Σαν σήμερα το 1991 φεύγει από την ζωή η πριγκίπισσα Φαχρελνισά Ζεΐντ (Fahrelnissa Zeid), επιφανής Τουρκάλα ζωγράφος, το έργο της οποίας υπήρξε ποικιλόμορφο και χαρακτηρίζεται για τη σύνθεση Ισλαμικών και Βυζαντινών στοιχείων με επιρροές από τη δυτική τέχνη. Αναγνωρίζεται επίσης ως εκπρόσωπος της αφηρημένης και γεωμετρικής τέχνης.
Γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη το 1901, η Ζεΐντ έζησε μια ζωή τόσο ασυνήθιστη και έντονη όσο οι τεράστιοι, πολύχρωμοι πίνακές της.
Ο πατέρας της Mehmet Sakir Pasha, μέλος επιφανούς οικογένειας διανοουμένων και πολιτικών της Τουρκίας, διετέλεσε για αρκετά χρόνια πρεσβευτής της Τουρκίας στην Αθήνα, ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Κρήτη, όπου και γνώρισε της μητέρα της Ζεΐντ, Sare Ismet Hanim, η οποία καταγόταν από οικογένεια μουσουλμάνων Κρητικών.
Η Ζεΐντ ξεκίνησε να ασχολείται με την ζωγραφική σε ηλικία 14 ετών. Εκπαιδεύτηκε στο Παρίσι, στην Académie Ranson, ενώ ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που φοίτησαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης. To 1921 παντρεύτηκε το συγγραφέα İzzet Melih Devrim και κατα τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στη Βενετία μυήθηκε για πρώτη φορά στην Ευρωπαϊκή ζωγραφική.
Αργότερα, ως σύζυγος πλέον του πρεσβευτή Ζεΐντ Ιμπν Χουσεΐν, μέλους της βασιλικής οικογένειας του Ιράκ, έλαβε ενεργό μέρος στα πρωτοποριακά κινήματα τέχνης στο προπολεμικό Βερολίνο και στο μεταπολεμικό Παρίσι, ενώ το 1942 προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών D Group που είχε ιδρυθεί από νέους Τούρκους ζωγράφους.
Μέσα από τη μακρά σταδιοδρομία της, η Ζεΐντ υιοθέτησε πολλά και διαφορετικά στυλ, ενώ πειραματίστηκε με μια σειρά τεχνικών και υλικών. Η φήμη της ως ζωγράφος εδραιώθηκε τη δεκαετία του 1950 όταν ζούσε μεταξύ του Λονδίνου και του Παρισιού.
Το 1951, 1953 και 1954 συμμετείχε στο Salon des Réalités Nouvelles του Παρισιού, ενώ μια μεγάλη έκθεση έργων της διοργανώθηκε στην Άγκυρα το 1964.
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Ζεΐντ πειραματίζεται με τη ζωγραφική σε οστά πουλερικών και τη τεχνική του βιτρό. Στα μεταγενέστερα χρόνια της ζωής της επιστρέφει στη ζωγραφική, δημιουργώντας πορτρέτα φίλων και μελών της οικογένειάς της.
Το έργο της περιλαμβάνει κυρίως ελαιογραφίες και υδατογραφίες, καθώς και λιθογραφίες και χαρακτικά. Οι πίνακές της πρώιμης περιόδου της παρουσίαζαν επιδράσεις από τη γαλλική ζωγραφική, απεικονίζουν πορτρέτα και σκηνές σε εσωτερικούς χώρους. Από τη δεκαετία του 1940 όμως και μετά στράφηκε περισσότερο στην αφηρημένη τέχνη. Στο Παρίσι, το έργο της επαινέθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν. Επινόησε τη μέθοδο που ονόμασε παλαιοκρύσταλλο, κατά την οποία τοποθετούσε χρωματιστές πέτρες, σμάλτο και άλλα υλικά σε μείγμα γυάλινου πολτού και ρητίνης, το οποίο έθεταν σε κίνηση ηλεκτροκινητήρες. Συλλογές έργων της εκτίθενται σε μουσεία μοντέρνας τέχνης στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Σινσινάτι, στο Εδιμβούργο, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, ενώ αρκετά έργα της ανήκουν επίσης σε ιδιωτικές συλλογές.
Το 1975 εγκαταστάθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας, τόπο διαμονής του γιού της, όπου και δίδασκε σε νεαρές κοπέλες στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης, ενώ το 1975 ίδρυσε το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Φαχρελνισά Ζεΐντ.
Η Ζεΐντ παρέμεινε στο Αμάν έως το τέλος της ζωής της, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1991.
Στις 7 Ιανουαρίου 2019 την ζωγράφο Φαχρελνισά Ζεΐντ τίμησαν τα google doodles. Λίγο καιρό νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί στη Tate Modern μια εξαιρετική έκθεση-αφιέρωμα στο έργο της Φαχρελνισά Ζεΐντ. Κύριος στόχος της έκθεσης ήταν να αναδείξει μία από τις πιο εμβληματικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες της Τουρκίας, αλλά και ταυτόχρονα να διασφαλίσει ότι η Ζεΐντ δεν θα γίνει ακόμη μία γυναίκα καλλιτέχνης που λησμονήθηκε στο πέρασμα του χρόνου από τους ανθρώπους της τέχνης.
Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή το 1984 ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες χαράκτες και ζωγράφος, ο Γιώργος Σικελιώτης.
Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1917 στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Το 1922, με τη Μικρασιατική καταστροφή, έρχεται στην Αθήνα και εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Καισαριανή. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, από το 1935 έως το 1940, όπου είχε καθηγητές τον Κωνσταντίνο Παρθένη και τον Σπυρίδωνα Βικάτο.[1] Από τα φοιτητικά του χρόνια, αρχίζει να παρουσιάζει έργα του σε ομαδικές εκθέσεις. Συγκεκριμένα το 1936 συμμετείχε στην 1η Ετήσια Έκθεση Σπουδαστών ΑΣΚΤ, στις αίθουσες του Παρνασσού και το 1938 στην ομαδική έκθεση Νέων Ρεαλιστών στην Αθήνα. Έργα της περιόδου αυτής βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη.
Οργανοπαίχτες (1978)
Το 1940 πήρε μέρος στο αλβανικό μέτωπο. Στην περίοδο της Κατοχής αποτύπωσε με το έργο του τον σφυγμό της εποχής, κυρίως μέσα από σχέδια και χαρακτικά, συμβάλλοντας στον αγώνα των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων κατά των κατακτητών. Το 1945 παντρεύτηκε τη Χαρίκλεια Κωνσταντινίδη, δασκάλα κλασικού χορού, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Βάσω και τη Φωτίκα.
Μάνα με παιδί (1955)
Το 1949 έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Στάθμη», η οποία ανέπτυξε πλούσια εικαστική δραστηριότητα. Μέχρι την πρώτη του ατομική έκθεση (1954), συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Πανελλήνιες της καλλιτεχνικής ομάδας «Στάθμη», ως μέλος αυτής, στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, κ.α.), καθώς και στο εξωτερικό (Ρώμη 1953, Οττάβα – Καναδάς 1953). Το 1954 οργάνωσε στην Αθήνα την πρώτη του ατομική έκθεση, με 80 έργα, στις αίθουσες της εφημερίδας Το Βήμα ενώ το 1957 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας.[1] Το 1960 η Ελληνική Επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης τον εξέλεξε ως υποψήφιο για το Διεθνές Βραβείο του Μουσείου Guggenheim της Νέας Υόρκης, για το έργο του “Κορίτσια με Περιστέρια”, όπου η επιτροπή βράβευσης του Μουσείου του απονέμει Εύφημη Μνεία. Το 1965 οργάνωσε ατομική έκθεση στη Νέα Υόρκη, με 35 πίνακες, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Προξενείου.
Οικογένεια (1960)
Ο Σικελιώτης έζησε και εργάστηκε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Αγγλία και στη Γαλλία. Στην Αγγλία, ζωγράφισε κυρίως το βιομηχανικό τοπίο της κεντρικής Αγγλίας, καθώς επίσης χωριά και τοπία της Ουαλίας. Το ζωγραφικό και χαρακτικό αυτό έργο παρουσιάστηκε σε δύο ατομικές εκθέσεις με τον τίτλο «Παλιά Αγγλία» (Αθήνα 1974, Θεσσαλονίκη 1975). Κατά την περίοδο 1977-1983 μετέβαινε συχνά στο Παρίσι όπου οργάνωσε το δικό του ατελιέ ζωγραφικής. Το ενδιαφέρον του εστιάστηκε στους ανθρώπους του Παρισιού, που αποτελούνταν από πλήθος διαφορετικών φυλών και εθνικοτήτων.
Ερωτικό ζευγάρι (1970)
Κατά τη διάρκεια της πενηνταετούς (1935-1984) καλλιτεχνικής του δραστηριότητας παρουσίασε το έργο του σε μεγάλη σειρά ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα παρουσίασε το έργο του σε 20 ατομικές εκθέσεις και σε περισσότερες από 185 ομαδικές.
