Κατηγορία: Ποίηση – Λογοτεχνία

Σταματώντας στην άκρη του λιμανιού για ν’ αγναντέψω τους γλάρους, το λυπημένο μου πρόσωπο τράβηξε την προσοχή του πολιτσμάνου, που γύριζε σ’ εκείνη την περιοχή. Είχα αφαιρεθεί κοιτάζοντας τα αιωρούμενα πουλιά, που ζυγιάζονταν κι εφορμούσαν για να βρούνε κάτι να φάνε, μα χωρίς αποτέλεσμα. Το λιμάνι ήταν έρημο, το νερό πράσινο, πηχτό από τ’ ακάθαρτο πετρέλαιο και στο λεπιδωτό δέρμα του έπλεε κάθε λογής σαβούρα. Πλοίο πουθενά, ο γερανός σκουριασμένος, οι αποθήκες ρεπιασμένες. Στα μαύρα ερείπια της αποβάθρας ούτε ποντίκια δεν κατοικούσαν πια· νέκρα. Εδώ και χρόνια ήταν κομμένη κάθε σχέση με τον έξω κόσμο.

Μια από τις πιο παράξενες περιόδους της ζωής μου είναι σίγουρα αυτή που πέρασα ως υπάλληλος του ‘Αλφρεντ Βουνσίντελ. Από τη φύση μου, κλίνω περισσότερο στη σκέψη και την απραξία παρά στην εργασία, κάπου κάπου όμως επίμονες οικονομικές δυσχέρειες μ’ αναγκάζουν – μια και η σκέψη φέρνει τόσα λεφτά όσα και η απραξία – να δεχτώ μια λεγόμενη «θέση». Όταν έφτασα για μιαν ακόμα φορά σ’ ένα τέτοιο σημείο κατάπτωσης, απευθύνθηκα στο Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας κι από κει με στείλανε, μαζί με άλλους εφτά ομοιοπαθείς μου, στο εργοστάσιο Βουνσίντελ, όπου θα μας υπέβαλλαν σε μια δοκιμασία καταλληλότητας.

Αντί προλόγου

Η γάτα του Σρέντινγκερ είναι ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, επινοήθηκε από τον Αυστριακό φυσικό Έρβιν Σρέντινγκερ το 1935. Το σενάριο παρουσιάζει μια γάτα, η οποία μπορεί να είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, με την κατάστασή της να συνδέεται με προηγούμενο τυχαίο γεγονός. Με αυτόν τον τίτλο μας ιντριγκάρει και μας εισάγει σε ένα “ποιητικό” αυτή τη φορά πείραμα η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη με την συλλογή της “Η γάτα του Σρέντινγκερ” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής. Το κατά πόσο στέφθηκε με επιτυχία η νοητική αυτή δοκιμή μένει να φανεί από το αποτέλεσμα που έχει στο νου και στην καρδιά του αναγνώστη της!

Κοίταγμα Ακτίνας
(Σονάτα για μια σπουδαία μέρα)

Στην Ελένη

Μεγαλώνει το φως
Τι σώζεται εκεί μέσα;
Το ίδιο;
Ή
Όσα αγαπάει;
Στον ευφάνταστο αγώνα χρώματα
Στη ζωή
Κάτι από γέλιο σβούρας εκτός τόπου και χρόνου
Άνεμος
Αέρας στα μάτια των δύο ήλιων
Τι σώζεται εκεί μέσα;
Η ύλη που γίνεσαι πεθαίνει
Παύουν οι συντομογραφίες
Κι όπως αγκαλιάζεις την αχτίδα
Στον ευφάνταστο αγώνα αγωνία
Μην αφοπλιστούμε
Νέοι στα γέρικα βουνά

Αντί προλόγου

Πάντα χαιρόμαστε να συστηνόμαστε σε νέους ποιητές. Η χαρά αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν οι συγκεκριμένοι ποιητές δεν κάνουν απλώς το ντεμπούτο τους, αλλά το πράττουν σε μια νεαρή ηλικία, προσφέροντάς μας μια οπτική φρέσκια, μια νεανική ματιά. Ένα έργο που εντάσσεται σε αυτήν την κατηγορία είναι, το δίχως άλλο, οι “Καστανόξανθες πεταλούδες” του Αρεταίου Μπεζάνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός. Επιλέξαμε, συνεπώς, να σας μιλήσουμε για ένα εγκώμιο στον σαρκικό πόθο, ένα έργο μετάβασης από τον εφηβικό (αυθ)ορμητισμό στην συναισθηματική ερωτική ενηλικίωση.

