και τα πυροτεχνήματα δημιουργούν ένα τουλάχιστον εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Λας Βέγκας

Η πιο λαμπερή πόλη του κόσμου, δεν θα μπορούσε να είναι έστω και λίγο εγκρατής στις εκδηλώσεις της κατά την αλλαγή του έτους. Αποτελεί τουριστικό προορισμό διεθνούς φήμης, την περίοδο των γιορτών είναι γεμάτη και δεν θα δημιουργεί σε κανέναν παράπονο για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Αθήνα

Σαφώς και δεν είναι η πρωτεύουσα της χωράς μας καν κοντά στις υπόλοιπες όσον αφορά τα πυροτεχνήματα και τις εορταστικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα. Όμως μια φωτισμένη Ακρόπολη και μια τέτοια φωταγωγημένη πόλη δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τις πιο λαμπερές Πρωτοχρονιές άλλων πόλεων.

Η φωτογραφική ιστορία του Santa Claus

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Ο Άγιος Βασίλης είναι ο αγαπημένος Άγιος των παιδιών. Το διαχρονικό ερώτημα για την ύπαρξή του δεν αφορά μόνο την προσφορά των δώρων αλλά και τη σχέση του κοκκινοφορεμένου με την άσπρη γενειάδα παππού, με την ελληνική χριστιανική παράδοση. Ποια είναι λοιπόν η ιστορία του ή η ιστορία τους;

Για να είμαστε απολυτα δίκαιοι, στην ερώτηση αν είναι ο Άγιος Βασίλης ένα ακόμα μαρκετίστικο υποπροϊόν της Coca-Cola, η απάντηση οφείλει να είναι αρνητική: παρά τη μακροχρόνια διαφημιστική της καμπάνια με τον χαρωπό και χοντρούλη γεράκο των Χριστουγέννων, αυτός δεν ξεπήδησε από το σχεδιαστήριο του αναψυκτικού ή τουλάχιστον όχι αποκλειστικά από κει.

Οι ιστορικοί πιστεύουν σήμερα ότι ακόμα και τα χρώματα έλκουν την καταγωγή τους από τον ίδιο τον Άγιο Νικόλαο, τον αρχιεπίσκοπο Μύρων του 4ου αιώνα μ.Χ. Ο άγιος της Ορθόδοξης αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας ήταν η απόλυτη ενσάρκωση της χριστιανικής ηθικής και απέκτησε φήμη για τα νομίσματα που έβαζε στα παπούτσια όσων είχαν ανάγκη, δίνοντας έτσι υπόσταση στο πνεύμα του χριστουγεννιάτικου αγίου με τα δώρα. Πολύ πριν από την Coca‑Cola, ο Άγιος Νικόλαος απαθανατιζόταν στην εικονογραφία της εποχής φορώντας ένα κόκκινο παλτό.

Η Coca Cola με τη γνωστή διαφήμιση έβαλε όμως την τελευταία πινελιά: η εικόνα του Santa Claus με την κόκκινη στολή και τη λευκή γενειάδα είναι κατασκευή της Κόκα Κόλα. Τον έφτιαξε έτσι για τη διαφήμιση του δημοφιλούς ποτού το 1931.

Ενώ, λοιπόν, η Κόκα Κόλα χρησιμοποιεί την εικόνα του Santa Claus για να αυξήσει την κατανάλωσή της κατά την χειμερινή περίοδο, μετά από εβδομήντα χρόνια «συνεργασίας» διαπιστώνεται ότι και ο Santa Claus διαδόθηκε χάρη στην Κόκα Κόλα.

Η κυρίαρχη εικόνα του Santa Claus πια είναι του συμπαθούς γενειοφόρου ένστολου πάνω στο έλκηθρο να παραδίδει δώρα και να πίνει Κόκα Κόλα.
Τα Χριστούγεννα μάλιστα, κυρίως στις παιδικές και εφηβικές ηλικίες, έγιναν άρρηκτα συνδεδεμένα, όχι με την εικόνα του Χριστού αλλά μ’ αυτή του Άγιου Βασίλη.