Ποντιακός χορός
Κατά την περίοδο 1975 – 1983 οργάνωσε σε συνεργασία με τους Δήμους, τους Τοπικούς Πολιτιστικούς Φορείς και την Πανελλήνια Πολιτιστική Κίνηση περισσότερες από 25 ατομικές εκθέσεις «Καλλιτεχνικής Αποκέντρωσης», όπως ο ίδιος τις ονόμαζε, με σκοπό τη διάδοση της Τέχνης στους ανθρώπους της περιφέρειας, σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας. Ένα μέρος των έργων των εκθέσεων αυτών έγινε δωρεά από τον ίδιο τον ζωγράφο, προς τους εκάστοτε Τοπικούς Πολιτιστικούς Φορείς ή Δήμους. Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα, μαζί και με τις δωρεές άλλων καλλιτεχνών, τη δημιουργία και συγκρότηση νέων Δημοτικών Πινακοθηκών σε αρκετές επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας.
Οικογένεια (1970)
Το έργο του Γιώργου Σικελιώτη παρουσιάστηκε σε ατομικές εκθέσεις του εξωτερικού (Υπερωκεάνιο «Ολυμπία» της Greek Line εν πλω 1960, Νέα Υόρκη 1965, Λευκωσία 1974, Βασιλεία της Ελβετίας 1976). Από το 1953 έως το 1983 συμμετείχε, σε περισσότερες από 40 ομαδικές εκθέσεις, οργανωμένες από Μουσεία και Πινακοθήκες του εξωτερικού, και σε συνεργασία κατά περίπτωση με την αντίστοιχη Ελληνική Πρεσβεία, το Υπουργείο Πολιτισμού και την Εθνική Πινακοθήκη: Ρώμη, Οτάβα, Μόντρεαλ, Μουσείο Guggenheim Νέας Υόρκης, Ουάσιγκτον, Τορόντο, 2η Μπιενάλε Αλεξάνδρειας, Ελσίνκι, Λίνεν Γερμανίας, Παρίσι, Δουβλίνο, Μόσχα, Βελιγράδι, Σόφια, Βουκουρέστι και πολλές άλλες.
Τσιρίγο (Κύθηρα)
Το εικαστικό του έργο, παρουσιάστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου, σε δύο αναδρομικές εκθέσεις: το 1975 στην «Αναδρομική Έκθεση» του συνολικού του έργου, με 186 έργα, και το 1983 στην «Αναδρομική Έκθεση Σχεδίων Προκατοχικών, Κατοχικών και Μετακατοχικών 1935 – 1950», με 214 σχέδια.
Μάνα με παιδιά (1971)
Πέρα από το κυρίως ζωγραφικό και χαρακτικό, στο έργο του Γιώργο Σικελιώτη, περιλαμβάνονται επίσης τοιχογραφίες, εικονογραφήσεις κειμένων και εξώφυλλων λογοτεχνικών βιβλίων Ελλήνων λογοτεχνών ( Γ. Σεφέρης, Ν. Μάτσας, Ν. Τσιφόρος, Α. Νενεδάκης, Γ. Σκαρίμπας κ.ά.), λογοτεχνικών περιοδικών, μαθητικών βιβλίων, περιοδικών, ημερολογίων, δίσκων μουσικής, ζωγραφικές κάρτες με μικτή τεχνική σε μεγάλη ποικιλία θεμάτων κ.α. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Το 1983 το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών του απένειμε τιμητική σύνταξη για το έργο και τη συνεχή προσφορά του στο χώρο των εικαστικών Τεχνών και του Πολιτισμού.
Ο κύριος με το καπέλο (1960)
Ο Γιώργος Σικελιώτης πέθανε στην Αθήνα, στις 4 Σεπτεμβρίου του 1984 και τάφηκε στο Νεκροταφείο της Καισαριανής, σε μνήμα που ο Δήμος παραχώρησε τιμητικά.
Γυμνή γυναίκα με φόντο Δενδρόφυλλα
Έργα του υπάρχουν σε Εθνικά και Ιδιωτικά Μουσεία, Δημοτικές Πινακοθήκες και άλλους Πολιτιστικούς Φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως: Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου, Μουσείο Ν. Χατζηκυριάκου Γκίκα – Μπενάκη, Συλλογή της Βουλής των Ελλήνων, Υπουργείο Παιδείας, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, Μουσείο Βορρέ, Μουσείο Πιερίδη Αθήνας – Κύπρου, Πινακοθήκη Εθνικής Τράπεζας, Συλλογή Alpha Bank, Συλλογή Εταιρείας Τσιμέντων «Ηρακλής – Όλυμπος», Τελλόγλειο Ίδρυμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Λέσχη Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδας, Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρία «Τέχνη», κ.α. Έργα του ακόμη υπάρχουν σε πολλές Δημοτικές Πινακοθήκες στην Ελλάδα: Θεσσαλονίκη, Ρόδος, Μυτιλήνη, Καλαμάτα, Ηράκλειο Κρήτης, Ξάνθη, Λάρισα, Έδεσσα, Σέρρες, Καβάλα, Βέροια, Φλώρινα, Ζίτσα Ιωαννίνων, Μεσολόγγι, Σπάρτη, Λεωνίδιο, Κέα, Ελευσίνα, κ.α.
Συζήτηση
Στο εξωτερικό, έργα του βρίσκονται στη Δημοτική Πινακοθήκη του Λίνεν της Γερμανίας, στην World House Gallery της Νέας Υόρκης (30 πίνακες), κ.α. Τέλος, έργα του Γιώργου Σικελιώτη βρίσκονται σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό.
Ένα έργο τέχνης είναι σίγουρα θέμα έμπνευσης του δημιουργού αλλά και αποτέλεσμα των υλικών που θα σκεφτεί να χρησιμοποιήσει. Πέρα από τα κλασικά υλικά, λοιπόν, που κάποιος αναγνωρίζει σε ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα υπάρχουν και εκείνα που προέρχονται από σκουπίδια, ανακυκλώσιμα υλικά ή είναι αντικείμενα που κανείς δεν σκέφτεται ότι θα μπορούσε να τα τοποθετήσει σε ένα καλλιτέχνημα. Κι όμως, στη συνέχεια θα δείτε δημιουργίες που έχουν προκύψει από την ιδέα των καλλιτεχνών να συνθέσουν υλικά που ούτε καν φαντάζεστε.
1. εργα τεχνησ απο παλιουσ χαρτεσ
Ο 43χρονος καλλιτέχνης Matthew Cusick ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη και ασχολείται με τη δημιουργία κολάζ χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά. Πρόσφατο έργο του αποτελεί ένα σύνολο περίτεχνων κολάζ εξ ολοκλήρου κατασκευασμένων από γεωγραφικούς και εδαφικούς χάρτες. Ο Cusick συλλέγει παλιούς χάρτες από διάφορα βιβλία, από παλαιοπωλεία, ιδιώτες αλλά και από το e-bay και στη συνέχεια τους κόβει και κομμάτια, ανάλογα με το έργο που θέλει να δημιουργήσει. Θάλασσες με κύματα, πορτρέτα διασήμων, ζώα, οικιστικές περιοχές και δρόμοι δημιουργούνται από ανακυκλωμένους χάρτες, αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο το χαρτί. Ο καλλιτέχνης αφιερώνει αρκετές ώρες στις δημιουργίες του, ενώ όπως λέει από πριν γνωρίζει το μοτίβο που θέλει να δημιουργήσει, έτσι ώστε να κόψει και τα ανάλογα κομμάτια από κάθε χάρτη.
«Πρέπει να δώσω έμφαση στα χρώματα, ανάλογα με το σχέδιο, αλλά και στα κοψίματα που πρέπει να είναι ακριβείας. Είναι μια πολύωρη διαδικασία αλλά αξίζει εν τέλει τον κόπο, αφού ο κάθε χάρτης αποκτά άλλον χαρακτήρα!», επισημαίνει ο ίδιος.
2. Έργο τέχνης απο δίσκους βινυλίου
3. Έργο απο ταινία κασέτας.
4. street art απο χαρτι
5. έργο “All American Blonde” απο φορολογικά έντυπα και πολιτικά ανεπιθύμητα emails.
Φιλικό προς το περιβάλλον έργο τέχνης, της απίστευτης δημιουργού Sandhi Schimmel. Η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα παίρνει ανακυκλώσιμα υλικά και σκουπίδια και τα μετατρέπει σε «θησαυρό» τέχνης, όπως τα ονομάζει η ίδια.
6. Έργο τέχνης του Mark Grieve, φτιαγμένο απο ποδήλατα.
7. Έργο «Ατομική βόμβα», απο ανακυκλώσιμα υλικά
Δημιουργήθηκε απ’ τους Κουβανούς καλλιτέχνες Alain Guerra και Neraldo de la Pazί, οι οποίοι χρησιμοποίησαν πεταμένα ρούχα που βρήκαν σε κάδους απορριμάτων.
