Σειρές – Σελίδα 5 – Στο δρόμο της Ποίησης

Η δυστοπία του “BLACK MIRROR” και η σκοτεινή πλευρά της τεχνολογίας

Posted on 29 Φεβρουαρίου, 2020 by Αιθεροβάμων

Μία από τις πιο ιδιαίτερες σειρές που έχει προβάλλει ποτέ το Netflix είναι η σειρά-φαινόμενο, γνωστή και ως “Black Mirror” (“Μαύρος Καθρέφτης”), μία sci-fi σειρά με 5 σεζόν και 22 (μέχρι στιγμής) επεισόδια όπου το καθένα απ’ αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή αυτοτελή ιστορία.

Το Black Mirror είναι η πρωτοποριακή βρετανική σειρά η οποία έπαιξε με την ιδέα του τεχνολογικού τρόμου με μαεστρία, παρουσιάζοντας τη σκοτεινή πλευρά της τεχνολογίας και το πόσο κοντά βρισκόμαστε σε έναν sci-fi εφιάλτη.

*“The Entire History of You” (3ο επεισόδιο 1ης σεζόν)*

Ξεκινώντας από τη βρετανική τηλεόραση, για τους δύο πρώτους κύκλους, το “Black Mirror” κατέληξε στο λατρεμένο Netflix με έξι νέα επεισόδια για τον τρίτο κύκλο, άλλα έξι για τον τέταρτο και τρία επεισόδια για τον πέμπτο (και τελευταίο μέχρι στιγμής) κύκλο. Το γεγονός ότι το κάθε επεισόδιο είναι μεμονωμένο και δεν υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ τους βοηθάει πολύ στο να το βλέπεις εύκολα καθώς δε χρειάζεται να θυμάσαι τι έγινε στο προηγούμενο. Σίγουρα, όμως, θα θυμάσαι! Και ίσως τελικά να μη σου φανεί και τόσο “εύκολη” σειρά…

Η βασική ιδέα επικεντρώνεται στη δομή της σύγχρονης κοινωνίας και πώς μπορεί αυτή να επηρεάζεται από τις απρόβλεπτες συνέπειες που μπορεί να έχει η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας. Τα επεισόδια δεν είναι τοποθετημένα χρονικά σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο αλλά κάποια από αυτά φαίνεται να διαδραματίζονται στο παρόν κι άλλα στο κοντινό (δυστυχώς) μέλλον. Ο ίδιος ο τίτλος της σειράς συμβολίζει μια μαύρη οθόνη είτε είναι τηλεόρασης είτε είναι κινητού είτε υπολογιστή. Κι όλοι ξέρουμε πόσο χρόνο περνάμε μπροστά σε τέτοιες οθόνες…

Το 2015, στο βιβλίο τους Call Μe Dave, οι Michael Ashcroft και Isabel Oakeshot υποστήριξαν ότι ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός, David Cameron, είχε στα φοιτητικά του χρόνια “στενές επαφές” με ένα γουρούνι -συγκεκριμένα, με το στόμα ενός νεκρού γουρουνιού. Οι περισσότεροι ανακάλυψαν τότε το Black Mirror, όταν τα παγκόσμια ΜΜΕ εντόπισαν μία τρομερή ομοιότητα της σειράς με την παραπάνω καταγγελία: στο πρώτο επεισόδιό του, το 2011, τέσσερα χρόνια πριν το Call Me Dave, το Black Mirror έβαλε τον πρωθυπουργό της Βρετανίας στο δίλημμα να κάνει σεξ με ένα γουρούνι ή να δει να πεθαίνει ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας.

Ωστόσο, η εν λόγω σειρά, δημιούργημα του παρουσιαστή, δημοσιογράφου και σεναριογράφου Charlie Booker, αξίζει της προσοχής του κοινού για πολύ περισσότερους -και πιο ουσιαστικούς- λόγους. Είναι η σειρά που μας έδειξε ότι το δυστοπικό μέλλον της ανθρωπότητας δεν είναι απαραίτητα σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας, αλλά κάτι που ενδεχομένως να έρχεται ήδη κατά πάνω μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Η σειρά σε καθεμία ιστορία παρουσιάζει και μια άλλη όψη της τεχνολογίας και το πώς αυτή μπορεί να επηρεάσει την καθημερινή μας ζωή, χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Μέσα από φαινομενικά καθημερινά προβλήματα, το κάθε επεισόδιο θα σου “ξετυλίξει το κουβάρι” που λέγεται τεχνολογία θίγοντας θέματα όπως η εξάρτηση από τα social media, η τεχνητή νοημοσύνη ή η κατάφωρη παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του καθενός. Θυμίζοντας πολύ, σε αρκετές περιπτώσεις, το αριστούργημα του George Orwell, “1984“, παρακολουθείς περιπτώσεις όπου η χρήση της τεχνολογίας, είτε ατομικά είτε σε επίπεδο εξουσίας, ξεφεύγει τόσο πολύ που καταντά να αλλοιώνει τις δομές της κοινωνίας και της οικογένειας, όπως τις γνωρίζουμε μέχρι τώρα.

Όπως το έθεσε ο Booker, τα επεισόδια του Black Mirror, κάθε ένα εκ των οποίων έχει διαφορετικό cast και σκηνοθέτη, “αφορούν τον τρόπο που ζούμε τώρα και εξερευνούν τον τρόπο που μπορεί να καταλήξουμε να ζούμε σε 10 λεπτά, αν είμαστε απρόσεκτοι”.

Στην πράξη, κάθε επεισόδιο ξεκινά από σύγχρονες ιδέες και τάσεις -από τα social media και το πώς έχουν αλλάξει τον τρόπο έκφρασης της κοινής γνώμης μέχρι την επανάσταση του internet και της τεχνολογίας η οποία απειλεί την ιδιωτικότητα όσο τίποτα άλλο στο παρελθόν και από τη μανία με τη ριάλιτι τηλεόραση μέχρι την πιθανότητα “ανάστασης” συνειδήσεων των νεκρών ανθρώπων- και χτίζει πάνω σε αυτές ένα πιθανό δυστοπικό μέλλον, το οποίο βρίσκεται στην “επόμενη λάθος στροφή”.

*“White Christmas” (special επεισόδιο, 2014)*

Με έντονα καυστικό χιούμορ και “ωμή” ειλικρίνεια, το “Black Mirror” σε “τραυματίζει” ψυχολογικά σχεδόν σε κάθε επεισόδιο ενώ σε προβληματίζει στο τέλος σε τέτοιο βαθμό, που δε μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι το τι είδες. Μπορεί κάποια concepts επεισοδίων να γίνονται αρκετά άσχημα και γραφικά αλλά ο σκοπός επιτυγχάνεται: σοκάρεσαι, επηρεάζεσαι και προβληματίζεσαι για το τι γίνεται εκεί έξω ή το τι μπορεί να γίνει σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα αν συνεχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε τους «καρπούς» της τεχνολογικής προόδου αλόγιστα.

*“Smithereens” (2ο επεισόδιο 5ης σεζόν)*

Οι χαρακτήρες που “περνάνε” από κάθε επεισόδια είναι τις περισσότερες φορές άνθρωποι της διπλανής πόρτας και βρίσκονται σε θέσεις που ίσως να βρισκόταν ο καθένας από εμάς κι αυτό είναι που κάνει τη σειρά ακόμη πιο “τρομακτική”. Εμφανίζονται γενικά αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί (πχ Hayley Atwell, Jon Hamm και Bryce Dallas Howard) οι οποίοι κάνουν πολύ καλή δουλειά στο να σου μεταδώσουν το κλίμα της κάθε ιστορίας, για να καταλήξουν στο (τρόπω τινά) ηθικό δίδαγμα χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει κάθαρση σε κάθε επεισόδιο…

*“Be right back” (1ο επεισόδιο 2ης σεζόν)*

Και παρόλο που η ψυχολογία του θεατή μπορεί να “πιάνει πάτο” στο τέλος κάθε επεισοδίου, πάντα αυτή η σειρά θα τον κάνει να θέλει να δω και τα επόμενα επεισόδια… Κι αυτό είναι η “μαγεία” της σειράς αυτής.

*“San Junipero” (4ο επεισόδιο 3ης σεζόν)*

Και για όποιον αναρωτηθεί ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας μιας σειράς που μοιάζει να έρχεται από κάποια μακρινό έως αρρωστημένο μέλλον: «Δεν καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι για να διαβάσουμε τις εφημερίδες και να πούμε ότι το ‘‘Black Mirror’’ θα δώσει αυτή την πτυχή της προσφυγικής κρίσης ή του νέου προϊόντος που κυκλοφορεί η Apple. Απλά δεν το κάνουμε. Οι ιδέες για τα σενάρια προκύπτουν από σκοτεινά αλλά διασκεδαστικά “εάν”, τα οποία δεν έχουν τελειωμό. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε ένα παράξενο ρεκόρ προβλέψεων για καταστάσεις και γεγονότα που συνέβησαν στην πραγματικότητα. Ισως αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί δεν παρακολουθούμε την επικαιρότητα», δήλωσε ο Μπρούκερ. Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να το κάνει. Ζούμε άλλωστε σε καιρούς όπου οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Και μοιάζει πλέον απολύτως λογικό και αναμενόμενο η ζωή να αντιγράφει την τέχνη.