Μια πορεία για τα ανθρώπινα δικαιώματα που άφησε ιστορία

Posted on by Φαντομάς

Οι τρεις πορείες από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι ήταν μέρος του κινήματος για το δικαίωμα ψήφου, που εξελίχθηκε στη Σέλμα της Αλαμπάμα το 1965. Τονίζοντας τη φυλετική αδικία στο νότο, οι πορείες συνέβαλαν στην ψήφιση εκείνη τη χρονιά του νόμου περί εκλογικών δικαιωμάτων, ένα σημαντικό επίτευγμα του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στην Αμερική της δεκαετίας του 1960. Ακτιβιστές διαφήμισαν τις τρεις πορείες διαμαρτυρίας για να βαδίσουν τα 87 χιλιόμετρα αυτοκινητόδρομου από τη Σέλμα στην πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαμπάμα, Μοντγκόμερι, για να δείξουν την επιθυμία των Αφροαμερικανών πολιτών να ασκήσουν το συνταγματικό τους εκλογικό δικαίωμα, σε πείσμα της καταστολής που ευνοούσε τον φυλετικό διαχωρισμό.

Το 1963 ομάδες αφροαμερικανών και συλλογικότητες υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων άρχισαν εκστρατεία για την εγγραφή τους στους εκλογικούς καταλόγους στη Σέλμα, της πόλης της Αλαμπάμπα, προπύργιο του ρατσισμού. Το 1965 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο οποίος ένα χρόνο νωρίτερα είχε τιμηθεί με το Νόμπελ Ειρήνης, ανακοίνωσε στον αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον την απόφαση του να μεταβεί στη Σέλμα και να αρχίσει μεγάλη εκστρατεία για την άρση του αποκλεισμού των αφροαμερικανών από τους εκλογικούς καταλόγους. Απέναντί του είχε τον Κυβερνήτη τη Αλαμπάμα Τζορτζ Γουάλας, που είχε μετατρέψει την πολιτεία σε κράτος εν κράτει, όπου κυριαρχούσε η αστυνομική αυθαιρεσία.

Στις 7 Μαρτίου εκατοντάδες πολίτες με επικεφαλής τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησαν πορεία διαμαρτυρίας από τη Σέλμα προς την πρωτεύουσα της Αλαμπάμα, Μοντγκόμερι. Η απόσταση που θα διένυαν ξεπερνούσε τα 80 χιλιόμετρα. Ωστόσο, λίγο έξω απο την πόλη, πάνω σε μια γέφυρα, τους περίμεναν αστυνομικές δυνάμεις που επιτέθηκαν στην πορεία, τραυματίζοντας δεκάδες διαδηλωτές. Η μέρα εκείνη έμεινε στην ιστορία ως «Ματωμένη Κυριακή».

Η οργή φούντωσε και δύο μέρες αργότερα διοργανώθηκε μια δεύτερη πορεία. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κάλεσε τους εκπροσώπους άλλων θρησκευτικών δογμάτων να δείξουν την αλληλεγγύη τους και να πάρουν μέρος στην κινητοποίηση, Ένας από αυτούς που ανταποκρίθηκαν πρώτοι ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος. Αψηφώντας τους φόβους που εξέφραζαν συνεργάτες του για το ενδεχόμενο να πέσει κι ο ίδιος θύμα επίθεσης, ο Αρχιεπίσκοπος έσπευσε στη Σέλμα και στάθηκε στην πρώτη γραμμή. «Κάθε χριστιανός πρέπει να καταφερθεί με αγανάκτηση κατά όλων των ειδών των διώξεων» είπε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος.

Η πορεία ξεκίνησε αλλά βλέποντας και πάλι τις δυνάμεις ασφαλείας της πολιτείας να τους περιμένουν στη γέφυρα, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οδήγησε τους διαδηλωτές στην εκκλησία επιδιώκοντας παράλληλα προστασία από ομοσπονδιακό δικαστήριο. Ένα απρόσμενο γεγονός που συνέβη την ίδια νύχτα φούντωσε το αντιρατσιστικό κίνημα. Ρατσιστές ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον λευκό ιερέα και ακτιβιστή πολιτικών δικαιωμάτων Τζέιμς Ριμπ, ο οποίος είχε μεταβεί στη Σέλμα για να συμμετάσχει στη δεύτερη πορεία.

Με επικεφαλής για άλλη μια φορά τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ξεκίνησαν την ειρηνική πορεία των 80 και πλέον χιλιομέτρων από τη Σέλμα. Τρεις μέρες αργότερα έφτασαν στο Μοντγκόμερι και στις 25 Μαρτίου περικύκλωσαν ειρηνικά στο καπιτώλιο της Αλαμπάμας. Την ίδια νύχτα, τρία μέλη της Κου Κλουξ Κλαν εκτέλεσαν εν ψυχρώ μια λευκή γυναίκα από το Ντιτρόιτ, τη Βαϊόλα Λιούτσο, που είχε πάει στην Αλαμπάμα για να διαδηλώσει. Και οι τρεις συνελήφθησαν από άνδρες του FBI. Την επόμενη μέρα οι Αμερικανοί άκουσαν το οργισμένο ραδιοφωνικό μήνυμα του αμερικανού προέδρου. «Αν με ακούνε αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι της Κου-Κλουξ-Κλαν, ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι είμαστε αποφασισμένοι να τους συντρίψουμε και να επιστρέψουμε σε μία κοινωνία αξιοπρέπειας, προτού είναι αργά», έλεγε μεταξύ άλλων ο Λίντον Τζόνσον.