8.Έργο τέχνης απο μολύβια.
9. εργα τεχνησ απο μικροπραγματα
Η Βρετανίδα καλλιτέχνιδα Jane Perkins αναδημιουργεί κλασικά έργα τέχνης και γνωστά πορτρέτα διάσημων ζωγράφων χρησιμοποιώντας χιλιάδες πολύχρωμα αντικείμενα που βρίσκει γύρω της. Από κουμπιά σε διάφορα σχέδια και σχήματα μέχρι πλαστικά μαχαιροπίρουνα και τουβλάκια lego, η δημιουργός έχει μια μεγάλη γκάμα υλικών που χρησιμοποιεί στις συνθέσεις της.
«Λατρεύω τα κουμπιά, τα κοχύλια, τα πλαστικά κουτάλια και τα μανταλάκια. Διαρκώς ψάχνω για… σκουπίδια. Τα καθαρίζω, τα χρωματίζω κάποιες φορές για να ταιριάζουν στο εκάστοτε θέμα και συνεχίζω…», λέει η ίδια.
10. εργο τεχνησ απο χαρτινα κυπελλα καφε
12. εργα τεχνησ απο σακουλεσ σκουπιδιων
Σε ένα πρωτότυπο πρότζεκτ, που ονομάζεται «Recycling Into Art», καθημερινά αντικείμενα που πετάγονται μετά τη χρήση τους μετατρέπονται σε εντυπωσιακά φορέματα και αξεσουάρ, που συμπληρώνουν έργα τέχνης, με αέρα πολυτέλειας. Πλαστικές σακούλες, καλαμάκια και κουτάλια, συνδυάζονται με glitter, δημιουργώντας εκπληκτικές αντιθέσεις.
13. εργο τεχνησ απο μαρκεσ τυχερων παιχνιδιων
14. εργα τεχνησ απο φελιζολ
O Κορεάτης καλλιτέχνη Lee Kyu-Hak δημιουργεί αντίγραφα γνωστών έργων του Βαν Γκογκ χρησιμοποιώντας κομμάτια φελιζόλ, σε μια προσπάθεια να τιμήσει τον Ολλανδό ζωγράφο του 19ου αιώνα. Ο Lee χρησιμοποιεί φελιζόλ για να μιμηθεί κάθε πινελιά του Βαν Γκογκ, καλύπτοτας στη συνέχεια τα κομμάτια με λωρίδες εφημερίδων και περιοδικών σε διάφορα χρώματα, προκειμένου να αποδώσει άριστα το τελικό αποτέλεσμα. Τα έργα του παρουσιάζονται σε διάφορες γκαλερί του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των «Black Square Gallery» στο Μαϊάμι και «Yesong Gallery» στη Σεούλ, προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον στον κόσμο.
«Η επίδραση του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φωβισμού αλλά και εν γένει της αφηρημένης τέχνης θεωρείται καταλυτική. Η συλλογή μου με τίτλο «The Monumental Series» είναι ένας τρόπος για να αποτίσω φόρο τιμής στο μνημειώδες έργο του», εξηγεί ο καλλιτέχνης παρουσιάζοντας τους πίνακές του, μεταξύ των οποίων οι διάσημοι «Still Life: Vase with Irises,» «Blooming Almond Tree» και «The Night Café» του Βαν Γκογκ.
«Κάθε πίνακας χρειάζεται περίπου 25.000-30.000 κομμάτια φελιζόλ για να ολοκληρωθεί. Για μένα το φελιζόλ είναι το καλύτερο υλικό που συμβολίζει το σύγχρονο πολιτισμό. Επιπλέον, είναι εύχρηστο, καθώς σπάει εύκολα και δεν αλλοιώνεται με τη θερμότητα, σε αντίθεση με το πλαστικό», εξηγεί ο Lee.
15. Εργο τεχνησ απο κουτακια φαρμακων
16. street art με πλαστικα απορριματα
Οι κατεστραμμένοι προφυλακτήρες αυτοκινήτων, τα καπάκια βιομηχανικών δοχείων και τα άκαμπτα πλαστικά απόβλητα μεταμορφώνονται σε απίθανα έργα τέχνης. Ο Πορτογάλος καλλιτέχνης Artur Bordalo μεγαλουργεί και έχει φτιάξει ήδη 130 έργα τέχνης δρόμου σε 23 χώρες σε τέσσερις Ηπείρους χρησιμοποιώντας 42 τόνους πλαστικά απορρίμματα σκουπιδιών.
17. Eric Standley – Χαρτοκοπτική με laser
18. εργα τεχνησ απο χαρτι
Πολλοί άνθρωποι βλέπουν την τέχνη ως κάτι πολύ δύσκολο και επίπονο με την έννοια ότι απαιτούνται εξειδικευμένα εργαλεία ή πανάκριβα υλικά για να δημιουργήσει ένας καλλιτέχνης τα έργα του. Μερικές φορές αυτό είναι αλήθεια, αλλά τα έργα που θα δείτε στη συνέχεια έχουν δημιουργηθεί σχεδόν από το τίποτα, ή καλύτερα με χαρτί, ψαλίδι ή κοπίδι. Εκτός από εκπληκτική μαεστρία των δημιουργών στο χαρτί, τα έργα αυτά κερδίζουν την προσοχή μας και λόγω του τρόπου που αλλάζει η οπτική με την οποία βλέπουμε η περισσότεροι το χαρτί – ένα απίστευτο υλικό που μεταμορφώνεται στα χέρια ευφάνταστων δημιουργών.
19. εργο τεχνησ απο καραμελα
20. εργα τεχνησ απο αυτοκολλητη ταινια
Ο καλλιτέχνης Max Zorn εφοδιασμένος με πολλά ρολά αυτοκόλλητης ταινίας συσκευασίας και ένα νυστέρι φτιάχνει εντυπωσιακά πορτρέτα, βασικό χαρακτηριστικό των οποίων είναι η λεπτομέρεια.
Τα μάτια, τα χείλη, τα μαλλιά ακόμη και οι εκφράσεις των προσώπων είναι ξεκάθαρες στο θεατή, καθώς ο Max έχει καταφέρει να δημιουργήσει τις πολλαπλές αποχρώσεις που απαιτούνται για να αναδειχθεί ένα πρόσωπο μέσω των στρωμάτων των λωρίδων της ταινίας που χρησιμοποιεί. Ανάλογα, δηλαδή, με το πάχος που έχει η ταινία σε κάθε σημείο του προσώπου, τονίζονται ή όχι και τα χαρακτηριστικά, δημιουργώντας εκπληκτικές σκιές εκεί που πρέπει, οι οποίες στη συνέχεια συνθέτουν ένα ξεχωριστό τελικό αποτέλεσμα.
Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη όταν κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι. ~ Αλμπέρ Καμύ
Ο Σεπτέμβριος μόλις κατέφθασε και μαζί του ήρθε και το αγαπημένο μας φθινόπωρο, το οποίο φέρνει χρυσοκίτρινα φύλλα στα πάρκα και την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Από τον Μονέ ως τον Σίλε και από τον Βαν Γκογκ ως τον Καντίνσκι, ας απολαύσουμε τους παρακάτω 20 πίνακες ζωγραφικής εμπνευσμένους από το φθινοπωρινό τοπίο!
Giuseppe Arcimboldo, Autumn (1572)
Pierre Auguste Renoir – The Bridge at Argenteuil in Autumn (1882)
John Constable, Autumn berries and flowers in brown pot
Ο Χένρι Μουρ, Βρετανός γλύπτης, από τους σημαντικότερους δημιουργούς του προηγούμενου αιώνα, γεννήθηκε στις 30 Ιούλη 1898. Ήταν το έβδομο από τα οκτώ παιδιά ενός μηχανικού εξόρυξης. Από το σχολείο ακόμη, εμπνευσμένος από τον Μιχαήλ Άγγελο, αρχίζει να δημιουργεί με πηλό και ξύλο. Συγκρούεται έντονα με τον πατέρα του όταν επιλέγει να ασχοληθεί με τη γλυπτική γιατί δεν ήθελε ο γιος του να έχει μια χειρωνακτική εργασία, όπως ο ίδιος.
Το 1919 εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λιντς και ήταν ο πρώτος σπουδαστής γλυπτικής. Ακολούθως με υποτροφία θα παρακολουθήσει μαθήματα για δυο χρόνια στο Royal College of Art του Λονδίνου. Εκεί περνά πολύ χρόνο στο Βρετανικό Μουσείο μελετώντας τις εθνογραφικές συλλογές. Η επιρροή τους εκφράστηκε έντονα στα μεταγενέστερα μνημειώδη έργα του. Το 1924 για έξι μήνες περιόδευσε την Ιταλία και τη Γαλλία, όπου εντυπωσιάστηκε από την τέχνη των Τζόττο, Μαζάτσο και Μιχαήλ Άγγελου.
Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι, παρακολούθησε μαθήματα στο Λούβρο. Στο Παρίσι, στο Musée d’ Ethnographie, μέσα από τα Chacmool γλυπτά συναντά τη γλυπτική των Αζτέκων από το 900-1000 μ.Χ., που θα επηρεάσει αποφασιστικά την πρώιμη δουλειά του. Ενισχύεται έτσι η τάση του να δημιουργήσει άμεσες σκαλισμένες, μοναδικές φιγούρες που επικεντρώνονται στη μάζα και τη μορφή τους.
Με την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του, αποδέχεται επταετή θέση διδασκαλίας στο Royal College of Art στο Λονδίνο και το 1932 γίνεται επικεφαλής του Τμήματος Γλυπτικής στην Σχολή Τέχνης της Τσέλσι. Μαζί με τη ζωγράφο σύζυγό του Ιρίνα Ράντεσκι κι άλλους μοντερνιστές καλλιτέχνες κυριαρχούν στο κίνημα «Seven and Five Society». Επισκέπτονται τακτικά το Παρίσι για να δουν τις δουλειές του Πάμπλο Πικάσο, του Ζωρζ Μπρακ και του Αλμπέρτο Τζακομέττι. Το ενδιαφέρον του για το σουρεαλισμό διαρκεί μέχρι και το 1936.
Με την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου αναγκάζεται να παραιτηθεί από τη θέση διδασκαλίας που κατείχε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου δημιουργεί μια σειρά από σχέδια, κυρίως ανθρώπων σε καταφύγια και σε πλατφόρμες των σταθμών του μετρό.
Το 1946, ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Αμερική για την αναδρομική του έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, με τη γέννηση της κόρης του Μαρίας και το θάνατο της μητέρας του, το έργο του το οποίο ήταν συνήθως μια φιγούρα, μετασχηματίζεται, για να αντικατοπτρίζει τώρα τη νέα δομή της οικογένειάς του. Αρχίζει τώρα να ενδιαφέρεται για το μοτίβο «μητέρας και παιδιού». Ωστόσο, το έργο του γίνεται ακόμη πιο αφηρημένο.
Ταξίδι στην Ελλάδα
Το 1951 παρουσιάζεται στο Ζάππειο Μέγαρο η διετής ευρωπαϊκή περιοδεύουσα έκθεση που ξεκίνησε το 1949. Ο ίδιος παραβρίσκεται σε αυτή και επισκέπτεται πολλές πόλεις με αρχαιολογικό ενδιαφέρον: Μυκήνες, Κόρινθο, Δελφούς και Ολυμπία.
Την επιρροή που είχε στα έργα του η κυκλαδική, η αρχαϊκή και η κλασική τέχνη, συνόψισε ο ίδιος ο Χένρι Μουρ, μετά το ταξίδι του στην Ελλάδα:
«Το ελληνικό φως είναι, όπως λένε όλοι, κάτι που δεν μπορείς να το φανταστείς προτού το βιώσεις. Στην Αγγλία, το μισό φως, κατά κάποιον τρόπο, απορροφάται μέσα στο αντικείμενο, όμως στην Ελλάδα το αντικείμενο μοιάζει να αναδίδει φως σα να φωτίζεται το ίδιο από μέσα».
Κατά τη δεκαετία του 1950, τα δημόσια έργα του Μουρ ήταν σε σταθερή ζήτηση. Οι τιμές για τα έργα του αυξήθηκαν σημαντικά και το προφίλ του ως διεθνής καλλιτέχνης ενισχύθηκε. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, γίνονταν πάνω από 40 εκθέσεις έργων του το χρόνο και ήταν ένας από τους πιο οικονομικά επιτυχημένους καλλιτέχνες εν ζωή.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, το όνομά του ήταν συνώνυμο με τη σύγχρονη γλυπτική και σχεδόν συνώνυμο με τους παγκόσμιους οργανισμούς έξω από τους οποίους βρίσκονται τα μεγαλοπρεπή γλυπτά του, μέσω των οποίων προσπάθησε να αποδώσει την ανθρωπιστική τους αποστολή. Αναμφισβήτητα είχε μεγάλη επίδραση στη γενιά γλυπτών που τον ακολούθησε, όπως ο Εντουάρντο Παολόζι, ο Ουίλιαμ Τέρονμπουλ, Άνθονι Κάρο και Φίλιπ Κίνγκ.
Το καλοκαίρι του 2000, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Άνδρου παρουσίασε την έκθεση «Henry Moore: Υπό το Φως της Ελλάδος». Στόχος της θεματικής έκθεσης ήταν να προσεγγίσει συγκεκριμένες πτυχές του έργου του μεγάλου βρετανού γλύπτη, να αναζητήσει και να αναδείξει ορατές ή αδιόρατες επιρροές που δέχθηκε από την αρχαία ελληνική τέχνη. Μια τέχνη που ο Μουρ στην αρχή της σταδιοδρομίας του, απέρριψε σθεναρά και ύστερα, περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα, την ενστερνίστηκε εξίσου σθεναρά.
Ο Μουρ ήταν γνώστης της Ιστορίας της Τέχνης. Το ενδιαφέρον του προσέλκυε και η γλυπτική γοτθικού ρυθμού. Μελέτησε τη σχέση μεταξύ μητέρας και παιδιού όπως εδώ στο έργο «Αποκαθήλωση» του 1420. Αποτύπωσε την εγγύτητα και τον πόνο της απώλειας στα σχέδια του. Η αγάπη του για το ανθρώπινο σώμα και για τις μορφές έκφρασης τον συνόδευαν σε όλη του τη ζωή. Ο Μουρ ήταν γνώστης της Ιστορίας της Τέχνης. Το ενδιαφέρον του προσέλκυε και η γλυπτική γοτθικού ρυθμού. Μελέτησε τη σχέση μεταξύ μητέρας και παιδιού όπως εδώ στο έργο «Αποκαθήλωση» του 1420. Αποτύπωσε την εγγύτητα και τον πόνο της απώλειας στα σχέδια του. Η αγάπη του για το ανθρώπινο σώμα και για τις μορφές έκφρασης τον συνόδευαν σε όλη του τη ζωή.
Στη δεκαετία του 1920 τα έργα του χαρακτηρίζονται από τις επιδράσεις των καλλιτεχνών της Αναγέννησης Μαζάτσο, Πιζάνο και του Μικελάντζελο αλλά και άλλων όπως του Ρουμάνου γλύπτη που εργαζόταν στη Γαλλία Κονσταντίν Μπρανκούζι. Δέχτηκε επίσης έμπνευση από την προκολομβιανή τέχνη της Αμερικής του Μεξικού (Ίνκας). Άρχισε να γίνεται γνωστός μετά τον πόλεμο.
Στη δεκαετία του 1930 δέχτηκε επιδράσεις από τον Πικάσο και τα γλυπτά του εκείνης της περιόδου είναι κυρίως από ξύλο, με απλές μορφές και γραμμές με τρύπες και με οδοντώσεις και με καλύμματα λεπτά σιδερένια.
Η μεγαλύτερη επίδραση στο έργο του προέρχεται όμως από την παρατήρηση των μορφών που υπάρχουν στη φύση, όπως ομολογεί και ο ίδιος. Στα ώριμα έργα του ο Μουρ αναπαριστά μορφές που καθρεφτίζονται από μορφές που υπάρχουν στην φύση, κυρίως με σχήματα που έχουν καμπύλες.
Τα αγαπημένα του θέματα είναι μητέρες με μωρά στην αγκαλιά, οικογένειες, πεσμένοι στρατιώτες και κυρίως μια φιγούρα ανθρώπου πλαγιαστού, που την έφτιαξε σε ξύλο, πέτρα και μπρούντζο και στο τέλος με μάρμαρο. Τα έργα του είναι από ρεαλιστικά μέχρι αφηρημένα.
Εκτός από τα γλυπτά ο Μουρ έφτιαξε και σχέδια, κυρίως ανθρώπων σε καταφύγια στη διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου. Στα σχέδια αυτά φαίνεται η επίδραση του πολέμου στα αθώα και ανυπεράσπιστα πρόσωπα των ηρώων του.
Στα έργα του, κατάφερε να συνδυάσει ετερόκλητα υλικά, όπως η πέτρα και ο χαλκός και να παρουσιάσει αριστουργήματα, που εκπροσωπούν τις καλύτερες ανθρωπιστικές παραδόσεις στην τέχνη. Πολλά έργα του θεωρούνται ήδη μνημειακά. Μια από τις μεγαλύτερες συλλογές γλυπτών του Μουρ, όπως και σχεδίων, αλλά και υλικών που χρησιμοποιούσε βρίσκεται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Τορόντο του Καναδά. Ορισμένα από τα πιο φημισμένα γλυπτά του βρίσκονται έξω από την έδρα της ΟΥΝΕΣΚΟ, στο Παρίσι (1958), στο Κέντρο Λίνκολν στη Νέα Υόρκη (1965), ενώ με δικά του σχέδια έγινε η ανατολική πτέρυγα του Μουσείου Τέχνης στην Ουάσιγκτον.