*“Striking Vipers” (1ο επεισόδιο 5ης σεζόν)*

ΠΗΓΕΣ: https://www.protothema.gr/life-style/Hollywood/article/745236/black-mirror-to-sirial-emmoni-epistrefei/ , https://www.maxmag.gr/television/tvseries/ti-ennois-den-echis-di-akomi-black-mirror/ , http://www.pathfinder.gr/stories/4576011/black-mirror-h-seira-poy-paizei-me-toys-efialtes-mas-epistrefei/ , https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Black_Mirror_episodes

Η Άννα των Αγρών επέστρεψε

Posted on 22 Φεβρουαρίου, 2020 by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Η «Anne With an E» μεταφέρει στη μικρή οθόνη τη σειρά βιβλίων «Anne of Green Gables» που έγραψε στις αρχές του 20ου αιώνα η Καναδή συγγραφέας Lucy Maud Montgomery. Πρόκειται στην πραγματικότητα για μια σειρά από βιβλία που δυστυχώς δεν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά ακόμα. Σε όλα αυτά, παρακολουθούμε την ιστορία μιας δεκατριάχρονης ορφανής την οποία στέλνουν να ζήσει με δύο αδέλφια αγρότες της στη νήσο Prince Edward Island στον Καναδά. Παρακολουθούμε τη ζωή και την πορεία της, την εξέλιξη τόσο τη δική της όσο και των άλλων ηρώων που την πλαισιώνουν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η “Άννα των Αγρών” όπως αποδίδεται στα ελληνικά εμφανίζεται στην μικρή οθόνη. Μεγάλη επιτυχία είχε γνωρίσει και η εκδοχή της την δεκαετία του ’80, όπως και οι σειρές κινουμένων σχεδίων που έχουν βασιστεί στο έργο.

Δημιουργός της σειράς είναι η Moira Walley-Beckett. Κι αν δεν σας θυμίζει κάτι το όνομα, αξίζει απλώς να σημειώσουμε πως η συγκεκριμένη έχει συμμετάσχει και στην παραγωγή του “Breaking Bad”.

Από την πρώτη στιγμή μεταφέρεσαι σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον και νιώθεις ότι είσαι κομμάτι του σκηνικού. Η φύση αποτυπώνεται στην καλύτερη μορφή της, η φωτογραφία έχει υπέροχα χρώματα και σχεδόν μυρίζεις τα λουλούδια που κοσμούν το καπέλο της μικρής Άνν. Το περιβάλλον παίζει πολύ βασικό ρόλο στη σειρά. Η Άνν μοιάζει να είναι μέρος του και να το απολαμβάνει και μαζί της και ο θεατής ερωτεύεται τον Καναδά.

Ένα ταλαιπωρημένο κορίτσι που μεγάλωσε εισπράττοντας την κακή μεταχείριση των οικογενειών που τη φιλοξενούσαν κατά καιρούς, αλλά και και των υπολοίπων παιδιών του ορφανοτροφείου όπου ζούσε. Η Άνν όμως πάντα κουβαλούσε την ελπίδα και την αγάπη στη ζεστή καρδιά της. Συγκίνηση, χαρά, φιλία, έρωτας, οικογένεια. Τόσες έννοιες, τόσα μοναδικά συναισθήματα. Και όλα αυτά έχει την ευκαιρία να τα ζήσει στο νέο της σπιτικό. Στην αρχή, όμως, ούτε εκεί θα είναι καλοδεχούμενη. Η καλή της διάθεση, η εφευρετικότητα, η ευστροφία και η ζεστασιά που κρύβει στην καρδιά της θα κάνουν την κοινότητα να την αγαπήσει. Η Άνν παρουσιάζεται σαν ένας χαρακτήρας που συνδυάζει την πυγμή και την ευαισθησία και αυτό την κάνει μοναδική. Ξέρει να μάχεται για αυτά που αγαπά, αλλά είναι συγχρόνως ένα παιδί που αν και δεν έχει εισπράξει αγάπη, κρύβει τόση πολλή μέσα της. Η αγάπη αυτή θα μετουσιωθεί σε μια βαθιά φιλιά με την Νταϊάνα και τον Κόλιν, σε μια οικογενειακή θαλπωρή με την Μαρίλλα και τον Μάθιου και σε έναν γοητευτικό παιδικό έρωτα με τον Γκίλμπερτ. Ο τρόπος που εξελίσσονται όλες αυτές οι σχέσεις μαζί με την ίδια την Άνν καθιστούν την σειρά τόσο ξεχωριστή και αγαπητή.

Η νεαρή Amybeth McNulty που υποδύεται την Ανν την ενσαρκώνει ακριβώς με τον τρόπο που την είχαν αποτυπώσει στο μυαλό τους οι αναγνώστες. Εκφραστική, ευφάνταστη, μοναδική, με το απαραίτητο “νεύρο”, την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας αλλά και την πυγμή ενός δυναμικού κοριτσιού και μελλοντικά μιας ξεχωριστής για την εποχή της γυναίκας. Και το υπόλοιπο καστ είναι σαφώς εξαιρετικό, με τον Γκίλμπερτ να κλέβει την παράσταση όσο προχωράει το έργο και ο έρωτας τους με την Άνν.

Οι διάλογοι, οι ρήσεις είναι η αγγλική γλώσσα σε όλη της τη δόξα. Κάθε επεισόδιο περιγράφει και μια περιπέτεια που βιώνει η μικρή Άνν στη νέα της ζωή.Και οι περιπέτειες αυτές περιλαμβάνουν νέα πρόσωπα και καταστάσεις, ενώ φέρνουν στην επιφάνεια σπουδαία μηνύματα. Το έργο θίγει με τρόπο λεπτό διάφορα θέματα που μας απασχολούν σήμερα όπως τη θέση της γυναίκας, το σεβασμό στη διαφορετικότητα είτε αυτή έχει να κάνει με τον σεξουαλικό προσανατολισμό είτε με το φύλο είτε με την φυλή, την φιλία, τον έρωτα.

Εκτός από τα μαγευτικά σκηνικά, τα κουστούμια είναι πολύ προσεγμένα, ενώ οι χαρακτήρες έχουν αποδοθεί με τρόπο μοναδικό, αν και όχι ταυτόσημο με αυτό του βιβλίου, ωστόσο αρκετά εκσυγχρονισμένοι ώστε να περνούν μηνύματα του σήμερα και του αύριο. Για τους λάτρεις των σειρών εποχής, αλλά και για όσους αγαπούν τις όμορφες ιστορίες με σημαντικά νοήματα και ενδιαφέρουσα πλοκή η σειρά αυτή δε θα τους αφήσει ασυγκίνητους. Ολοκληρώθηκε με την 3η σεζόν και είναι διαθέσιμη στο Netflix. Πολλοί από εμάς που την λάτρεψαν ελπίζουν να συνεχιστεί γιατί η Άνν έχει σίγουρα πολλά πράγματα να μας πει, να μας δείξει και να μας μάθει ακόμα…

Πηγές: https://www.athensvoice.gr/culture/tv/600138_telos-gia-ti-seira-ann-e-i-mipos-ohi

Anne with an E: Τρυφερή και υπέροχη!

13 Reasons Why: Πιο αληθινή απ’όσο θα έπρεπε

Posted on 15 Φεβρουαρίου, 2020 by Lumière De La Lune

Το 13 Reasons Why είναι μια μυθοπλαστική σειρά βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Jay Asher, η οποία θίγει αληθινά ζητήματα που πολλοί έφηβοι αντιμετωπίζουν σήμερα και αποτελεί ερέθισμα για την έναρξη συζητήσεων γύρω από ευαίσθητα θέματα που διαφορετικά, ίσως θα ήταν λίγο πιο δύσκολο να βγουν στην επιφάνεια.

H δεκαεφτάχρονη Χάνα Μπέικερ (Κάθριν Λανγκφορντ), μετά από μία σειρά γεγονότων, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Έχει όμως αφήσει πίσω της δεκατρείς κασέτες, που έχει ηχογραφήσει η ίδια, στις οποίες εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έφτασε στο σημείο της αυτοκτονίας. Κάθε κασέτα απευθύνεται και σε ένα συγκεκριμένο άτομο που θεωρεί υπαίτιο για την τραγική κατάληξη της. Η αυτοκτονία της αλλά και η επακόλουθη πορεία με τις κασέτες προκαλούν αναστάτωση στον περίγυρο της, ενώ ξεδιπλώνονται σιγά σιγά οι λόγοι για τους οποίους επέλεξε να δώσει τέλος στη ζωή της.

«Είμαι η Χάνα. Χάνα Μπέικερ. Σωστά. Μην ρυθμίζετε την… οποιαδήποτε συσκευή στην οποία το ακούτε αυτό. Είμαι εγώ, ζωντανά και σε στέρεο. Χωρίς ενκόρ και, αυτή τη φορά, χωρίς παραγγελιές. Πιάσε ένα σνακ. Άραξε. Επειδή θα σου πω την ιστορία της ζωής μου. Συγκεκριμένα, γιατί η ζωή μου τελείωσε.»