Στις 30 Μαρτίου η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών του Κογκρέσου αποφάσισε να εξετάσει συνολικά τη δράση της Κου Κουξ Κλαν. Οι συνεδριάσεις άρχισαν στις 19 Οκτωβρίου και μεταδόθηκαν απευθείας από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα των Ηνωμένων Πολιτειών. Νωρίτερα, τον Αύγουστο, το αμερικανικό κογκρέσο επικύρωσε τον νέο αντιρατσιστικό νόμο περί εκλογικών δικαιωμάτων. Πλέον όλοι οι αφροαμερικανοί είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.





Εκτέλεση στην Σαϊγκόν: Η αποτύπωση μιας εν ψυχρώ εκτέλεση

Posted on by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Ο Έντι Άνταμς γεννήθηκε στις 22 Ιούνιο του 1933 στην Πενσυλβάνια και είναι Αμερικανός φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, γνωστός για τις φωτογραφίες διασήμων, πολιτικών καθώς και για την κάλυψη 13 πολέμων. Έχει κερδίσει το βραβείο Πούλιτζερ για την φωτογραφία του “Εκτέλεση στην Σαϊγκόν”. Πέθανε το 2004 στην Νέα Υόρκη.

Ο άνθρωπος που τράβηξε τη σκανδάλη ήταν ο αρχηγός της αστυνομίας της Σαϊγκόν, στρατηγός Νκγουιέν Νγκοκ Λόαν και αργότερα υποστήριξε πως το θύμα είχε σκοτώσει την οικογένεια ενός από τους αξιωματικούς του. Οι ισχυρισμοί του ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν πως ο μόνος λόγος για αυτή την εν ψυχρώ εκτέλεση ήταν για να προσφέρει ένα θέαμα στα τηλεοπτικά συνεργεία και τους φωτογράφους που βρίσκονταν στο σημείο.

Η φωτογραφία του Άνταμς έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες και βραβεύτηκε με Πούλιτζερ ενώ η ιστορική της αξίας έγκειται στο ότι η φωτογραφία αυτή επιβεβαίωνε την εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ υποστήριζαν τους λάθος ανθρώπους στο Βιετνάμ. Και έτσι η αμφισβήτηση των επιλογών της κυβέρνησης των ΗΠΑ έγινα ακόμη πιο έντονη.


Όσο για τον φωτογράφο; Αυτός δηλώνει μετανοιωμένος για την φωτογραφία. Μέχρι το 2004 οπότε πέθανε, δήλωνε πως η φωτογραφία του χωρίς τα συμφραζόμενα δεν είναι παρά η «μισή αλήθεια». Όπως έλεγε: «ο στρατηγός σκότωσε τον Βιετκόνγκ και εγώ με την κάμερά μου τον στρατηγό».

Ο δε στρατηγός μετά την ήττα των Αμερικανών εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στις ΗΠΑ ενώ το αίτημα να παραπεμφθεί σε δίκη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν καρποφόρησε. Ο πρώην στρατηγός άνοιξε πιτσαρία στην Βιρτζίνια αλλά έκλεισε όταν έγινε γνωστό ποιος ήταν. Πέθανε το 1998, στα 67 του χρόνια από καρκίνο.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν ίσως η μεγαλύτερη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ανατολής κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Θεωρητικά η μάχη ήταν μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού του Βιετνάμ (Βόρειο Βιετνάμ) και της Δημοκρατίας του Βιετνάμ (Νότιο Βιετνάμ). Στην πραγματικότητα όμως ήταν ένας πόλεμος μέσω αντιπροσώπων μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, ένας από τους πολλούς που έγιναν λόγω της απροθυμίας των υπερδυνάμεων να εμπλακούν σε απευθείας πόλεμο μεταξύ τους που ίσως θα κατέληγε σε πυρηνική καταστροφή.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ υπήρξε μια από τις πιο θανατηφόρες πολεμικές συγκρούσεις τα αποτελέσματά της οποίας ήταν τραγικά. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων του πολέμου ποικίλουν καθώς η καταγραφή ενός ακριβή αριθμού ήταν αδύνατη.
Παρόλα αυτά, μια εκτενής έρευνα του καθηγητή R. J. Rummel εκτιμά πως οι θάνατοι στο Βιετνάμ ανήλθαν στους 3.595.000 ανθρώπους. Εκ των οποίων τα 2 εκατομμύρια ήταν άμαχοι πολίτες και κυρίως γυναικόπαιδα, ενώ 1.595.000 ήταν στρατιώτες.