Οπως αποκαλύπτεται στις σελίδες των ημερολογίων του ιστορικού και επί 26 χρόνια επικεφαλής της Tate, Τζον Ροθενστέϊν, το 1945 το διοικητικό συμβούλιο του μουσείου σκεφτόταν να προχωρήσει στην αγορά ξύλινου γλυπτού το οποίο είχε δημιουργήσει η Μπάρμπαρα Χέπγουορθ. Ο Μουρ, μέλος τότε του ΔΣ της Tate, μπλόκαρε ωστόσο τη διαδικασία της αγοράς εκμηδενίζοντας την αξία του έργου της καλλιτέχνιδος.
Υπήρχε σχέδιο από το οποίο φυσικά θα έβγαινε κερδισμένος ο Μουρ: με την απόρριψη της αγοράς του έργου της Χέπγορτ, αγοράστηκαν επτά γλυπτά του Μουρ.
Τα πλούσια σε αποκαλύψεις ημερολόγια του Ροθενστέϊν είχαν μείνει για πολλά χρόνια θαμμένα στα αρχεία του μουσείου μέχρι που η κόρη του γνωστοποίησε το περιεχόμενό τους στον ιστορικό Αντριαν Κλαρκ, ο οποίος έγραψε βιβλίο για τον πατέρα της.
Στο βιβλίο του υποστηρίζει ότι το γλυπτό της Χέπγουορθ, για το οποίο ο Μουρ είχε χρησιμοποιήσει εξαιρετικά υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, θα ήταν ένα πολύτιμο απόκτημα. Πρόκειται ένα έργο αξίας εκατομμυρίων, όπως υπολογίζεται, λιρών.
Ο Μουρ όμως δεν ήταν τότε ο μόνος ισχυρός αντίπαλος της Χέπγουορθ. Και ο Τζον Πάιπερ, ο οποίος διαφωνούσε με την αγορά έργων των Πάμπλο Πικάσο και Ανρί Ματίς και τασσόταν υπέρ της προώθησης της βρετανικής Τέχνης, βρισκόταν επίσης στο αντίπαλο στρατόπεδο.
«Ηταν τόσο υποκριτές. Η Tate θεωρούσε ότι ήταν μεγάλη υπόθεση το να τοποθετεί καλλιτέχνες αντί για αριστοκράτες στο διοικητικό συμβούλιο».
Στο βιβλίο του, πάντως, ο Κλαρκ διαπιστώνει πολλές ομοιότητες ανάμεσα στην όχι και τόσο υγιή λογική της εποχής του Μουρ και σε εκείνη του 21ου αιώνα, βάσει της οποίας λειτουργούσε η Tate.
Η Charity Commision (Επιτροπή Φιλανθρωπιών -βρετανικός θεσμός στήριξης ευγενών σκοπών) άσκησε, μάλιστα, κριτική πριν από μια δεκαετία στο μουσείο για την αγορά έργων με αποκλειστικό σκοπό την ικανοποίηση συμφερόντων μελών του ΔΣ. Η αγορά έργου του Κρις Οφίλι για 600.000 λίρες μαρτυρά τη διάθεσή αυτή του μουσείου.
Ο Κλαρκ υποστηρίζει, επίσης, ότι ο Μουρ δεν ήταν ανοικτός στη σύγχρονη τέχνη, αντίθετα αντιμετώπιζε με μεγάλη ανασφάλεια του καλλιτέχνες του είδους του. Ο Ροθενστέϊν δεν ανήκει, όμως, στο ίδιο ρεύμα καθώς προωθούσε τα ποιοτικά έργα της σύγχρονης τέχνης.
Το χειρότερο ήταν, πάντως, ότι ο Μουρ δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι υπήρχε σύγχρονος καλλιτέχνης αντάξιός του…
Σαν σήμερα το 1748 γεννιέται στο Παρίσι ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, ο οποίος συχνά αναφέρεται και ως Νταβίντ και ήταν σπουδαίος Γάλλος ζωγράφος. Ο Νταβίντ έζησε ανάμεσα σε δύο αιώνες, το 18ο αι. (γεννήθηκε το 1748 στο Παρίσι) και το 19ο αι. (πέθανε το 1825 στις Βρυξέλλες) και έτσι στις αρχές του 19ου αι. θεωρείται πως ήταν ο σημαντικότερος ίσως εκπρόσωπος της γαλλικής ζωγραφικής. Ο ζωγράφος Ντελακρουά είπε για το Νταβίντ πως αποτελεί “ένα μοναδικό μίγμα ρεαλισμού και εξιδανίκευσης”. Υπήρξε ενεργός υποστηρικτής της Γαλλικής επανάστασης, είχε δε φυλακιστεί για πολιτικούς λόγους. Όταν ήταν εννέα χρονών ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μονομαχία.
Ο Νταβίντ ακολουθούσε τη νεοκλασική τεχνοτροπία, αντλώντας τα θέματά του από την κλασική εποχή. Στη Γαλλία στα νεανικά του χρόνια κυριαρχούσε η τεχνοτροπία του ροκοκό, την οποία αγνόησε. Στην Ιταλία που έμεινε πέντε χρόνια μελετούσε και σκιτσάριζε τα κλασικά έργα των αρχαίων, ενώ δέχτηκε επιδράσεις από το ρεαλισμό του Ιταλού Καραβάτζιο, αλλά και από τη χρήση του χρώματος των Φλαμανδών ζωγράφων.
Ο θάνατος του Σωκράτη (1787) Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης
Σπούδασε την τέχνη του για ένα διάστημα στη Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με τους παραδοσιακούς συγγραφείς και τις τέχνες της Αναγέννησης. Το 1787 ζωγράφισε τον “Θάνατο του Σωκράτη”, πίνακα στον οποίο απεικονίζεται ο Σωκράτης πριν πιει το κώνειο, περιτριγυρισμένος από τους δώδεκα μαθητές του. Ο Νταβίντ προσπαθεί να πετύχει συσχετισμό με τους δώδεκα μαθητές και το τελευταίο δείπνο του Ιησού Χριστού.
Ο Νταβίντ ήταν δραστήριος καλλιτεχνικά κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, την οποία υποστήριζε. Με μια σειρά πολιτικών έργων του που παράγονται κατά την εξέλιξη της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 έχει την πρόθεση να δώσει αξία στα δημοκρατικά ιδεώδη. Αποφεύγοντας την απροκάλυπτη και στείρα προπαγάνδα υποβάλλει στο θεατή το μήνυμα με ένα συμβολικό και λεπτό τρόπο.
Ο Νταβίντ έγινε οπαδός του σκληροπυρηνικού εκδικητή της δημοκρατίας, Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου. Μάλιστα, ο Νταβίντ ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ που το δικαστήριο έκρινε ως προδότη της Γαλλίας.
Ο θάνατος του Μαρά (1793) Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Βελγίου στις Βρυξέλλες
Από τα πιο γνωστά πολιτικά έργα του είναι ο “Θάνατος του Μαρά” (1793), του “φίλου του λαού”∙ το ζωγράφισε λίγο μετά τη δολοφονία. Ο πίνακας, που ανήκει στα κορυφαία δείγματα της τέχνης της εποχής του, διακρίνεται από μια εντυπωσιακή λιτότητα. Η “νεκρή φύση” που αποτελείται από ταπεινά αντικείμενα, όπως το γυμνό και ευτελές ξύλινο κιβώτιο με το μελανοδοχείο και από τα χέρια που αφήνονται άψυχα-αντικείμενα και αυτά δημιουργούν μια δύναμη και ζωντάνια για το αριστουργηματικό αυτό έργο. Μπορείτε να διαβάσετε το αφιέρωμά μας στο έργο εδώ.
Ο όρκος των Ορατίων (1784) Μουσείο Λούβρου
Το 1785 έχει ήδη δημιουργήσει τον πίνακα (παραγγελία του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄) “Ο όρκος των Ορατίων”που του προσέδωσε καλλιτεχνική, αλλά και πολιτική δόξα. Υψηλό ήθος και ηρωικό τόνο προσδίδουν στο έργο το δυναμικό, ηρωικό, αποφασιστικό στυλ της ομάδας των ανδρών. Αυστηρό και λιτό κλασικό αρχιτεκτονικό οικοδόμημα στο φόντο με τρεις αψίδες, καθεμία για να πλαισιώσει από μία ομάδα προσώπων. Η σύνθεση των ομάδας των Ορατίων δημιουργεί μια κορύφωση στο κέντρο του πίνακα όπου ενώνονται τα χέρια των γιών με τα χέρια του πατέρα που κρατά τα σπαθιά τους υψωμένα. Στο ίδιο σημείο, κέντρο φυγής, συναντώνται όλες οι ευθείες γραμμές του κτιρίου, οι γραμμές φυγής, αν προεκταθούν, ορίζοντας τέλεια την προοπτική του χώρου.