Ο Κλέι Τζένσεν (Ντίλαν Μινέτ) είναι εκείνος που θα ξετυλίξει το επικίνδυνο κουβάρι. Περνάει όλη τη σειρά ακούγοντας, μετανιώνοντας και διερωτώμενος ποιος ήταν ο δικός του ρόλος στην τραγωδία. Σιγά σιγά αρχίζει να διακρίνει την θέση του σε όλο αυτό το πλέγμα. Και δεν είναι μια θέση άμοιρη ευθυνών. Βασανίζεται από αυτά που δεν ξεστόμισε όταν η Χάνα ήταν ζωντανή. Είναι συντετριμμένος που δεν κατάλαβε τίποτα, που δεν κατάφερε να την σώσει. Είναι θυμωμένος με όλους αυτούς που την πλήγωσαν και προσπαθεί να τους τιμωρήσει. Ο Κλέι είναι φυσικά τα μάτια, τα αυτιά, η ίδια η ηθική του θεατή. Κυρίως είναι αυτός που θα πρέπει επιτέλους να μην στέκεται στη θέση του απλού παρατηρητή, είναι αυτός που πρέπει να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις και να υπερασπιστεί και να δικαιώσει την Χάνα, ακόμη κι αν δεν είναι πλέον κοντά του.

“It has to get better. The way we treat each other. The way we look out for each other. ” – Clay Jensen.

Η σειρά του Μπράιαν Γιόρκι επιχειρεί και, σε σημαντικό βαθμό, πετυχαίνει να προσεγγίσει δύσκολες και ευαίσθητες θεματικές με μια διεισδυτική ματιά που μπορεί να σε κάνει να νιώσει εξίσου εθισμένος στην ιστορία όσο άρρωστος βλέποντάς την. Σε σκηνοθεσία (των πρώτων επεισοδίων τουλάχιστον) του Τομ ΜακΚάρθι, η σειρά δανείζεται την εμβληματική εικονογραφία, τα σκηνικά, και τα αρχέτυπα χαρακτήρων κάθε εφηβικού δράματος και ρίχνει μια σκοτεινή ματιά στο τι μπορεί να συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια. Προσπαθεί και σε ένα βαθμό καταφέρνει να αποτυπώσει την σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που αποτελεί η διαδικασία επιβίωσης σε ένα λύκειο.

Η ζωή στον μικρόκοσμο των αμερικάνικων λυκείων ισορροπεί επικίνδυνα μεταξύ της σχολικής πλάκας και της ψυχολογικής καταστροφής. Δεν είναι κωμωδία. Δεν είναι μια αφελής, χαζοχαρούμενη ιστορία. Δεν αφορά εφηβικούς έρωτες, καυγαδάκια και κλασσικά σχολικά πειράγματα. Πρόκειται για καθαρή ενδοσχολική βία και για ανεύθυνες και αναίσθητες συμπεριφορές. Θίγει πολύ σημαντικά ζητήματα βίας, παρενόχλησης, βιασμού, αυτοκτονίας, κατάθλιψης.

Η λογική της κοινωνικής ανωτερότητας, της διάκρισης του φύλου, της σχολικής ευνοιοκρατίας και του διαχωρισμού των μαθητών εκδηλώνονται σε κάθε φάσμα, με κάθε πιθανή μορφή. Στη σκιά αυτής της έκδηλης και βαριάς δύναμης, υφέρπει μια σιωπή κι ένας φόβος. Ο φόβος ότι αν δείξεις έστω ένα σημάδι πως γνωρίζεις, πως αντιστέκεσαι η τύχη σου δεν θα απέχει πολύ από της Χάνα. Γιατί είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι δυνητικά όλοι μπορούμε να γίνουμε η Χάνα Μπέικερ.

“We can get better. We can do better. But we still live in a world that is out to break us any way it can.” – Clay Jensen

Οι επικριτές της συγκεκριμένης σειράς επικεντρώνονται στο γεγονός ότι «ρομαντικοποιεί» κατα έναν τρόπο και ίσως και να «δικαιώνει» άθελά του την επιλογή της αυτοχειρίας. Κάποιοι ειδικοί ψυχικής υγείας λένε ότι η σειρά θα μπορούσε να αποτελέσει κίνδυνο για την υγεία ορισμένων εφήβων, που έχουν αυτοκτονικές σκέψεις. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν και οι ειδικοί που λένε ότι η ύπαρξη αυτής της σειράς αποτελεί μια πολύτιμη ευκαιρία για να συζητηθεί το θέμα της αυτοκτονίας στους νέους, καθώς και να τους διδάξει πώς να εντοπίζουν προειδοποιητικά σημάδια κατάθλιψης ή αυτοκτονικών σκέψεων στους συνομηλίκους τους. Το Netflix πάντως ανακοίνωσε ότι αφαίρεσε από τη σειρά έπειτα από τις συστάσεις των ειδικών την σκηνή που δείχνει την αυτοκτονία της νεαρής πρωταγωνίστριας στο τελευταίο επεισόδιο του πρώτου κύκλου, όπου Χάνα κόβει τις φλέβες της μέσα σε μια μπανιέρα.

Όσοι παρακολουθούν τη συγκεκριμένη σειρά, πρέπει να έχουν κατά νου ότι, αν και πρόκειται για πραγματικά ζητήματα, οι ιστορίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Επίσης πολλοί χαρακτήρες δεν παίρνουν πάντα τις σωστές αποφάσεις. Ίσως δεν είναι κατάλληλη για όλους, και αν για κάποιο λόγο ο θεατής δε νιώθει άνετα κατά τη στιγμή που την παρακολουθεί, θα πρέπει να σταματήσει ή να ζητήσει βοήθεια. Διότι ο στόχος της είναι να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να γνωστοποιήσει το γεγονός ότι αυτά τα λεπτά ζητήματα είναι πραγματικά. Ακόμα και άτομα κοντά σε εμάς μπορεί να βιώνουν τέτοια συναισθήματα, χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί. Όταν ένα άτομο καταλήγει στην αυτοκτονία, δεν το κάνει επειδή θέλει να κόψει τη ζωή του στη μέση. Το κάνει επειδή δεν αντέχει να ζει πια με αυτό τον πόνο που νιώθει, και θέλει κάπως να σταματήσει. Είναι πια καιρός να μη φοβόμαστε να μιλάμε για τέτοια θέματα, και να ζητάμε βοήθεια όταν πλέον δεν αντέχουμε να κουβαλάμε αυτό το βαρύ φορτίο μόνοι μας.

“How do we take what hurts most? Take the darkness and turn it into light? I think the answer is we love each other.” -Clay Jensen

Το 13 Reasons Why έχει αυτήν την στιγμή 3 σεζόν η καθεμία από 13 επεισόδια. Η Κάθριν Λάνγκφορντ ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα το 2017 για την ερμηνεία της στον ρόλο της Χάνα Μπέικερ στην πρώτη σεζόν. Η δεύτερη σεζον αναφέρεται στις συνέπειες του θανάτου της Χάνα και στην δίκη που γίνεται ενάντια στους υπαίτιους της αυτοκτονίας της. Η τρίτη σεζόν πραγματεύεται τον θάνατο ενός εκ των πρωταγωνιστών του Bryce Walker και στην αναζήτηση του δολοφόνου του. Οι δύο τελευταίες σεζόν, παρά την δημοφιλία της σειράς, δεν ήταν τόσο επιτυχημένες όσο η πρώτη.

Η σειρά έχει ανανεωθεί για μία τέταρτη και τελευταία σεζόν και θα ακολουθήσει το βασικό cast της σειράς τη στιγμή που αποφοιτά από το λύκειο. Η παραγωγή του νέου κύκλου έχει ήδη ξεκινήσει, αν και ακόμα το Netflix δεν ανακοίνωσε ημερομηνία κυκλοφορίας ή αριθμό επεισοδίων.

Το «13 Reasons Why» ίσως να είναι υπερβολικά τακτοποιημένο σε πολλά σημεία και υπερβολικά ακραίο σε άλλα, μη πετυχαίνοντας πάντα τις εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες που επιχειρεί να διατηρήσει. Όμως είναι μια τρομερά λεπτή, δύσκολη, σημαντική ιστορία αυτή που προσπαθεί να πει. Ό,τι λάθη κι αστοχίες κι αν κάνει στην πορεία, έχει σίγουρα καταφέρει να κάνει μια ειλικρινή προσπάθεια να μιλήσει για μικρές καθημερινές τραγωδίες και για ραγισμένες ψυχές, μια αληθινή ιστορία που εν τέλει πρέπει να κατέχει μια σημαντική θέση στην κοινωνική συζήτηση.

“No one knows for certain how much impact they have on the lives of other people” – Hannah Baker

Πηγές:

Γιατί το 13 Reasons Why είναι μια σειρά που (δεν) πρέπει να δει κάθε γονιός

https://flix.gr/news/13-reasons-why-review.html

https://menshouse.gr/sires-tenies/29030/13-reasons-pou-prepi-na-dis-tin-artia-chaiskoulia-tou-netflix

www.cinemagazine.gr/themata/arthro/to_13_reasons_why_einai_h_pio_tharralea_tileoptiki_seira_pou_mporeis_na_deis_ayti_ti_stigmi-130929624/

https://gr.ign.com/13-reasons-why/70667/news/titloi-telous-gia-to-13-reasons-why-me-ten-4e-sezon-tou

https://www.netflix.com/gr/title/80117470

Dark: Μια σειρά τόσο σκοτεινή όσο υπόσχεται ο τίτλος της

Posted on 8 Φεβρουαρίου, 2020 by Amantes Amentes

Το Dark πρόκειται για μια σειρά 2 σεζόν και 16 επεισοδίων, γερμανικής παραγωγής η οποία έκανε το ντεμπούτο της το Δεκέμβριο του 2017 αφήνοντας τους θεατές με το στόμα ανοιχτό από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τις πρωτότυπες ιδέες του Netflix. Σύμφωνα με την ίδια την εταιρεία, η σειρά θα συνεχιστεί, λέγοντας πως η τρίτη σεζόν θα είναι διαθέσιμη μέσα στη χρονιά.