Ένας από τους 2 εκατομμύρια αμάχους που πέθαναν ήταν και ο άνδρας της φωτογραφίας.

Πηγές:

Wikipedia

Huffingtonpost

Η Black Friday σε μία εικόνα

Posted on by Φαντομάς

Η Black Friday 2019 πλησιάζει και έρχεται και φέτος γεμάτη μεγάλες προσφορές για τους καταναλωτές. Πρόκειται επί της ουσίας για την τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου που κάθε χρόνο οι καταναλωτές έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις αγορές προϊόντων σε πολύ μεγάλες εκπτώσεις και προσφορές. Από πού όμως προέρχεται το όνομα της; Ποία είναι η ιστορία της;

Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος Black Friday, ήταν στις 24 Σεπτεμβρίου 1869 για να περιγράψει μια από τις χειρότερες ημέρες του αμερικανικού χρηματιστηρίου. Υπεύθυνοι για το οικονομικό σκάνδαλο που προκλήθηκε και οδήγησε δεκάδες εταιρείες στη χρεοκοπία ήταν δύο κερδοσκόποι: ο Τζέι Γκουλντ και ο Τζέιμς Φισκ, ιδιοκτήτες της σιδηροδρομικής γραμμής Errie. Οι δυο εκατομμυριούχοι της Γουόλ Στρητ προσπάθησαν να αγοράσουν όσο περισσότερο χρυσό μπορούσαν για να ανέβει η τιμή του και μετά να το πουλήσουν σε αστρονομικό ποσό. Όμως, η σκευωρία αποκαλύφθηκε, με αποτέλεσμα η τιμή του χρυσού να πέσει κατά 30 μονάδες και η αγορά να χρεοκοπήσει. Χιλιάδες επενδυτές καταστράφηκαν οικονομικά και τουλάχιστον ένας αυτοκτόνησε. Η οικονομία υπέστη τεράστια ζημιά.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 τα λογιστικά φύλλα και οι αποδείξεις ήταν βεβαίως χειρόγραφα και τα καταστήματα είχαν δύο χρώματα μελανιού για να καταγράφουν τα στοιχεία. Με κόκκινο γράφονταν οι ημέρες με αρνητικό ισολογισμό πωλήσεων και με μαύρο οι ημέρες με θετικό απολογισμό. Καθιερώθηκε λοιπόν η τελευταία Παρασκευή του Νοέμβρη ως η πρώτη ημέρα των πωλήσεων της χριστουγεννιάτικης περιόδου, με σημαντικά αυξημένους τζίρους, εξ’ ου και η ονομασία Black Friday.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τους αστυνομικούς της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ για περιγράψει την κυκλοφοριακή συμφόρηση από αυτοκίνητα και πεζούς, που προκαλούνταν εξαιτίας των προσφορών της χριστουγεννιάτικης περιόδου. Λόγω της κίνησης γίνονταν περισσότερα ατυχήματα στους δρόμους και συνήθως εκείνη την ημέρα οι αστυνομικοί εργάζονταν υπερωρίες για να διαχειριστούν την κατάσταση.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 υπήρχε μια προσπάθεια να δοθεί θετικός όρος στην ημέρα. Δοκιμάστηκε το Big Friday αλλά τελικά δεν επικράτησε. Έμεινε όμως η θετική έννοια του όρου, που πλέον έχει συνδεθεί με τις προσφορές και το μαύρο μελάνι που βλέπουν τα καταστήματα από τις αυξημένες πωλήσεις.

Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι φορές που από την τεράστια πολυκοσμία και τη μανία των καταναλωτών σημειώθηκαν ατυχήματα που θα μείνουν στην ιστορία. Υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν από ασφυξία, ακόμα και κάποιοι που ποδοπατήθηκαν. Ίσως το πιο γνωστό περιστατικό είναι όταν το 2008 ένας 34χρονος εργάτης της Wal-Mart έχασε τη ζωή του, όταν κυριολεκτικά ποδοπατήθηκε από 200 περίπου καταναλωτές. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα blackfridaydeathcount.com, έχουν χάσει την ζωή τους 12 άνθρωποι, ενώ έχουν τραυματιστεί 117.