Οι ραβδούχοι φέρνουν στο Βρούτο τα σώματα των γιων του (1789)
Έντονα πολιτικό έργο του και ο πίνακας “Οι ραβδούχοι φέρνουν στο Βρούτο τα σώματα των γιων του” που παρουσιάστηκε το 1789: Ο Βρούτος είχε καταδικάσει σε θάνατο τους γιους του, γιατί πρόδωσαν την πατρίδα…
Μετά την εκτέλεση του ισχυρού Ρομπεσπιέρ, το 1794 ο Νταβίντ, που λατρευόταν από τους Επαναστάτες μέχρι τότε, με την αλλαγή στην εξουσία θα πληρώσει την πολιτική του θέση υπέρ του Ρομπεσπιέρ με μερικούς μήνες φυλάκιση.
Η στέψη της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας (1805-07) Μουσείο Λούβρου
Το 1797 ο Νταβίντ γνωρίζει τον Ναπολέοντα Α΄. Στο πρόσωπο του θα βρει τον λογικό συνεχιστή της Επανάστασης και θα απαθανατίσει το νέο ισχυρό άνδρα σε αρκετούς πίνακές του. Από το 1799 ως το 1815 γίνεται ο επίσημος ζωγράφος του Ναπολέοντα, απεικονίζοντας τη ζωή του σε διάφορα έργα όπως η “Στέψη του Ναπολέοντα και της Ιωσηφίνας”.
Ο Άρης αφοπλισμένος από την Αφροδίτη και τις τρεις Χάριτες (1824) Βασιλικό Μουσείο Βελγίου στις Βρυξέλλες
Ο Νταβίντ έζησε για ένα διάστημα στις Βρυξέλλες. Στο εργαστήριό του εκεί, ζωγράφισε το τελευταίο μεγάλο έργο του, “Ο Άρης αφοπλίζεται από την Αφροδίτη”. Πέθανε στις Βρυξέλλες το 1825, όπου και ετάφη το σώμα του. Η καρδιά του ετάφη στο κοιμητήριο Περ-Λασέζ στο Παρίσι.
Η δημιουργία Τέχνης με υλικά από την φύση αποτελεί μία από τις αγαπημένες ενασχολήσεις των καλλιτεχνών ανά τον κόσμο. Έτσι δεν είναι λίγες οι φορές που επιδίδονται στη δημιουργία γλυπτών με ξύλα, πέτρες, φύλλα και άλλα φυσικά υλικά, εντυπωσιάζοντας με το αποτέλεσμα. Και έχουν μόνο έναν στόχο: Να δημιουργήσουν έργα τέχνης που θα μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε τη σχέση μας με το περιβάλλον αλλά και να κατανοήσουμε τον φυσικό κόσμο.
1. Έργα τέχνης από αληθινά λουλούδια
Τα λουλούδια αποτελούν μια δοκιμασμένη και διαχρονική έμπνευση σε όλη την πορεία της ιστορίας της τέχνης για τους καλλιτέχνες που αγαπούν τη φύση. Εκτός από τις παραδοσιακές ζωγραφιές και τις φωτογραφίες, πολλοί από τους σημερινούς καλλιτέχνες έχουν υιοθετήσει μια πιο πρωτοποριακή προσέγγιση της ανθοκομικής τέχνης δημιουργώντας έργα από πραγματικά λουλούδια. Υπάρχουν μυριάδες τρόποι με τους οποίους οι καλλιτέχνες ενσωματώνουν στην πράξη την ανθοφορία και τα άνθη. Μερικοί, όπως ο Duy Anh Nhan Duc, ο φωτογράφος Fong Qi Wei και η Marina Malinovaya, τοποθετούν τα άνθη σε επίπεδες επιφάνειες για να δημιουργήσουν μοναδικά σχήματα.
Άλλοι, όπως οι Jean-Michel Bihorel και Ignacio Canales Aracil, χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους στην γλυπτκή για την παραγωγή τρισδιάστατων έργων τέχνης.
Και άλλοι, όπως η Rebecca Louise Law, δημιουργούν μεγάλης κλίμακας έργα τέχνης που μεταμορφώνουν το περιβάλλον. Ανεξάρτητα από τη μέθοδο ή το ύφος, όμως, κάθε λουλουδένια δημιουργία αποδεικνύει ότι τα άνθη είναι σπουδαίο εργαλείο τέχνης.
2. Έργα τέχνης από κερήθρες
Ο Kινέζος καλλιτέχνης Ren Ri δημιουργεί έργα τέχνης με τη βοήθεια των μελισσών. Πιο συγκεκριμένα κατασκευάζει κράτη του κόσμου πάνω σε κερήθρες κατευθύνοντας ο ίδιος τις μέλισσες πώς θα φτιάξουν τις κερήθρες σε συγκεκριμένα σημεία. Προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του κατασκεύασε τα ξύλινα κάδρα και σε αυτά άρχισε να μετακινεί τη βασίλισσα ενός μελισσιού σε διάφορα σημεία. Όπου άφηνε τη βασίλισσα αυτή απελευθέρωνε φερομόνες οι οποίες με τη σειρά τους μεταφράζονταν από τις μέλισσες εργάτριες ως εντολή να χτίσουν κερήθρες στο συγκεκριμένο σημείο. Με τη μέλισσα βασίλισσα, λοιπόν, για γραφίδα του ο Ren Ri «ζωγράφισε» ολόκληρη την υδρόγειο καθώς και μεμονωμένα κράτη. Η συλλογή του ονομάζεται «Yuansu» και για να την ολοκληρώσει εργάζεται από το 2006.
3. Εντυπωσιακά μωσαϊκά από μήλα
Η αγορά μήλων της πόλης Kivik στη Σουηδία φημίζεται για τα περίεργα έργα τέχνης τα οποία δημιουργούνται κατά καιρούς εκεί. Με μια πρόχειρη ματιά μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής, αλλά αν τα δει κανείς από κοντά εύκολα θα καταλάβει ότι δεν είναι. Πρόκειται για μεγάλα μωσαϊκά από εκατοντάδες μήλα, κολλημένα με τέτοιο τρόπο μεταξύ τους που να σχηματίζουν διάφορες πολύχρωμες εικόνες. Ορισμένα από τα έργα αυτά ζυγίζουν μέχρι και 4 τόνους.
4. Έργα Τέχνησ σε φυσικό περιβάλλον
After the Chaos, Bob Verschueren, Ιταλία
2. Lives of Grass, Mathilde Roussel, Νέα Υόρκη
3. Listen…, Olga Ziemska, Πολωνία
4. Sandworm, Marco Casagrande, Βέλγιο
5. Lonely Tree, Lonely People, The Tree Hugger Project, Agnieszka Gradzik & Wiktor Szostalo, Πολωνία
6. Equilibri, Michael Grab, Ιταλία
7. Rivulet at Parker Creek, Linda Gass, Καλιφόρνια
8. Organic Highway, Mikael Hansen, Δανία
9. Art-Eggcident, Henk Hofstra, Ολλανδία
10. Ancient Language, Andrew Rogers, Χιλή
11. CDSea, Bruce Munro, Βρετανία
12. Snow Drawings, Sonja Hinrichsen, Κολοράντο
5. εργα τεχνησ σκαλισμένα σε ξύλο
Ο Gordon Pembridge γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στη Νέα Ζηλανδία. Ποτέ δεν ξέχασε τις ομορφιές της πατρίδας του, τη φύση και την άγρια ζωή… Κάπως έτσι έφτασε να αποτυπώσει σκηνές που ενσωματώνουν στοιχεία της φυσικής ομορφιάς και σκηνές με ζώα πάνω στο ξύλο, δημιουργώντας υπέροχα ξυλόγλυπτα αντικείμενα. Ο ίδιος σκαλίζει επιδέξια και με μεγάλη λεπτομέρεια το ξύλο, δημιουργώντας τις σκηνές και στη συνέχεια χρωματίζει με τα ανάλογα χρώματα τα έργα του, φτάνοντας στο τελικό αποτέλεσμα που είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
Σαν σήμερα το 1928 πεθαίνει στην Αθήνα ο Γεώργιος Ροϊλός, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους της «Σχολής του Μονάχου» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ιστορικά θέματα και την προσωπογραφία.
Γεννήθηκε στην Στεμνίτσα Γορτυνίας το 1867. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Το 1888 πήγε με υποτροφία στο Μόναχο, για να συνεχίσει τις σπουδές του κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Το 1890 πήγε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του κοντά στον Benjamin Constant και τον Paul Laurence.
Από το 1895 έως το 1903 δίδαξε στην Έδρα Αγαλματογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να φύγει κατόπιν για το Λονδίνο. Επέστρεψε στην Αθήνα ξανά το 1908 και από το 1910 έως το 1927 κατείχε την Έδρα Ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών στη θέση του Ιακωβίδη.