Υπόθεση

Ο Χρόνος δεν εμφανίζεται μια φορά. Κάθε σημείο της χρονικής ύπαρξης των ανθρώπων έχει επαναληφθεί στο παρελθόν και το μέλλον. Αυτό που ζουν το Νοέμβριο του 2019 οι κάτοικοι του Βίντεν, το έχουν ζήσει 33 χρόνια πριν και το ζουν οι εαυτοί τους 25 χρόνια αργότερα. Ένα αγόρι ονόματι Mikkel εξαφανίζεται. Πουλιά πέφτουν νεκρά από τον ουρανό. Περίεργες αναταράξεις στον τρόπο ζωής των κατοίκων λαμβάνουν χώρα στο Βίντεν. Αυτό που συμβαίνει με τον Mikkel είναι φαινομενικά υπερβολικό να τεθεί, αλλά δεν παύει να είναι μια πιθανότητα. Ένα στεντόρειο ενδεχόμενο της μη γραμμικής πορείας του χρόνου. Όλοι αναζητούν απαντήσεις αλλά δεν κάνουν τις σωστές ερωτήσεις:

Η ερώτηση δεν είναι το Που,

Η ερώτηση δεν είναι το Ποιος,

Η ερώτηση δεν είναι το Πώς,

Αλλά το Πότε.

1953,1986 ή 2019;

Η αρχή είναι το Τέλος, και το τέλος η Αρχή.

Οι Kahnwald, οι Nielsen, οι Tiedemann. Οι τρεις οικογένειες και τα μυστικά τους είναι ασφυκτικά δεμένα. Μαζί, οι ιστορίες τους μιλούν για το τραύμα που μπορεί να διατρέξει γενιές και γενιές μιας οικογένειας. Θεματικά, αυτή είναι η προτεραιότητα που θέλει να έχει το ‘Dark’. Πώς γεννιέται το τραύμα και πώς μεταβιβάζεται. Όπως μπορεί να συμβεί όμως σε σειρά καθολικά σχεδόν κινητοποιημένη από την πλοκή της, το ίδιο το κουβάρι που ξεμπλέκει έχει το προνόμιο σε σχέση με τους χαρακτήρες. Κι ας είναι εκείνοι που φαινομενικά κρατούν τον έλεγχο της αφήγησης. Οι επιλογές τους ήταν αυτές που ανέδειξαν το αληθινό θέμα του ‘Dark’ στο τέλος. Την ελεύθερη βούληση. Την έχουμε;

Η φιλοσοφία της σειράς είναι βασισμένη στη θεωρία του Άινσταιν περί σχετικότητας, αφού οι πρωταγωνιστές θεωρούν πως όλα είναι σχετικά και συνδέονται μεταξύ τους. Ο χρόνος είναι σχετικός και καθόλου μη αναστρέψιμος. Το Βίντεν υπάρχει στο σήμερα, στο χτες και στο αύριο ταυτόχρονα και τα πάθη και τα μυστικά ζουν μαζί τους, άλλοτε αποκαλύπτονται ανατρέποντας τις καταστάσεις και άλλοτε οι χαράκτηρες παραμένουν καταδικασμένοι στην άγνοιά τους αφήνοντας τις καταστάσεις να εξελίσσονται και άδυναμοι να δράσουν. Οι δαίμονες του παρελθόντος και του μέλλοντος κινούν τα νήματα…

Μια σειρά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα με εξαιρετική πλοκή, πολύ ικανό καστ και με ξεχωριστές μουσικές επιλογές. Το ίδιο το σάουντρακ irgendwie, irgendwo, irgendwann (κάπως κάπου κάποτε) είναι ένα τραγούδα της Γερμανίδας καλλιτέχνιδος Nena και αν και γραμμένο τη δεκαετία του 80 αποδίδει με επιτυχία την πλοκή της σειράς.

Κάπως Κάπου Κάποτε

Καθώς βουτάς ανάμεσα στον χωροχρόνο
Με προορισμό το άπειρο
Σκόροι πετάνε στο φως
Όπως ακριβώς εσύ κι εγώ

Το μέλλον θα ξεκινήσει κάποτε
με κάποιον τρόπο, οπουδήποτε
Δεν θα περιμένω πολύ ακόμα
Η αγάπη φτιάχνεται από σθένος και κουράγιο
Μην το σκέφτεσαι πολύ
Θα οδηγήσουμε πάνω σε τροχούς από φωτιά
Με προορισμό το μέλλον μέσα από τη νύχτα

Δώσε μου το χέρι σου
Θα σου κτίσω ένα παλάτι από άμμο,
Κάπως, κάπου, κάποτε.
Ο καιρός έχει ωριμάσει για λίγη στοργή
Κάπως, κάπου, κάποτε.

Στην πτήση ανάμεσα στον χρόνο και στον χώρο
Ξύπνησα από ένα όνειρο
Μονάχα μια μικρή στιγμή
Μετά η νύχτα επιστρέφει

Κάπως, κάπου, κάποτε
Κάπως, κάπου, κάποτε

Δείτε εδώ το Τρέιλερ της 1ης Σεζόν:

Outlander, μια σειρά που δεν πρέπει να χάσεις

Posted on 1 Φεβρουαρίου, 2020 by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Εάν είσαι λάτρης της ιστορίας, το ” ταξίδι στο χρόνο” ανήκει στα αγαπημένα σου θέματα μυθοπλασίας και τρέφεις μια ιδιαίτερη αγάπη για τη Σκωτία, το Outlander είναι μια σειρά που πρέπει να δεις. Η Κλαιρ βρίσκεται κυριολεκτικά χαμένη στο χρόνο και αυτό είναι ένα γεγονός που αλλάζει ριζικά τη ζωή της. Όμως σε όποια εποχή της Σκωτίας και αν βρισκόμαστε κάποιες αξίες είναι διαχρονικές. Παραλλάσσοντας τη γνωστή φράση, ένα αίτημα διαρκεί για πάντα: “Ελευθερία, έρωτας και ουίσκι”.

Το 2014 το κανάλι STARZ αποφάσισε να μεταφέρει στη μικρή οθόνη τα βιβλία της Diana Gabaldon. Κάθε σεζόν της σειράς βασίζεται αντίστοιχα και σε ένα βιβλίο. Τη στιγμή αυτή προβάλλεται η τρίτη(και ίσως καλύτερη) σεζόν της σειράς. Η μεταφορά έγινε με πολύ σεβασμό στο πρωτότυπο με αποτέλεσμα μια άριστη παραγωγή. Φοβερή σκηνογραφία που ταξιδεύει το θεατή, σενάριο με την υπογραφή του Ronald D. Moore και ένα υπέροχο cast ηθοποιών, περιέχει η συνταγή επιτυχίας του Outlander.

Η σειρά έχει μια έντονη Σκωτσέζικη χροιά, πέρα από το ότι είναι γυρισμένη κυρίως στη Σκωτία, όπου και εξελίσσεται η ιστορία. Τα εθνογραφικά και λαογραφικά στοιχεία της εποχής έχουν προσαρμοστεί στην ιστορία με το μεγαλύτερο δυνατό τρόπο. Με την ίδια προσοχή περιγράφονται και τα ιστορικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα την περίοδο εκείνη. Προσωπικά μου τράβηξε το ενδιαφέρον ότι πολλοί διάλογοι γίνονται στη Σκωτική Γαελική γλώσσα, την οποία μιλούσαν στη Σκωτία το 18ο αιώνα. Αποτέλεσμα εικόνας για outlander season 1 frank and claire Για μια ακόμα φορά θα σταθώ στους τίτλους αρχής και συγκεκριμένα στο τραγούδι. Η μουσική παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες. Η κατάλληλη μουσική μπορεί υποβάλει το θεατή στο επιθυμητό κλίμα και να απογειώσει μια σειρά ή μια ταινία. Αντίστοιχα οι κακές μουσικές επιλογές έχουν τη δύναμη ακόμα και να κάνουν το θεατή να χάσει το ενδιαφέρον του.

Δε θέλω να πω πολλά για την υπόθεση της σειράς γιατί αξίζει να τη δει κανείς χωρίς να γνωρίζει ώστε να απολαύσει τις ανατροπές. Με λίγα λόγια λοιπόν, βρισκόμαστε στα 1946, έξι μήνες μετά το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου. Η Κλαιρ Ράνταλ, μια στρατιωτική νοσοκόμα κατά τη διάρκεια του πολέμου, ξαναβρίσκεται με το σύζυγό της. Προκειμένου να καλύψουν το διάστημα που ζούσαν χωριστά εξαιτίας του πολέμου, ταξιδεύουν για αναψυχή στη Σκωτία, την περίοδο του Samhain( την παγανιστική γιορτή στην οποία βασίστηκε το Halloween). Στο χωριό που μένουν οι κάτοικοι τηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα της παλαιάς εορτής. Υπάρχει μια μυστηριακή ατμόσφαιρα που καταβάλει ακόμα και τους δύο ήρωες παρόλο που δεν πιστεύουν και θεωρούν τα πράγματα αυτά προκαταλήψεις. Η μοίρα και συγκεκριμένα οι θρύλοι αυτή πρόκειται να τους χωρίσουν ξανά. Η ηρωίδα ενώ εξερευνά την περιοχή, περνά μέσα από έναν κύκλο μονόλιθων στα Χάιλαντς και μεταφέρεται ως δια μαγείας στη Σκωτία του 1743. Αρχικά προσπαθεί να παλέψει με τη λογική το παράλογο αυτό γεγονός αλλά γρήγορα θα πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση. Γίνεται ξαφνικά μια “Σάσεναχ” , μια ξένη σ’ έναν τόπο που μαστίζεται από τον πόλεμο και τις διαμάχες των φατριών.