Προφανώς είναι αποδεκτό και πολύ λογικό ο καθένας να αναζητά την καλύτερη τιμή όταν θέλει να αγοράσει κάτι. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μην γινόμαστε έρμαια του καταναλωτισμού και να μην πέφτουμε θύματα της μανίας για να προλάβουμε κάποια προσφορά και κάποιο προϊόν, ειδικά όταν στην χώρα μας είναι λίγο αμφισβητήσιμο το μέγεθος των προσφορών αυτών.

Πηγές: mixanitouxronou, huffingtonpost

Γκρεμίζοντας το τείχος

Posted on by Φαντομάς

Το Τείχος του Βερολίνου, γνωστό ως «τείχος της ντροπής» για τους Γερμανούς της δύσης και επισήμως αποκαλούμενο από την ανατολικογερμανική κυβέρνηση ως «αντιφασιστικό τείχος προστασίας», ανεγέρθηκε στην καρδιά του Βερολίνου με αφετηρία το βράδυ μεταξύ της 12ης και της 13ης Αυγούστου του 1961 από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία επιχείρησε με αυτό τον τρόπο να θέσει ένα τέλος στην ολοένα και αυξανόμενη φυγή των κατοίκων της προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το τείχος αποτελούσε το σύνορο μεταξύ του Ανατολικού Βερολίνου και του Δυτικού Βερολίνου για διάστημα άνω των 28 ετών.

Το τείχος του Βερολίνου κατέρρευσε στις 9 Νοεμβρίου του 1989, πέντε μέρες αφότου μισό εκατομμύριο άνθρωποι είχαν ξεχυθεί στους δρόμους του Ανατολικού Βερολίνου. Οι ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας, σε μία προσπάθεια να κατευνάσουν τα πνεύματα, χαλάρωναν τα σύνορα για να διευκολύνουν τους Ανατολικογερμανούς να ταξιδεύουν στη Δύση. Πρόθεσή τους ωστόσο δεν ήταν σίγουρα να ανοίξουν τελείως τα σύνορα. Οι αλλαγές επρόκειτο να είναι μικρές, ο τρόπος όμως που ανακοινώθηκαν είχε σημαντικές συνέπειες. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.

Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο.

Το τείχος έπεσε, και η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων άλλαξε. Το παιδί της φωτογραφίας δεν μπορούσε να ρίξει μόνο του το τείχος της ντροπής, όμως προσέφερε ότι μπορούσε. Πρακτικά η βοήθεια του δεν ήταν τόσο μεγάλη, αλλά τι καλύτερο από το να βλέπεις κάποιον να παλεύει για αυτά που πιστεύει;

Πόσο δύσκολη είναι η αποδοχή της απώλειας;

Posted on by Φαντομάς

Ο πόλεμος του Κοσόβου ήταν η ένοπλη σύγκρουση στο Κοσσυφοπέδιο που διήρκεσε από τις 28 Φεβρουαρίου 1998 μέχρι τις 11 Ιουνίου 1999. Τα αντίπαλα στρατόπεδα ήταν οι δυνάμεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, που τότε περιλάμβανε το Μαυροβούνιο και τη Σερβία, που έλεγχε το Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο, και της αλβανικής οργάνωσης, γνωστής ως Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου (UCK), με αεροπορική υποστήριξη από το ΝΑΤΟ από τις 24 Μαρτίου 1999 και χερσαία από τον Αλβανικό Στρατό.

Μια ηλικιωμένη κυρία από την Αλβανία, δειπνεί με τον νεκρό σύζυγό της και τα παιδιά της που σκοτώθηκαν το 1999 κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

Η φωτογραφία αυτή λήφθηκε στην πόλη Gjakova η οποία ήταν μια από τις πιο κατεστραμμένες πόλεις κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού. Ο σύζυγός της και τα τέσσερα παιδιά της είχαν απαχθεί στις 27 Μαρτίου 1999 σε μια στρατιωτική επιδρομή όπου θα χωρίζονταν οι άνδρες από τις γυναίκες. Οι πλειοψηφία των ανδρών θα σκοτώνονταν και θα θάβονταν σε τεράστιους τάφους. Σε έναν τέτοιο τάφο αργότερα βρέθηκαν δύο από τα παιδιά της και ο σύζυγός της. Τα άλλα δύο παιδιά εξακολουθούν να αγνοούνται. Ο νεότερος ήταν 14 ετών. Πραγματοποιείται προσπάθεια για να αποκαλυφθούν όλοι οι τεράστιοι αυτοί τάφοι στη Σερβία, όμως η διαδικασία δεν είναι ιδιαίτερα γρήγορη.