“Ευθυμία Μοναχού”
Ως καθηγητής της Ελαιογραφίας παρέκκλινε από τις ακαδημαϊκές τάσεις (ενταγμένες σ΄ένα τυποποιημένο κώδικα προτύπων) ενδιαφερόμενος κυρίως για την ανανέωση της διδασκαλίας με την επιβολή μεγαλύτερης ελευθερίας. Ο Ροϊλός ενθάρρυνε τους μαθητές του να επιλέγουν τη δική τους κατεύθυνση, αντί να ακολουθούν το στενό πλαίσιο του καλλιτεχνικού καθεστώτος της εποχής.
“Το κόκκινο πανί”
Στους πίνακές του απεικόνισε ποικίλα θέματα: πολεμικά από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς πολέμους 1912–13 (πρωτοπόρος στο είδος αυτό μαζί με την Θάλεια Φλωρά-Καραβία), ιστορικά, πορτρέτα, τοπία, κ.λπ. Το πρώιμο έργο του εκφράζει κυρίως τον γερμανικό ακαδημαϊσμό της «Σχολής του Μονάχου». Ωστόσο το έργο της ώριμης περιόδου του, και κυρίως οι τοπιογραφίες, δείχνουν ότι ο Ροϊλός προσπάθησε να εισάγει τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα.
“«Στον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στρατεύθηκε και έζησε από κοντά όλη την ατμόσφαιρα του πολέμου, διάφορα επεισόδια του οποίου απεικόνισε σε πίνακες του. Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ξαναβρέθηκε στο μέτωποκρατώντας σημειώσεις και δίνοντας ζωγραφικές συνθέσεις από τα γεγονότα.»
“Η μάχη των Φαρσάλων”
Ζωγραφίζοντας εκ του φυσικού τη γρήγορη εναλλαγή των πολεμικών γεγονότων μέσα στη σκόνη της μάχης οργάνωνε τη σύνθεσή του χωρίς ένα κεντρικό στοιχείο να συγκεντρώνει την προσοχή και να στατικοποιεί τον πίνακα. Για παράδειγμα, τοποθέτησε το βασιλιά Κωνσταντίνο έκκεντρα και όχι μεγαλύτερο ή επιβλητικότερο από τους άλλους.Στο πρώιμο έργο του εκφράζει κυρίως τον γερμανικό ακαδημαϊσμό της «Σχολής του Μονάχου». Ωστόσο το έργο της ώριμης περιόδου του, και κυρίως οι τοπιογραφίες, δείχνουν ότι ο Ροϊλός προσπάθησε να εισάγει τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα Εκτός από την προσωπογραφία και τις ιστορικές σκηνές, ο Ροϊλός ζωγράφισε θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα, ηθογραφίεςκαι νεκρές φύσεις, ενώ ασχολήθηκε και με τη χαλκογραφία και τη γελοιογραφία (εφημ. Άστυ, Ρωμηός και περιοδικό Εστία).
Το Κου- Κου φιλοτεχνήθηκε το 1882 από τον Νικόλαο Γύζη. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά. Σήμερα φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.
Ο ζωγράφος, με το τέλος των σπουδών του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, γνωρίστηκε με τον πλούσιο φιλότεχνο Νικόλαο Νάζο, με την μεσολάβηση του οποίου έλαβε υποτροφία από το Ευαγές Ίδρυμα του Ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.
Τον Ιούνιο του 1865 ο Γύζης έφθασε στο Μόναχο, όπου συνάντησε τον συνάδελφο και φίλο του Νικηφόρο Λύτρα. Ο τελευταίος τον βοήθησε στο να εγκλιματιστεί γρήγορα στο γερμανικό περιβάλλον. Πρώτοι του δάσκαλοί του στο Μόναχο ήταν ο Χέρμαν Άνσυτς (Hermann Anschütz) και ο Αλεξάντερ Βάγκνερ (Alexander Wagner). Τον Ιούνιο του 1868 έγινε δεκτός στο εργαστήριο του Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty). Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο το 1871 και τον Απρίλιο του 1872 επέστρεψε στην Αθήνα, για να μετατρέψει το πατρικό του σπίτι επί της οδού Θεμιστοκλέους σε ατελιέ. Μαζί με τον Νικηφόρο Λύτρα, ταξίδεψε το 1873 στην Μικρά Ασία.
Απογοητευμένος από τις συνθήκες της Ελλάδας, τον Μάιο του 1874 εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψε στο Μόναχο, όπου έμελλε να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του.
Γι’ αυτό το λόγο πολλοί πίνακες του, συμπεριλαμβανομένης και του “Κου-Κου”, είναι επηρεασμένοι από τα κινήματα τέχνης που κυριαρχούσαν στην πόλη της Γερμανίας.
Ειδικότερα, στον πίνακα αυτό, σ’ ένα εσωτερικό χώρο βαυαρικού δωματίου, με γοτθικά σταυροθόλια και ξύλινες επενδύσεις, στέκει όρθια γιαγιά, κρατώντας με στοργή το μικρό της εγγόνι που προσπαθεί να δει τη μητέρα του, ενώ εκείνη μισοκρύβεται, έχοντας παρατήσει για λίγο το κέντημα, πίσω από τον ώμο της γιαγιάς κι από ένα κομμάτι ύφασμα. Είναι καθιστή, γελαστή και στα γόνατά της έχει απλωμένο ένα μεγάλο κέντημα. Στο δεξιό άκρο της εικόνας το μεγαλύτερο παιδί, όρθιο, με μισγυρισμένη την πλάτη, προσπαθεί κι αυτό να συμμετάσχει στο παιχνίδι.
Πρόκειται για μια ηθογραφικού περιεχομένου οικογενειακή σκηνή γερμανικού τύπου. Στο στιλ βρίσκεται πλησίον των ζωγράφων της αγροτικής ζωής (Bauernmaler). Είναι φανερή η επίδραση του Ντέφρεγκερ. Τα μοντέλα είναι εμπνευσμένα από την οικογένεια του Γύζη, όπως προκύπτει από το προσχέδιο που βρίσκεται στο αρχείο των απογόνων του στο Μόναχο. Το φως είναι συγκεντρωμένο στη μάνα και στο παιδί, αναδεικνύοντας τις λεπτομέρειες του κεντήματος, διαπερνώντας το διαφανές ύφασμα. Το πρόσωπο της μάνας είναι εξαϋλωμένο και το παιδί είναι αυτόφωτο. Η συμβολική ατμόσφαιρα της ευτυχισμένης οικογένειας δημιουργείται από όλα αυτά τα στοιχεία. Διακρίνεται από ένα σκληρό ρεαλισμό.
Οι περισσότεροι κάποια στιγμή έχουμε δει έναν πίνακα ζωγραφικής τόσο εντυπωσιακό που θα θέλαμε να μπορούμε να μπούμε μέσα σε αυτόν και να γίνουμε κομμάτι του. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, ο Πωλ Σεζάν, ο Κλωντ Μονέ, ο Πιερ-Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Έντβαρτ Μουνκ και ο Γκραντ Γουντ φρόντισαν ώστε αυτή η επιθυμία να είναι πραγματοποιήσιμη με κάποια από τα έργα τους, όπου απεικονίζουν τοποθεσίες που μπορούμε να επισκεφτούμε και σήμερα.
Το Καφέ Η Νύχτα (Εξώστης καφενείου τη νύχτα του Βίνσεντ βαν Γκογκ)
Το 1888 ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ επισκέφτηκε τη γαλλική πόλη Αρλ, όπου ολοκλήρωσε κάποια από τα πιο διάσημα έργα του, αλλά και έκοψε το αυτί του με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της πόλης να ζητήσουν τη νοσηλεία του σε άσυλο. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα που δημιουργήθηκαν και εμπνεύστηκαν στην πόλη της νότιας Γαλλίας είναι το «Εξώστης καφενείου τη νύχτα» (Café Terrace at Night), το οποίο ζωγράφισε από μία γωνία της Πλατείας ντυ Φορούμ με θέα την διάσημη πλέον βεράντα του καφέ με την κίτρινη τέντα. Το έργο, αν και ανυπόγραφο, επιβεβαιώνεται ως δημιούργημα του Ολλανδού καλλιτέχνη από τρεις επιστολές –εκ των οποίων η μία ήταν προς την αδερφή του– που το περιγράφουν λεπτομερώς, αλλά και από την ύπαρξη του, χαρακτηριστικού του βαν Γκογκ, έναστρου ουρανού.
Το καφέ υπάρχει ακόμα στην Πλατεία ντυ Φορούμ και μπορούν να το επισκεφτούν όλοι όσοι το «ζήλεψαν» από τον πίνακα του βαν Γκογκ. Μάλιστα πλέον φέρει και το όνομα «Το Καφέ Η Νύχτα» (Le Café La Nuit) προς τιμήν του πίνακα που το έκανε γνωστό, ενώ πολλοί το γνωρίζουν και με την δεύτερη ονομασία του, «Καφέ Βαν Γκογκ».