Το «Outlander» διαθέτει ρομαντισμό, γιατί σε δυο χρόνους βάζει δυο έρωτες που είναι και το θέμα του: στα 1945 και τη σχέση με το σύζυγο Φρανκ, οπότε κάποια παλιά σύννεφα πρέπει να φύγουν (εξού και ο νέος μήνας του μέλιτος στα Χάιλαντς της Σκοτίας), και στα 1743, οπότε η Κλερ γνωρίζει τον όμορφο Σκοτσέζο επαναστάτη Τζέιμι που αντιτίθεται στην ιστορία της, τη δική της ιστορία και του Άγγλου άνδρα της. Η καρδιά της φτερουγίζει και μαζί με το χρόνο που την παγιδεύει συνδράμει και εκείνη. Το όλο πράγμα είναι και ρομαντικά σκηνοθετημένο, ιδιαίτερα στην εποχή του 18ου αιώνα (που κατέχει και τη μερίδα του λέοντος αφηγηματικά, μέχρι τούδε), με την άγνοια, την αγνότητα, τη βαρβαρότητα, την αμάθεια και την ανοησία που τη χαρακτηρίζει.

Καταλαβαίνω πώς μπορεί κάποιους αυτή η σειρά να τους συνεπάρει και να μπουν με χαρά στην κάψουλα του χρόνου μαζί με μια όμορφη γυναίκα. Σκέφτηκα τότε, πόσο συχνά βλέπουμε στο τιμόνι των εικόνων να είναι μια γυναίκα. Καθόλου συχνά. Δεν έχει παρά να αποδείξει ότι αξίζει το ταξίδι σου μαζί της. Δεν έχει παρά το starz, στη συνέχεια, να μας το αποδείξει.

Τέλος, ας ακούσουμε όλοι το μαγευτικό τραγούδι των τίτλων του Outlander (το οποίο υφίσταται μικροαλλαγές ανά σεζόν με κριτήριο τον εκάστοτε τόπο δράσης!

Good Omens: Μία από τις πιο πρωτοποριακές σειρές του 2019

Posted on 25 Ιανουαρίου, 2020 by Lumière De La Lune

Στις 31 Μαΐου 2019, το Amazon Prime Video διέθεσε την πολυαναμενομένη σειρά Good Omens (παραγωγής BBC Two), η οποία βασίζεται στο βιβλίο Good Omens: The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch του 1990 των Νιλ Γκέιμαν και Τέρι Πράτσετ, που ανέλαβαν και τη μεταφορά στη μικρή οθόνη. Το βιβλίο που περιγράφει την ιστορία ενός δαίμονα κι ενός αγγέλου, οι οποίοι προσπαθούν να αποτρέψουν τον ερχομό του Αντίχριστου και της Αποκάλυψης επειδή έχουν αγαπήσει τη ζωή στη Γη μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια.

Η σκηνοθεσία είναι του Douglas Mackinnon, ενώ πρωταγωνιστούν οι David Tennant, Michael Sheen, Benedict Cumberbatch, Anna Maxwell Martin, Josie Lawrence, Adria Arjona, Michael McKean, Jack Whitehall, Miranda Richardson, Nick Offerman.

Η σειρά περιέχει έξι επεισόδια και περιγράφει τις τελευταίες ημέρες της ανθρωπότητας μετά από τη γέννηση του υιού του Σατανά. Ξεκινά 11 χρόνια πριν από σήμερα, με την Κόλαση να έχει οργανώσει ολόκληρο σχέδιο με σκοπό να μεγαλώσει ο Αντίχριστος σε συγκεκριμένη οικογένεια, και έτσι 11 χρόνια μετά να έρθει η αποκάλυψη. Το βρέφος παραδίδει στα χέρια των καλογριών του Σατανά, ο δαίμονας Crowley, αλλά εξαιτίας ενός λάθους, το μωρό πέφτει στα χέρια μιας μικροαστικής οικογένειας που μένει σε μία επαρχιακή πόλη της Αγγλίας και διάγει μία απλοική ζωή.

Τα χρόνια περνούν, και ο Crowley, παραδεχόμενος το λάθος του θα πρέπει να συνεργαστεί με τον άγγελο Aziraphale για να επιστρέψουν τα πράγματα στην ισορροπία τους αλλά και για να σταματήσουν την Αποκάλυψη. Οι δυο τους είναι πέρα από εχθροί, και φίλοι και συνεργάτες, προσπαθώντας να διατηρήσουν τα πάντα στην σωστή σύσταση καθόλη την πορεία της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Από μόνη της η ιστορία παραπέμπει σε κάτι παλιομοδίτικο. Το πνευματώδες χιούμορ εναλλάσσεται με τον σαρκασμό. Η ευστροφία με την οποία οι συγγραφείς χειρίζονται το όλο θέμα, μετατρέποντάς τη σειρά σε μια εκπληκτική μαύρη κωμωδία, χωρίς εσχατολογικό περιεχόμενο αλλά θέτοντας ταυτόχρονα υπαρξιακά ερωτήματα, είναι παραδειγματική. Και με όσο καυστικό χιούμορ χρειάζεται, ώστε να μην προσβάλλει τις απόψεις του καθενός. Όπως και στο American Gods, o Gaiman προτάσσει μια απολαυστική ενότητα των μύθων της ανθρώπινης ιστορίας που ξεκινάει από τους αρχαίους πολιτισμούς και φτάνει μέχρι την σύγχρονη μυθολογία της pop κουλτούρας και της υπερμετρης τεχνολογίας. Όλα γίνονται μέσα σε έξι απολαυστικές ώρες, γιατί προφανώς οι δημιουργοί της ήξεραν πως δεν θα έπρεπε να ξεφύγουν από τον πυρήνα του άκρως επιτυχημένου βιβλίου και να κουράσουν το κοινό.

Παρόλα αυτά η σειρά προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση οργανωμένων και μη χριστιανών στις ΗΠΑ, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι κάνει τον σατανισμό να φαίνεται σαν κάτι φυσιολογικό. ενώ εκφράστηκαν παράπονα και για το γεγονός ότι στη σειρά ο Θεός παρουσιάζεται ως γυναίκα, με την Frances McDormand να υποδύεται την φωνή Του. Περισσότεροι από 20.000 χριστιανοί ζήτησαν τη διακοπή της σειράς μέσω ηλεκτρονικής συλλογής υπογραφών. Το τραγελαφικό της όλης κατάστασης είναι πως η καμπάνια τους απευθυνόταν στο Netflix, παρότι η σειρά είναι παραγωγή της Amazon και προβαλλόταν στη δική της συνδρομητική πλατφόρμα.

Το τηλεοπτικό Good Omens είναι πνευματώδες, εύστροφο, πολύχρωμο, ευφορικό. Είναι χαοτικό αλλά με τρόπο συνεκτικό και σχεδόν καθησυχαστικό. Είναι άναρχο αλλά βγάζει νόημα. Μοιάζει να μην έχει κανόνες, αλλά να βρίσκεται σε σίγουρα χέρια. Ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των υπερασπιστών του βιβλίου αλλά και στους νέους ενθουσιώδεις θαυμαστές. Από την απίστευτη χημεία μεταξύ David Tennant και Michael Sheen, μέχρι την ανατρεπτική παρουσίαση θεμελιώδων αρχών της ανθρωπότητας το Good Omens σίγουρα θα σας δικαιώσει.

https://youtu.be/hUJoR4vlIIs

Πηγές:

https://www.in.gr/2019/06/21/entertainment/tv/good-omens-seira-pou-eksagriose-tous-xristianous-ton-ipa-kai-epiki-tous-gkafa/

https://luben.tv/nerdcult/series/181413

https://cinefreaks.gr/2019/06/good-omens-review-amazon/

Το Good Omens έχει εντυπωσιάσει τους πάντες!

parathyro.politis.com.cy/2019/07/to-good-omens-einai-mia-diaolemeni-seira-pou-den-tha-anteche-o-morfou/

Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας, η ρομαντική ιστορία των 80′ s

Posted on 18 Ιανουαρίου, 2020 by Εγώ Δεν Είμαι Ποιητής

Μετανάστευση, πόλεμοι και ταξίδια από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Αγάπη και μάλιστα παράνομη, αλλεπάλληλες οικογενειακές τραγωδίες. Φτώχεια και αμύθητα πλούτη, ίντριγκες και εκκλησιαστικές φιλοδοξίες.