Αυτή η εικόνα τραβήχτηκε αφού ο φωτογράφος Artan Korenica άκουσε για την ιστορία ότι η κυρία αυτή έχει συντηρήσει τα πάντα στο σπίτι και το άφησε άθικτο από τότε που είχαν απαχθεί. Για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μαγειρεύει και σερβίρει κανονικά το δείπνο για όλους τους, με την ελπίδα πως θα επιστρέψουν.

Ήμουν ευτυχισμένος! Απλά την πλησίασα και τη φίλησα. Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη.

Posted on by Φαντομάς

Ο Alfred Eisenstaed ήταν Αμερικανός φωτογράφος και φωτορεπόρτερ, που γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1898 στην Γερμανία, και πέθανε στην Αμερική το 1995. Ξεκίνησε την καριέρα του πριν την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου, αν και έγινε γνωστός κατά την διάρκεια αυτού, με την εργασία του για το περιοδικό LIFE.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει και οι στρατιώτες στις 14 Αυγούστου 1945 επέστρεφαν στα σπίτια τους. Μέσα στο γενικότερο κλίμα ευφορίας, το φιλί του ναύτη Glenn McDuffie με την άγνωστή του τότε νοσοκόμα Edith Shain προέκυψε αυθόρμητα στη μέση του δρόμου στην Times Square. Η στιγμή απαθανατίστηκε από τον Alfred Eisenstaedt και έμεινε στην ιστορία ως “το φιλί του ναύτη”, συμβολίζοντας το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στις 27 Αυγούστου του 1945 η ασπρόμαυρη φωτογραφία έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό LIFE περνώντας στην αιωνιότητα.

” Ήμουν ευτυχισμένος! Άρχισα να τρέχω στους δρόμους και τότε είδα τη νοσοκόμα. Με είδε και αυτή να είμαι χαμογελαστός… Απλά την πλησίασα και τη φίλησα. Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Στη συνέχεια μπήκα στον σταθμό του τρένου και κατευθύνθηκα στο Μπρούκλιν”.

Με τον φωτογράφο να μην έχει κρατήσει τα στοιχεία τους, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια έως ότου αναγνωριστούν τα πρόσωπα της εμβληματικής φωτογραφίας. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που θέλησαν να θέσουν εαυτούς ως τους πρωταγωνιστές της διάσημης φωτογραφίας. Η Eith Shain έστειλε επιστολή στον Alfred Eisenstaedt προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 ισχυριζόμενη πως είναι εκείνη που απεικονίζεται στη φωτογραφία. Περιγράφοντας το περιστατικό σημείωνε πως δεν θα μπορούσε να μην του επιτρέψει να τη φιλήσει από τη στιγμή που είχε πολεμήσει και για εκείνη στον πόλεμο.

Από τη στιγμή που η πρωταγωνίστρια είχε αποκαλυφθεί, το περιοδικό LIFE στο τεύχος Αυγούστου του 1980 κάλεσε τον ναύτη να βγει επίσης μπροστά, αποκαλύπτοντας την ταυτότητά του. Την πατρότητα του πρωταγωνιστή διεκδίκησαν αρκετοί άνδρες και μόλις το 2008, στα 81 του χρόνια, αποδόθηκε στον Glenn McDuffie.

Έδινε μάλιστα μια άλλη διάσταση στο διάσημο φιλί, σημειώνοντας πως ήταν ενθουσιασμένος, καθώς με τη λήξη του πολέμου θα απελευθερωνόταν ο αδερφός του που κρατούνταν αιχμάλωτος από τους Γιαπωνέζους. Σε αντίθεση μάλιστα και από τους ισχυρισμούς του φωτογράφου, σημείωνε πως παρέτεινε το φιλί για να έχει τη δυνατότητα να τους απαθανατίσει. ” Είδα έναν άνδρα να τρέχει προς το μέρος μας. Φοβήθηκα πως μπορεί να είναι κάποιος θυμωμένος σύζυγος ή φίλος που ερχόταν για να με χτυπήσει. Κοίταξα και είδα πως μας έβγαζε φωτογραφία και έτσι παρέτεινα το φιλί για να έχει τη λήψη”.