Το ατελιέ του Σεζάν (Νεκρή φύση του Πωλ Σεζάν)
Ο Πωλ Σεζάν υπήρξε ιμπρεσιονιστής ζωγράφος που γεννήθηκε στη νότια Γαλλία στην Αιξ-αν–Προβάνς, όπου και έστησε το ατελιέ του και διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Σεζάν μεταξύ άλλων έργων του δημιούργησε και μία σειρά από πίνακες ζωγραφικής που αναπαριστούσαν την νεκρή φύση, για την οποία έμπνευση αποτέλεσαν πολλά από τα αντικείμενα και τα έπιπλα που υπήρχαν μέσα στο ατελιέ του, από κανάτες και κουρτίνες έως γύψινα αντικείμενα.
Πολλά από αυτά μπορούμε να τα συναντήσουμε μέχρι και σήμερα, αφού το ατελιέ του Σεζάν –που άλλοτε ήταν μία απλή αγροικία– βρίσκεται ακόμα στην Αιξ–αν–Προβάνς και είναι ανοιχτό στους επισκέπτες, οι οποίοι δύνανται να δουν αρκετά από τα αντικείμενα που κάποτε ήταν πηγή έμπνευσης του Γάλλου καλλιτέχνη, ανάμεσα τους και το γύψινο αγαλματίδιο του θεού Έρωτα, που συναντάμε στο έργο «Νεκρή Φύση με Γύψο».
Η θέα από το Πάρκο των Ζωγράφων στην Αιξ–Αν–Προβάνς (Βουνό Σαιντ – Βικτουάρ του Πωλ Σεζάν)
Το 1878 ο Πωλ Σεζάν έστειλε ένα γράμμα στον Εμίλ Ζολά, όπου εξέφραζε τον θαυμασμό του για την ομορφιά του βουνού Σαιντ–Βικτουάρ, το οποίο είχε δει μέσα από το τρένο, καθώς περνούσε την κοιλάδα του ποταμού Αρκ. Λίγο αργότερα, ο καλλιτέχνης άρχισε να ζωγραφίζει το τοπίο που του είχε κάνει τόση εντύπωση, ώστε μέχρι το 1906 να γνωρίζουμε ότι είχε ολοκληρώσει τουλάχιστον 30 πίνακες που το απεικόνιζαν.
Η πλειοψηφία αυτών των έργων δημιουργήθηκαν από ένα σημείο, που σήμερα είναι γνωστό ως Πάρκο των Ζωγράφων, και βρισκόταν κοντά στο ατελιέ του Σεζάν. Μάλιστα η πρόσβαση σε αυτό είναι σήμερα δυνατή μέσω του «Μονοπατιού του Σεζάν», το οποίο δίνει την αίσθηση ότι πραγματικά ακολουθούμε τα βήματα του ζωγράφου από το ατελιέ του έως και την περιοχή που του έδινε πλήρη θέαση του Σαιντ – Βικτουάρ.
Ο Κήπος του Μονέ στο Ζιβερνύ (Ιαπωνική γέφυρα πάνω από λίμνη με νούφαρα του Κλωντ Μονέ)
Ο ιμπρεσιονιστής Κλωντ Μονέ μετακόμισε στο Ζιβερνύ της Γαλλίας το 1882, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Εκεί ο ζωγράφος δημιούργησε αυτό που από πολλούς θεωρείται το μεγαλύτερο αριστούργημα του, έναν κήπο ιαπωνικού στιλ. Την αγάπη του για τον κήπο αυτό ο Μονέ δήλωνε τόσο με τα λόγια, όσο και με μία σειρά έργων που απεικόνιζαν τα νούφαρα του, αλλά και την πράσινη πεζογέφυρα που είχε τοποθετήσει σε αυτόν.
Το σκηνικό των έργων αυτών, μεταξύ των οποίων και το πιο γνωστό του «Ιαπωνική γέφυρα πάνω από λίμνη με νούφαρα», θαυμάζουν περισσότεροι από 500.000 τουρίστες ετησίως, αφού τόσο ο κήπος, όσο και το σπίτι του Γάλλου ζωγράφου λειτουργούν ως ιστορικά αξιοθέατα.
Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ (Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου του Κλωντ Μονέ)
Κατά την διάρκεια των ταξιδιών του στο Λονδίνο ο Κλωντ Μονέ ξεκίνησε ένα «χόμπυ», το οποίο όπως ο ίδιος είχε πει χαρακτηριστικά κατέληξε να είναι για αυτόν «ολοήμερη εμμονή, διασκέδαση και βασανιστήριο». Ο λόγος για τα 25 έργα του που απεικόνιζαν το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου ή αλλιώς τα Ανάκτορα του Ουεστμίνιστερ, καθώς και τις διάφορες αποχρώσεις του ουρανού και τους αντικατοπτρισμούς του στα νερά του ποταμού Τάμεση.
Θεωρείται ότι ο Μονέ έβλεπε και ζωγράφιζε το Κοινοβούλιο από τον δεύτερο όροφο του Νοσοκομείου Σαιντ Τόμας και γι’ αυτό η πρόσβαση σε μία απόλυτα ταυτόσημη θέα είναι δύσκολη σε αυτή την περίπτωση. Ωστόσο, το τοπίο φαίνεται σχεδόν ίδιο από πολλά σημεία του ποταμού Τάμεση.
Το Σπίτι του Φουρναίζ (Το πρόγευμα των βαρκάρηδων του Πιερ – Ωγκύστ Ρενουάρ)
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα το «Σπίτι του Φουρναίζ», ένα εστιατόριο στο Σατού, που βρίσκεται δυτικά του Παρισιού, αποτελούσε πόλο έλξης για πολλούς Γάλλους ζωγράφους, ανάμεσα τους και ο Ρενουάρ. Στον πίνακα του τελευταίου,«Το Πρόγευμα των Βαρκάρηδων», βλέπουμε την παρέα του Ρενουάρ -στην οποία συναντάμε και την σύζυγο του, Αλίν Σαριγκό– να χαλαρώνει στο μπαλκόνι ακριβώς αυτού του εστιατορίου πλάι στον Σηκουάνα.
Το «Σπίτι του Φουρναίζ» έκλεισε το 1906, αλλά μετά από πρωτοβουλία της πόλης του Σατού και με την οικονομική βοήθεια των «Φίλων της Γαλλικής Τέχνης» (Friends of French Art) επαναλειτουργεί από το 1990 και μας καλεί «να ξαναζήσουμε τις χαρές του ιμπρεσιονιστή».
Δρόμος Valhallvegen (Η Κραυγή του Έντβαρτ Μουνκ)
Από το 1893 έως το 1910 ο Νορβηγός εξπρεσιονιστής ζωγράφος Έντβαρτ Μουνκ ξεκίνησε να ζωγραφίζει την σειρά έργων «Η Κραυγή». Σε αυτήν ο Μουνκ απεικονίζει σε όλους τους πίνακες την ίδια σκηνή με μερικές παραλλαγές, ενώ τα στοιχεία που μένουν σταθερά είναι η έκταση της γέφυρας, το σώμα νερού και ο ουρανός κατά το σούρουπο. Όπως ο ίδιος ο καλλιτέχνης περιγράφει στο ημερολόγιο του, την έμπνευση για την σειρά «Η Κραυγή» είχε κατά τη διάρκεια μίας βόλτας του στο ηλιοβασίλεμα: «Μία βραδιά περπάταγα κατά μήκος ενός μονοπατιού, η πόλη βρισκόταν από την μία πλευρά και το φιόρδ από κάτω. Αισθάνθηκα κουρασμένος και άρρωστος. Σταμάτησα και κοίταξα προς το φιόρδ–ο ήλιος έδυε και τα σύννεφα έπαιρναν ένα ματωμένο κόκκινο χρώμα. Διαισθάνθηκα μία κραυγή να διαπερνά την φύση: μου φαινόταν σαν να άκουσα αυτή την κραυγή. Ζωγράφισα αυτή την εικόνα, ζωγράφισα τα σύννεφα σαν να ήταν πραγματικό αίμα. Το χρώμα στρίγκλισε. Αυτό έγινε “Η Κραυγή”».
Το τοπίο, όπως περιγράφηκε από τον Μουνκ, θεωρείται ότι μπορεί να βρεθεί στον λόφο Έκεμπεργκ στο Όσλο της Νορβηγίας που βλέπει στο Οσλοφγιόρντ, ενώ ο δρόμος συγκεκριμένα εικάζεται ότι είναι ο Valhallvegen.
Οικεία Ντίμπλ (Αμερικανικό Γκόθικ του Γκραντ Γουντ)
Το «Αμερικανικό Γκόθικ»αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του κινήματος του μοντερνισμού και δημιουργήθηκε από τον Γκραντ Γουντ το 1930. Σε αυτόν τον πίνακα βλέπουμε έναν άντρα και μία γυναίκα να στέκονται μπροστά από ένα μικρό, λευκό σπίτι, όπου παρατηρούμε ένα παράθυρο νεογοτθικού ρυθμού. Το σκυθρωπό αυτό ζευγάρι ήταν η αδερφή του Γουντ και ο οδοντίατρος του, παρά την εσφαλμένη πεποίθηση πολλών ότι πρόκειται για έναν τυχαίο αγρότη και την σύζυγο του.