Όλα αυτά εκτυλίσσονται στις 500 σελίδες του βιβλίου, «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας», ένα μπεστ σέλερ που κατάφερε να ξεπεράσει τα τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφραστεί σε τουλάχιστον είκοσι γλώσσες. Εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο ερωτεύτηκαν τον γοητευτικό πρωταγωνιστή του βιβλίου, Ραλφ ντε Μπρικασάρ, ο οποίος στην ιστορία του βιβλίου ξεκινάει από απλός ιερέας εξορισμένος στην Αυστραλία και καταλήγει καρδινάλιος στο Βατικανό. Την ίδια …υστερία είχε προκαλέσει και ο Ρετ Μπάτλερ από το «Όσα παίρνει ο άνεμος», ενώ πολλοί έσπευσαν να συγκρίνουν την εκδοτική επιτυχία των δύο βιβλίων, καθώς η συνταγή της επιτυχίας ήταν παρόμοια.

Το βιβλίο εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1978 από τις εκδόσεις Ζάρβανος (και το 2000 από το Bell), στην Αμερική όμως είχε κυκλοφορήσει έναν χρόνο νωρίτερα και αμέσως έγινε τεράστια εκδοτική επιτυχία. Ήταν το δεύτερο βιβλίο της Αυστραλέζας – νευροφυσιολόγου στο επάγγελμα – Κoλίν ΜακΚάλοου η οποία είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ για να διδάξει στην Ιατρική Σχολή του Γέιλ στο Κονέκτικατ. Της άρεσε τις νύχτες να κάθεται στο γραφείο της και να γράφει και πάντα έψαχνε ένα τρόπο να εξασφαλίσει τα γεράματά της, πράγμα που δεν της υποσχόταν η επιστημονική έρευνα. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Τιμ» ήταν μια ερωτική ιστορία ενός πνευματικά καθυστερημένου νεαρού άντρα και μιας κατά πολύ μεγαλύτερής του γυναίκας, που κυκλοφόρησε το 1974.

Ωστόσο δεν είχε μεγάλη απήχηση και δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, αλλά άνοιξε στην Κολίν ΜακΚάλου τον δρόμο. Οι ειδικοί είδαν σε αυτή ένα ταλέντο που θα οδηγούσε σε εμπορική επιτυχία. Πριν καν γράψει το δεύτερο μυθιστόρημά της, ο εκδοτικός οίκος Avon Books φρόντισε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα για μια έκδοση τσέπης έναντι του αστρονομικού ποσού των 1,9 εκατ. δολαρίων.

Η πλοκή του βιβλίου είχε τη συνταγή της εμπορικής επιτυχίας. Ένας καθολικός παπάς, ο Ραλφ ντε Μπρικασάρ, με εμφάνιση ζεν πρεμιέ, ερωτεύεται τη νεαρή Μέγκι Κλίρι που τη γνωρίζει από μωρό και κάνει μαζί της έναν γιο, ο οποίος θα γίνει επίσης παπάς. Η επιτυχία Αν και οι κριτικοί «έθαψαν» το βιβλίο σε εφημερίδες και περιοδικά, χαρακτηρίζοντας το ως σκουπιδοσαπουνόπερα, το αναγνωστικό κοινό είχε διαφορετική άποψη όπως φάνηκε από τις πωλήσεις. Επρόκειτο για ένα καθαρά λαϊκό ανάγνωσμα. Στις 500 σελίδες του βιβλίου εκτυλισσόταν μια οικογενειακή τραγωδία που απλωνόταν σε τρεις γενιές, χωρίς διαστροφές αλλά με πολλή δυστυχία και απλά συναισθήματα που εύκολα μπορούσαν να αγγίξουν τον καθένα. Ίσως γι’ αυτό κέρδισε με τόση ευκολία το πλατύ κοινό. Ήταν «τόσο ρομαντικό και καθαρό», έγραψε η Αλις Τέρνερ στους «New York Times», «που μπορούσες άνετα να το κάνεις δώρο στη θεία Τίλι, αλλά και να το πάρεις μαζί σου στη θάλασσα χωρίς να ντρέπεσαι για την επιλογή σου».

Η μεταφορά στη μικρή οθόνη Λίγο αργότερα το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, όπου τον ρόλο του Ραλφ ντε Μπρικασάρ ενσάρκωσε ο ηθοποιός Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν. Ο ηθοποιός κατάφερε να αποδώσει πολύ καλά τον ρόλο του ιερωμένου με την αδύναμη σάρκα και την τεράστια θρησκευτική φιλοδοξία. Δίπλα του ήταν η πανέμορφη Μέγκι, τον ρόλο της οποίας ανέλαβε η ηθοποιός Ρέιτσελ Γουόρντ. Ο έρωτας ενός παπά και μιας καλλονής ήταν ανυπέρβλητο θέαμα για την εποχή του. Η μίνι τηλεοπτική σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική τον Μάρτιο του 1983, ενώ ένα χρόνο αργότερα την είδαμε και στην Ελλάδα από την ΕΡΤ. Η σειρά κατάφερε να καθηλώσει παγκοσμίως 110 εκατ. τηλεθεατές.

Bryan Brown και η Rachel Ward Από τα πρώτα κιόλας γυρίσματα, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τον “τηλεοπτικό” της άντρα, Λουκ, τον Bryan Brown.

Ήταν τόσο δυνατός ο έρωτας τους, που τους οδήγησε μετά το τέλος των γυρισμάτων στα σκαλιά της εκκλησίας. Είναι μαζί μέχρι σήμερα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά. Όσο για το Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, πολλές φορές, ήρθε σε σύγκρουση με τον σκηνοθέτη και τον παραγωγό για το ρόλο του. Εκείνοι ήθελαν έναν παπά πιο φιλόδοξο και υπόγειο, ενώ αυτός τον φανταζόταν πιο ρομαντικό και ευαίσθητο. Μάλιστα μια φορά πάνω στη λογομαχία, χτύπησε με τη γροθιά του μια κάμερα με αποτέλεσμα να σπάσει το χέρι του. Όταν τέλειωσαν οι λήψεις ακολούθησε ένα πρόγραμμα ολιστικών και χαλαρωτικών διακοπών που κράτησε 17 μέρες. Σε όλη του τη ζωή υπήρξε οπαδός των ανατολίτικων μεθόδων και θεραπειών.

Η συγγραφέας του βιβλίου «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας». Έγινε παθύπλουτη, παράτησε τα πάντα και παντρεύτηκε έναν νεαρότερο άνδρα.

Το 1983, προβλήθηκε στην Αμερική η τηλεοπτική σειρά “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας” και ένα χρόνο μετά, ήρθε και στην Ελλάδα. Η υπόθεση της σειράς αναφερόταν στην ιστορία της οικογένειας Κλίρι που μετανάστευεσε από τη Νέα Ζηλανδία στην Αυστραλία, στις αρχές του 1900. Ένας ρομαντικός έρωτας αναπτύσσεται μεταξύ του παπά της περιοχής και της κόρης της οικογένειας. Το έργο βασίζεται στο μπεστ σέλερ, της Αυστραλέζας νευροφυσιολόγου Colleen McCullough και εκδόθηκε το 1977. Ήταν τέτοια η επιτυχία του που η νευροφυσιολόγος εισέπραξε το αστρονομικό ποσό των 1.9 εκατομμυρίων δολλαρίων. Μετά από αυτό, εγκατέλειψε στα 46 της χρόνια τη δουλειά της και πήγε να ζήσει για πάντα σε ένα απομονωμένο νησί του Ειρηνικού. Εκεί παντρεύτηκε έναν άντρα κατά δεκατρία χρόνια νεότερο της.

Πηγές:https://www.mixanitouxronou.gr/ta-poulia-pethenoun-tragoudontas-to-best-seler-pou-xeperase-ta-30-ekatommiria-antitipa-ke-egine-petichimeni-tileoptiki-sira/

«Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας»: το μπεστ σέλερ που έγινε πετυχημένη τηλεοπτική σειρά Ο πάτερ Ραλφ ήταν γκέι και η Μέγκυ ερωτεύτηκε τον άντρα που μίσησε στο σήριαλ !!!

“Ο Ψυχίατρος”, ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ

Posted on 11 Ιανουαρίου, 2020 by Αιθεροβάμων

Η σειρά “Ο Ψυχίατρος” (“The Alienist”) είναι ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, που διαδραματίζεται σε μια “σκοτεινή” εποχή για τη Νέα Υόρκη, στα τέλη του 19ου αιώνα, κατά την οποία επικρατούσε ραγδαία οικονομική ανάπτυξη αλλά και ταυτόχρονα κοινωνική ανισότητα.

Σύμφωνα με την πλοκή, ο Λάζλο Κράιζλερ (Ντάνιελ Μπρουλ, “Άδωξοι Μπάσταρδη”, “Rush”, “Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος”), είναι ένας ευφυής και εμμονικός ψυχίατρος στον αμφιλεγόμενο νέο τομέα της θεραπείας των ψυχικών διαταραχών και έχει το “κλειδί” για το κυνήγι ενός πρωτοφανούς δολοφόνου που σκοτώνει τελετουργικά νεαρά αγόρια.