Οι δυο αυτοί άνθρωποι, μετά από αυτό το φιλί που έμεινε στην ιστορία, δεν είχαν καμία επαφή. Ο Glenn McDuffie έζησε την ζωή του μετά τον πόλεμο στο Χιούστον, πέθανε το 2014 και κηδεύτηκε από την κόρη του και τα δύο του εγγόνια σε νεκροταφείο βετεράνων πολέμου στο Ντάλας. Από την άλλη πλευρά, η Eith Shain έζησε στο Λος Άντζελες, απέκτησε 3 γιους, 6 εγγόνια και 8 δισέγγονα, και πέθανε από καρκίνο στα 91 της.

Πηγές: Wikipedia, News247, Telegraph, Reuters

Πήρε τα πόδια μου, αλλά δεν με διέλυσε. Απλά με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Posted on by Φαντομάς

Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης αποτελεί την πιο παλαιά διοργάνωση Μαραθωνίου δρόμου, εξαιρουμένου φυσικά αυτού των Ολυμπιακών Αγώνων. Διεξάγεται κάθε χρόνο την τρίτη Δευτέρα του Απριλίου στη Βοστώνη και αποτελεί την πιο προβεβλημένη εκδήλωση της Ημέρας των Πατριωτών, που γιορτάζεται στην πολιτεία της Μασαχουσέτης, σε ανάμνηση των δύο πρώτων μαχών του πολέμου της αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Ο πρώτος Μαραθώνιος της Βοστώνης έγινε στις 19 Απριλίου 1897, με σκοπό να συνδέσει τον αγώνα των αρχαίων Αθηναίων και των Αμερικανών για την ελευθερία. Συμμετείχαν 18 αθλητές και νικητής αναδείχθηκε ο ιρλανδοαμερικανός Τζον Μακ Ντέρμοτ με χρόνο 2:55:10. Με την πάροδο του χρόνου η διοργάνωση γιγαντώθηκε και διεθνοποιήθηκε. Στις ημέρες μας, οι συμμετέχοντες (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) ξεπερνούν τις 30.000 και οι θεατές τις 500.000 χιλιάδες.

Η μελανότερη σελίδα στην ιστορία της διοργάνωσης γράφτηκε στις 15 Απριλίου 2013.  Στις 2 και 49 το μεσημέρι τοπική ώρα, τρεις ώρες περίπου μετά των τερματισμό των νικητών, και ενώ συνέχιζαν να τερματίζουν οι συμμετέχοντες, εξερράγησαν με διαφορά δεκατριών δευτερολέπτων δύο βόμβες, στην Boylston Street, κοντά στην Copley Square, λίγα μέτρα πριν τη γραμμή του τερματισμού. Για τον ένα εκρηκτικό μηχανισμό πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε μια χύτρα ταχύτητας ενώ ο δεύτερος είχε τοποθετηθεί μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί. Επρόκειτο για αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς που αποτελούνταν από εκρηκτικά, κομμάτια μετάλλου και μεταλλικά σφαιρίδια και ήταν τοποθετημένοι σε μαύρες νάυλον σακούλες ή σακίδια πλάτης.

Ως αποτέλεσμα των δύο αυτών εκρήξεων, τρεις θεατές, η Κρισλ Κάμπελ, 29 ετών, η Κινέζα Λου Λινγκζί, 23 ετών και ο 8χρονος Μάρτιν Ρίτσαρντ έχασαν την ζωή τους. Επίσης 183 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ενώ δυστυχώς αρκετοί εξ αυτών ακρωτηριάστηκαν. Ως δράστες της επίθεσης αναγνωρίστηκαν τα αδέλφια Τσαρνάεφ, τσετσενικής καταγωγής, που ζούσαν στις ΗΠΑ. Ο 27χρονος Ταμερλάν σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικού, ενώ ο 19χρονος Τζοχάρ συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε θάνατο.

Ο Τζεφ Μπάουμαν περίμενε την κοπέλα του στην γραμμή του τερματισμού. Χωρίς να το καταλάβει είδε τον έναν από τους δράστες που θα άλλαζε για πάντα όχι μόνο τη δική του ζωή αλλά και αρκετών ανθρώπων ακόμα. Ο Τζοκάρ Τσαρνάεβ τοποθέτησε τη βόμβα δίπλα ακριβώς από εκείνον. Ακρωτηριάστηκαν και τα δύο του πόδια. Όπως δηλώνει και ο ίδιος «Είδα τον βομβιστή. Πήρε τα πόδια μου, αλλά δεν με διέλυσε. Απλά με έκανε αυτό που είμαι σήμερα».