Αντί προλόγου

Μια συλλογή που σηματοδοτεί το ποιητικό ντεμπούτο του Νίκου Παπάνα η «πρώτη δημοτικού και άλλα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός μας τοποθετεί ξανά πίσω από ένα θρανίο: μόνο που αυτή την φορά δεν είναι το σχολικό, αλλά εκείνο της ζωής. Ξάφνου εκείνη στέκεται μπροστά μας σαν το τετράδιο ενός μαθητή που δεν επιδιώκει διόλου να μετατραπεί σε δάσκαλο. Αντιθέτως, το τετράδιο εκείνο, ως νέο αλφαβητάρι, διαγράφει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής. Είναι η ζωή του ποιητή ή η δική μας; Δύσκολα διακρίνουμε. Ωστόσο, με λαιμαργία, γυρίζουμε τις σελίδες και χανόμαστε στις γραμμές και τους στίχους της, για να μας αφήσουν στο τέλος μια γεύση πικρόγλυκη.

Το ξέρω, δεν πιστεύεις πια στους δρόμους των ποιητών. Ούτε κι άλλος κανείς πιστεύει. Όμως, αυτός ο δρόμος υπάρχει στ’ αλήθεια
και θέλω, τουλάχιστο, να το θυμάσαι
πως των διαβήκαμε μαζί
(δυο τρεις φορές όλο κι όλο, βέβαια,
πάνε χρόνια τώρα)
όταν το χέρι μου πάσχιζε ν’ απαγάγει το χέρι σου,
όταν τα όνειρά μου είχαν την αφελή φιλοδοξία να γίνουν, λέει,
μαργαρίτες στο άσπρο σου πουκάμισο.

Αντί προλόγου

Λίγες είναι στις μέρες μας οι ποιητικές συλλογές εκείνες που σε αγγίζουν βαθιά και αφήνουν ένα αποτύπωμα στο νου, μα κυρίως στις καρδιές μας. Μια τέτοια συλλογή, είχαμε την ευκαιρία, να αναγνώσουμε, μεταξύ δακρύων και μιας ανείπωτης συγκίνησης, την οποία αποφασίσαμε και με αφορμή την Γιορτή του Πατέρα να μοιραστούμε μαζί σας. Οι “Ώρες” της Ελένης Παπανδρέου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός είναι ένα ανάγνωσμα προσωπικό, μα και πανθρώπινο, για αυτούς που φεύγουν, μα κυρίως για αυτούς που μένουν. Είναι μια ωδή στην γονεϊκή αγάπη και στην αγέρωχη πατρική φιγούρα που σηκώνει τα βάρη της απώλειας, αλλά κυρίως αυτό της συνέχισης της ζωής εν τη απουσία.

Τούτο το άδικο, το μέσα μου το σκότωσε
κι’ναι ο θάνατος βαρύς κι αβυσσαλέος.
Μ’ άφησε άδεια, να μετρώ μνήμων μου πτώματα,
μία χούφτα θύμησες κουφάρια ξεβρασμένα.
Είναι η θάλασσα, κοχύλια που μου έφερε,
σε μι’ αμμουδιά, εστία ερωτευμένων.
Μα ‘ναι η Άμπωτης που τράβηξε τα κύματα,
μαζί της πήρε πίσω, άσπλαχνα, τα δώρα.
Το ακρογιάλι στείρα δάκρυα εποτίστηκε
μα θέλει και άλλα το κενό για να γεμίσει.
Μα ‘μαι μικρή, πώς να τ’ αντέξω τούτο το άδικο,
τ’ άνισο χτύπημα, ψυχής μου την αντάρα;
Άραγε ο πόνος θα το φέρει το ανάσταιμα;
Για πληρωμή μου, τάχα, λύτρωση θα τάξει;
Σαν ντους σκωτσέζικο ανασαιμιών μας σμίξιμο,
ας είν’ τουλάχιστον γλυκόπικρο το τέλος.