Βασισμένη στο βραβευμένο και αγαπημένο από τους αναγνώστες μυθιστόρημα του Κέιλεμπ Καρ και με εξαιρετικές ερμηνείες από τον Λουκ Έβανς (“Το Κορίτσι του Τρένου”) και την Ντακότα Φάνινγκ (“Αμερικάνικο Ειδύλλιο”), η σειρά “Ο Ψυχίατρος” είναι ένα καθηλωτικό μυστήριο με φόνους που σημειώνονται ακριβώς πάνω στην αλλαγή του αιώνα και δεν θυμίζουν κανένα άλλο παρόμοιο φαινόμενο: η ιστορία της ανάδειξης της πιο ισχυρής πόλης του κόσμου, που θα κάνει τα πάντα για να θάψει τα πιο σκοτεινά μυστικά της.

Η σειρά ξεκινά δυναμικά -και μακάβρια- δείχνοντας έναν αστυνομικό να ανακαλύπτει το φριχτά ακρωτηριασμένο πτώμα ενός 13χρονου αγοριού στον σκελετό της γέφυρας Γουίλιαμσμπεργκ, η οποία ήταν ακόμα υπό κατασκευή. Ο τότε διοικητής της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, Τέντι Ρούζβελτ (μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ – στον ρόλο του ο Μπράιαν Γκέρατι), αναθέτει στον δρ. Κράισλερ να ερευνήσει τον φόνο. Ο τελευταίος θα διαπιστώσει σύντομα ότι το αγόρι, το οποίο εκδιδόταν σε έναν οίκο ανοχής που στέγαζε νεαρά αγόρια ντυμένα με γυναικεία ρούχα, ήταν μόνο ένα από τα αρκετά θύματα ενός κατά συρροή δολοφόνου.

Χρησιμοποιώντας στην πράξη τις νέες αρχές της φρενολογίας, αλλά και των πρωτόλειων μεθόδων της ιατροδικαστικής και της σήμανσης, ο δρ. Κράισλερ και η ετερόκλητη ομάδα του, που αποτελείται από τον εικονογράφο των New York Times, Τζον Μουρ, την πρώτη γυναίκα υπάλληλο στην αστυνομία της Νέας Υόρκης, Σάρα Χάουαρντ, και τους αδελφούς Άιζακσον, προσπαθούν να βρουν τον δολοφόνο προτού ξαναχτυπήσει.

Στη σειρά “Ο Ψυχίατρος”, ο Λουκ Έβανς υποδύεται τον εικονογράφο εφημερίδας Τζον Μουρ και η Ντακότα Φάνινγκ τη Σάρα Χάουαρντ, μια φιλόδοξη γραμματέα, αποφασισμένη να γίνει η πρώτη γυναίκα ντετέκτιβ της αστυνομίας της πόλης. Στη σειρά πρωταγωνιστούν επίσης ο Μπράιαν Γκέρατι (“The Hurt Locker”) στο ρόλο του επιθεωρητή της αστυνομίας Θίοντορ Ρούσβελτ, ο Ντάγκλας Σμιθ (“Κυρία Σλόαν”) και ο Μάθιου Σίαρ (“Mistress America”) στους ρόλους του Μάρκους και του Λούσιους Άιζακσον, των διδύμων αδερφών που βοηθούν στην επίλυση του σκοτεινού μυστηρίου. Επίσης, παίζουν ο Ματ Λιντς (“Pixels”) στο ρόλο του Στίβι, ενός σκληρού νεαρού αγοριού που εργάζεται ως οδηγός και παιδί για τα θελήματα για τον Δρα Κράιζλερ, ο Ρόμπερτ Ρέι Γουίσντομ (“The Wire”) στο ρόλο του Σάιρους, του υπηρέτη του Κράιζλερ και ανθρώπου με σκοτεινό παρελθόν που ο Κράιζλερ τον έχει αλλάξει, και η Κοριάνκα Κίλτσερ (“Άγνωστος Κόσμος”) στο ρόλο της Μαίρης, της μουγγής υπηρέτριας του Κράιζλερ, με την οποία έχει μια ιδιαίτερη σιωπηρή σχέση.

Γυρισμένη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, η σειρά “Ο Ψυχίατρος” αποτελεί συμπαραγωγή της Paramount Television και της Turner’s Studio T. Ο υποψήφιος για BAFTA Γιάκομπ Βερμπρούγκεν (“Μαύρος Καθρέφτης”) είναι σκηνοθέτης και διευθυντής παραγωγής της σειράς, μαζί με τον βραβευμένο με Όσκαρ Έρικ Ροθ (“Φόρεστ Γκαμπ”), τους υποψηφίους για Όσκαρ Χουσεΐν Αμίνι (“Drive”) και Ε. Μαξ Φράι (“Foxcatcher”), τους Στιβ Γκόλιν και Ρόζαλι Σουέντλιν της Anonymous Content, τον Κρις Σάιμς και τον βραβευμένο με Emmy Κάρι Φουκουνάγκα (“True Detective”). Βοηθοί διεύθυνσης παραγωγής της σειράς είναι ο Μάρσαλ Πέρσινγκερ (“Rectify”) και ο Τζέιμι Πέιν (“The Driver”).

Ο Κέιλεμπ Καρ έκλεινε το μάτι στον κινηματογράφο ήδη από την περίοδο που έγραφε το βιβλίο “Ο Ψυχίατρος” , πριν από δυόμισι δεκαετίες. Είχε, μάλιστα, μεγάλα σχέδια για τους κεντρικούς του ήρωες, καθώς στον ρόλο του δρ. Λάζλο Κράισλερ (ενός πρωτοπόρου φρενολόγου που σύμφωνα με το βιβλίο έζησε στην Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα) οραματιζόταν τον Άντονι Χόπκινς ή τον Σαμ Νιλ και στον ρόλο της Σάρα Χάουαρντ την Έμα Τόμπσον. Οι οιωνοί ήταν πολύ καλοί. Η Paramount Pictures αγόρασε τα δικαιώματα προτού ακόμα εκδοθεί το βιβλίο. Και το “Alienist” έγινε best-seller με το που κυκλοφόρησε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, καταφέρνοντας να στρογγυλοκαθίσει επί ένα εξάμηνο στη λίστα best-sellers των “New York Times”. Είναι ακριβώς η επιβεβαίωση ότι ένα καλό βιβλίο πάντα συγκινεί τους τηλεοπτικούς παραγωγούς, που δεν χρειάζεται να ρισκάρουν ψάχνοντας πρωτότυπα σενάρια. Παρ’ όλα αυτά, τα σχέδια μεταφοράς του στη μεγάλη οθόνη παρέμειναν στο συρτάρι. Το βιβλίο ήταν αρκετά μεγάλο (500 σελίδες) για μία μόνο ταινία…

Με budget 5-7,5 εκατ. δολάρια ανά επεισόδιο, το “Ο Ψυχίατρος” έχει χριστεί η πιο ακριβή παραγωγή του TNT στην 30χρονη ιστορία του, σηματοδοτώντας τη στροφή του καναλιού στα ακριβά τηλεοπτικά πρότζεκτ. Δημιουργήθηκαν, λοιπόν, προϋποθέσεις για μία μεγαλειώδη παραγωγή. Το αποτέλεσμα, φυσικά, είναι απλά ικανοποιητικό. Στο πεδίο των ερμηνειών ξεχωρίζει ο πρωταγωνιστής Ντάνιελ Μπριλ, ο οποίος δίνει μία στιβαρή ερμηνεία ως δρ. Κράισλερ, ένας γιατρός ταγμένος στις αρχές της επιστήμης που η προσπάθεια για εκλογίκευση συχνά να τον φέρνει σε σύγκρουση με τους ανθρώπους γύρω του. Στον αντίποδα, ο Έβανς μάς προσφέρει έναν πιο ζεστό, συναισθηματικό Μουρ, που σχηματίζει ένα δελεαστικό δίδυμο με τον Κράισλερ. Σε μία μάλλον αντιφατική ερμηνεία, η Φάνινγκ παρουσιάζει μία αρκετά ήπια Χάουαρντ, η οποία δεν ταιριάζει απόλυτα με τον ρόλο της «πρώτης γυναίκας υπαλλήλου στην αστυνομία της Νέας Υόρκης». Απολαυστικοί είναι, επίσης, οι Σμιθ και Σίαρ στους ρόλους των αδελφών Άιζακσον, αλλά και ο Ντέιβιντ Γουίλμοτ, που κλέβει την παράσταση στον ρόλο του διεφθαρμένου αστυνομικού Κόνορ.

Ωστόσο, η σειρά, μολονότι θα την απολαύσεις και θα σε κάνει να περάσεις καλά, σου αφήνει ίσως την αίσθηση ότι σαν κάτι να της λείπει. Αν ίσως δεν επικεντρωνόταν στο σοκ που προκαλούν οι εικόνες των διαμελισμένων πτωμάτων, το “Alienist” θα μπορούσε να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να ρίξει περισσότερο φως στις κοινωνικές παθογένειες της εποχής, δίνοντας έμφαση στη διαφθορά της αστυνομίας και στις ακραίες ανισότητες – ζητήματα που προσεγγίζονται μόνο επιδερμικά. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να δώσει έμφαση στις μεθόδους των πρώιμων ψυχολόγων και της αντιμετώπισης που είχαν αυτοί από μία συντηρητική κοινωνία. Όμως αυτό θα σήμαινε μεγάλες αποκλίσεις από το βιβλίο και με τον ίδιο τον συγγραφέα σε αναβαθμισμένο ρόλο στην παραγωγή, κάτι τέτοιο ήταν μάλλον εκτός συζήτησης.