Ο Μπάουμαν έγινε σύμβολο του αιματηρού Μαραθωνίου της Βοστώνης. Αποτελεί υποκείμενο πολλών φωτογραφιών με θέμα την τρομοκρατική επίθεση στον μαραθώνιο της Βοστώνης, και η ζωή του έχει γίνει ταινία. Έχει παντρευτεί την τότε κοπέλα του, και έχουν αποκτήσει ένα παιδί.

Migrant Mother, η προσωποποίηση της Μεγάλης Ύφεσης

Posted on by Φαντομάς

Η παγκόσμια οικονομική ύφεση του 1929 ήταν μια κατάσταση διεθνούς οικονομικής ύφεσης που διήρκεσε από ένα μέχρι δέκα χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση της σύγχρονης ιστορίας και χρησιμοποιείται στον 21ο αιώνα ως παράδειγμα για το πόσο οδυνηρή μπορεί να είναι μια οικονομική καταστροφή. Η “Μεγάλη Ύφεση”, όπως χαρακτηρίστηκε στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τους αναλυτές προκλήθηκε μετά από το χρηματιστηριακό κραχ, που ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου του 1929. Το τέρμα της κρίσης στις ΗΠΑ ταυτίστηκε με το έναυσμα της πολεμικής οικονομίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου γύρω στο 1939.

Η Dorothea Lange, που γεννήθηκε το 1895 και απεβίωσε το 1965, ήταν Αμερικανή φωτογράφος φωτορεπόρτερ, γνωστή για τη δουλειά της κατά την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική. Γεννήθηκε στο New Jersey από Γερμανούς μετανάστες δεύτερης γενιάς. Στην αρχή της καριέρας της τραβούσε πορτρέτα από την ελίτ του σαν Φρανσίσκο, όμως την περίοδο της μεγάλης ύφεσης βγήκε από το στούντιο της στους δρόμους.

Ένα από τα πιο γνωστά και αναγνωρισμένα της έργα ήταν το Migrant Mother. Στη φωτογραφία βλέπουμε τη Florence Owens Thompson, μητέρα επτά παιδιών η οποία ζούσε στα πρόθυρα της πείνας και της εξαθλίωσης σε μία σκηνή. Ήταν εργάτης σε ένα χωράφι με φασόλια, και λόγω της κακής σοδειάς, όλοι οι εργαζόμενοι, ανάμεσα τους και η Florence, να δοκιμάζονται από την πείνα. Σύμφωνα με την φωτογράφο, η οικογένεια τρεφόταν με παγωμένα φασόλια από το χωράφι και πουλιά που σκότωναν τα παιδιά. Δεν υπήρχαν προμήθειες, δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπήρχε ελπίδα.

Στην φωτογραφία διακρίνουμε την μητέρα, με την αγωνία και την αβεβαιότητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της! Τα δύο της παιδιά έχουν κρυφτεί πίσω από την μητέρας τους, δείχνοντας το πόσο πολύ στηρίζονται σε αυτη, ενώ το μωρό της που κρατάει στην αγκαλιά της δείχνει εξίσου το ποσό εξαρτάται από αυτή.

Μετά τη δημοσιοποίηση της φωτογραφίας στις εφημερίδες η κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει προμήθειες στο συγκεκριμένο χωράφι όπου έμεναν πολλοί άνθρωποι χωρίς καθόλου φαγητό και από άθλιες συνθήκες. Παρόλα αυτά η Florence και η οικογένειά της είχαν ήδη φύγει.

Η φωτογραφία αποτέλεσε χαρακτηριστική εικόνα της μεγάλης ύφεσης. Παρόλα αυτά η ταυτότητα της εικονιζόμενη έμενε ένα μυστήριο για το κοινό για πολλές δεκαετίες, καθώς η Lange δεν είχε ρωτήσει καν το όνομά της. Στα τέλη της δεκαετίας του 70 ένας δημοσιογράφος βρήκε την Florence. Άσκησε δριμεία κριτική στη φωτογράφο, η οποία είχε πεθάνει το 1965, τονίζοντας ότι ένιωσε εκτεθειμένη από τη φωτογραφία και θα ευχόταν να μην είχε τραβήξει. Επίσης μετανιώνει το γεγονός ότι δεν είχε κάποιο κέρδος από αυτή. Η Florence Owens Thompson πέθανε το 1983. Το 1998, η υπογεγραμμένη φωτογραφία από την Lange πωλήθηκε 244.500 $ σε έναν πλειστηριασμό.