Κατηγορία: Το ποίημα της ημέρας

Άλλο δεν επιθύμησα – μονάχα
τα κουρασμένα πόδια σου να πλύνω.
Να ’ναι η κάμαρα ζεστή, κι απ’ τις κουρτίνες
να πέφτει η αντηλιά του δειλινού.
Ευλαβικά τις αρβύλες θα σου βγάλω,
τις λασπωμένες, και ζεστό νερό θα φέρω
μες σε βαθιά λεκάνη, και θα σκύψω
να σε υπηρετήσω ταπεινά.

Μα όταν, σηκώνοντας τα βρώμικα απονέρια,
γεμάτα απ’ την αγάπη μου, αντικριστούμε,
μες στην ανατριχίλα των ματιών μου δε θα βρεις
αυτό που τα απονέρια ετούτα μαρτυρούνε.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μυστικός Δείπνος» (από τη συλλογή “Ξένα γόνατα”, πρώτη έκδοση, 1954), κυκλοφορεί στην συλλογή “ΠΟΙΗΜΑΤΑ” (σελίδα 36), ένατη έκδοση, Θεσσαλονίκη 2020, από τις εκδόσεις Ιανός

Ακούστε το εδώ:

Μεγάλη Τρίτη

Επόρευσαν οι βασιλείς και εκ του οίνου της πορνείας
εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην.
Κάτω απ’ τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.

Ζοφώδης και ασέληνος ο έρως της αμαρτίας.
Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
Στα καπηλιά της πολιτείας
Εσύ αμνίον για σφαγή
Κι εμείς κριοί της αμαρτίας.

Continue reading “«Μεγάλη Τρίτη» του Νίκου Γκάτσου” →

Continue reading “Των Βαΐων του Βαγγέλη Δρόσου” →

«Του Λαζάρου»

Nεφοσκεπές ψιλόβροχο ημέρας.
Kάτι μωραί καμπάνες πιτσιλάνε
τον ύπνο του Λαζάρου να εξέλθει.
Kαλά στοκαρισμένο το φως γύρω γύρω.

Eίχα και γω να δεύρο κάποιους έξω
μα δε μου αποκρίθηκαν αν θέλουν.

Continue reading “«Του Λαζάρου» της Κικής Δημουλά” →

Όπως πεθαίνουν

Οι ποιητές θα πεθαίνουν μόνοι
σε ένα δωμάτιο από κερί που καίγεται.
Καταπίνουν τους καπνούς
και φτύνουν την λησμονιά του κόσμου.
Το οξυγόνο το λειψό
θα το δώσουν στον βαρκάρη.
Έτσι, εκείνος μένει αθάνατος.
Οι ποιητές πεθαίνουν τελευταίοι.
Σαν τελευταία χάρη
από τον αγιάτρευτο τον Θάνατο.
Ξεπλένουν τις πληγές του και μοσχοβολούν.
Φτάνει στα σπίτια των γειτόνων η ευωδιά,
στις αγκαλιές των εραστών προπάντων
ανεξάντλητη.
Οι ποιητές πεθαίνουν από έρωτα. Τέρμα.
Οι διαγνώσεις όλες θετικές
και οι ελπίδες φρούδες.
Κυλάει αξόδευτος ο ιδρώτας του στα μάτια τους
και βλέπουν έτσι τις συμφορές πριν από όλους.
Μια συμφορά οι ίδιοι γίνονται
και στριφογυρνούν για να τους πιάσεις.
Οι ποιητές πεθαίνουν τώρα.
Ανάμεσα στα χέρια σου και το ξημέρωμα.

Κατίνα Μέτσιου, «Όπως πεθαίνουν» (από την ποιητική συλλογή «Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο»), εκδόσεις Φίλντισι, Αθήνα, 2020

Ακούστε το εδώ:

Τοῦρκοι διαβῆκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ὡς πέρα.
῾Η Χίο, τ’ ὁλόμορφο νησί, μαύρη ἀπομένει ξέρα,
μὲ τὰ κρασιά, μὲ τὰ δεντρά
τ’ ἀρχοντονήσι, ποὺ βουνὰ καὶ σπίτια καὶ λαγκάδια
καὶ στὸ χορὸ τὶς λυγερὲς καμιὰ φορὰ τὰ βράδια
καθρέφτιζε μέσ’ στὰ νερά.

Continue reading “Το Ελληνόπουλο του Βίκτορος Ουγκώ” →