ΠΗΓΕΣ: https://media.netflix.com/el/only-on-netflix/80149395 , https://www.protothema.gr/city-stories/article/776848/the-alienist-o-tzak-aderovgaltis-pigainei-nea-uorki/

BLACK SAILS: Μια από τις καλύτερες σειρές πειρατείας που ίσως δεν γνωρίζατε (ΧΩΡΙΣ SPOILERS)

Posted on 3 Ιανουαρίου, 2020 by Αιθεροβάμων

Το 1975 στις Δυτικές Ινδίες οι πειρατές της νήσου του New Providence απειλούν το θαλάσσιο εμπόριο της περιοχής. Κάθε πολιτισμένο έθνος τους ανακηρύσσει hostis humanis generis, δηλαδή εχθρούς όλης της ανθρωπότητας. Σε απάντηση οι πειρατές υιοθετούν ένα δικό τους δόγμα: Πόλεμος εναντίον του κόσμου.

Έτσι ακριβώς περιγράφεται η υπόθεση της σειράς Black Sails, ενός δράματος που αποτελεί το prequel στο βιβλίο Treasure Island του Robert Louis Stevenson, στους τίτλους αρχής του 1ου επεισοδίου. Πρόκειται για μια πλοκή πολλά υποσχόμενη, αλλά και αρκετά επιφανειακή όσον αφορά την ουσία του όλου εγχειρήματος. Ίσως, μάλιστα, το αδικεί λιγάκι, αφού όσοι προσδεθούν σε αυτό το μαγικό ταξίδι θα πρέπει να περιμένουν να βιώσουν πολλά παραπάνω.

Ουσιαστικά, είναι και μια ιστορία επιδιώξεων και προσωπικής αναζήτησης, μιας προσωπικής Οδύσσειας του κάθε προσώπου. Είναι ακόμα και μια ιστορία φιλίας μεταξύ του James Flint και του John Silver, δύο προσώπων εξολοκλήρου διαφορετικών που όμως σιγά σιγά δένονται και αποτελούν ένα από τα καλύτερα character duos της τηλεόρασης, δίχως αμφιβολία.

Για να μην σπαταλάμε, όμως, και πολύ χρόνο, το Black Sails είναι με λίγα λόγια ένα έπος, ένα αριστούργημα της μικρής οθόνης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ. Όχι μόνο καταφέρνει να μας παρουσιάσει έναν γνήσιο πειρατικό κόσμο με όσα αυτός συνεπάγεται, αλλά καταφέρνει να μας εντάξει και σε ένα βαθύ προσωπικό και συλλογικό δράμα και σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Δεν μένουμε, λοιπόν, σε καμία περίπτωση στην επιφάνεια.

Καλύτερα, όμως, να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν το 2014 το Starz αποφάσισε να προβάλλει μια πειρατική σειρά, υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη επιφυλακτικότητα εκ μέρους του κοινού. Αυτό ήταν φυσιολογικό, κρίνοντας από το ότι μέχρι τότε, δεν υπήρξε και πολύ μεγάλη επιτυχία στην αναπαράσταση εκείνης της εποχής. Όλες οι κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ενσαρκώσεις ήταν κάτω του μετρίου και το μόνο που είχαν οι μεγάλοι φανατικοί του πειρατικού κόσμου για να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους ήταν τα βιβλία και τα βιντεοπαιχνίδια. Ναι είχαμε και τους Πειρατές της Καραϊβικής του Johny Depp, όμως αυτό ήταν περισσότερο ένα διασκεδαστικό παραμύθι με γονική συναίνεση 13 ετών που δυστυχώς δεν κράτησε ποτέ το επίπεδο της 1^ης ταινίας στις επόμενες. Ρεαλιστική, σκληρή και σωστή ιστορία και αναπαράσταση δεν είχαμε. Παρόλα αυτά τα «Μαύρα Πανιά» είχαν καλό budget να τα υποστηρίξει, αφού ένας από τους παραγωγούς ήταν ο Michael Bay, ο οποίος σπεύδω να προλάβω τους haters του, δεν είχε ρόλο στο σενάριο της σειράς μιας και οι δημιουργοί ήταν οι Robert Levine και Jonathan E. Steinberg και όλοι περίμεναν να δουν αν θα επιβραβευθούν για την αναμονή.

Η αναμονή πράγματι επιβραβεύτηκε και με το παραπάνω, όμως η 1^η σεζόν ξεκίνησε ως κάτι το μέτριο για τους ανυπόμονους. Πιο συγκεκριμένα, η σειρά ρίσκαρε αρκετά στα πρώτα 6 επεισόδια περίπου, ακολουθώντας μια πολύ επικίνδυνη συνταγή, που όταν πετυχαίνει δίνει αριστουργήματα (βλ. Breaking Bad) και όταν δεν πετυχαίνει δίνει μεγάλες πατάτες. Δεν υπάρχει κάποιο μέσο αποτέλεσμα. Πήραν, δηλαδή, τον χρόνο τους, χτίζοντας την ιστορία σε πολλά επίπεδα, διαμορφώνοντας χαρακτήρες και προχωρώντας αργά. Είχε λοιπόν έναν τίμιο πιλότο, όμως δεν μπήκε κατευθείαν στο ψητό με αποτέλεσμα πολλοί να βαρεθούν και να την σταματήσουν. Εξάλλου στα πρώτα επεισόδια αποφασίζουμε αν θα συνεχίσουμε κάτι ή όχι. Φυσικά εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι βαρετά τα πρώτα επεισόδια ήταν μόνο σε όσους δεν έχουν τρέλα με τον πειρατικό κόσμο. Για εμάς τους τρελούς με αυτό το theme, όλα ήταν σε έναν βαθμό ικανοποιητικά. Τελικά κορύφωσαν αναπάντεχα στα 2-3 τελευταία επεισόδια της 1^ης σεζόν και από εκεί και πέρα η σειρά έδινε πόνο ασταμάτητα δίχως να κάνει κοιλιά πουθενά. Όσο προχωρούσε γινόταν και καλύτερη.

Στα πολύ δυνατά της σημεία είναι καταρχάς ο τεχνικός τομέας. Το soundtrack είναι απίθανο και ιδιαιτέρως πειρατικό, ταιριάζοντας γάντι στον κόσμο που χτίζεται μπροστά μας, αλλά και στις σκηνές που χρησιμοποιείται, ενώ η σκηνοθεσία είναι ένα χάρμα οφθαλμού. Πρώτον, τα πλοία που κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες της σειράς είναι δουλεμένα στην εντέλεια, και παρόλο που ποτέ δεν βρέθηκαν στη θάλασσα στα αλήθεια, το cgi και τα πλάνα είναι τόσο έξοχα, που φαίνεται το ακριβώς αντίθετο. Επιπλέον, τα κουστούμια, τα σκηνικά και οι πόλεις που έχουν δημιουργηθεί, είναι τέτοιου επιπέδου, ώστε πριν ακόμα δεθεί κανείς με τους χαρακτήρες γίνεται απευθείας μέρος αυτού του καινούργιου κόσμου που ξεπηδάει στην οθόνη, ακριβώς λόγω της αληθοφάνειάς του και του ρεαλισμού του. Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που το Black Sails βγήκε και τις 4 χρονιές προβολής του, υποψήφιο στα Emmy Awards στις κατηγορίες του Outstanding sound editing και του Outstanding special and visual effects και κέρδισε 3 φορές.

Όσον αφορά τον τομέα του σεναρίου, εδώ μιλάμε για ένα επίτευγμα μεγατόνων. Η ιστορία κινείται σε πολλά επίπεδα με αποτέλεσμα να μην βαριέσαι λεπτό, ενώ μόλις πάρει κυριολεκτικά μπρος, έχει σε κάθε επεισόδιο κάτι να σου δώσει. Πάντα υποβόσκει μια ανατροπή που αναμένεται να χαρίσει συγκινήσεις και ενθουσιασμό, ενώ δεν λείπουν και οι ναυμαχίες, οι ξιφομαχίες, τα πιστολίδια, τα κανόνια, το ξύλο και η ένταση. Εκτός αυτού, θίγεται και ένα βαθύ κοινωνικό και φιλοσοφικό μήνυμα. Υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με την φύση της ηθικής, της πίστης σε ένα ιδανικό, τον προσωπικό και τον συλλογικό αγώνα, τον πολιτισμό, την αγάπη και άλλα πολλά.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθώ και στους χαρακτήρες, χάρη στους οποίους η πλοκή γίνεται ακόμα πιο βαθιά και ενδιαφέρουσα. Ο κάθε χαρακτήρας είναι κάτι το ξεχωριστό. Ο καθένας έχει τις δικές του επιδιώξεις, το δικό του παρελθόν και τα δικά του προτερήματα και ελαττώματα. Το μεγάλο θετικό σε όλο αυτό το χτίσιμο είναι πως όλοι τους νιώθουν πραγματικοί, με αποτέλεσμα να μπορείς να ταυτιστείς με αρκετούς από αυτούς και να τους κατανοήσεις. Ως εκ τούτου, δένεσαι συναισθηματικά, επενδύεις, τους συναισθάνεσαι και το σημαντικότερο, ταυτίζεσαι πάρα πολύ μαζί τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πανηγύρισα, λυπήθηκα, ενθουσιάστηκα, ανακουφίστηκα ή χάρηκα για κάποιο γεγονός. Αισθανόμουν σαν να βρισκόμουν και εγώ στο πλήρωμα του Walrus ή στο νησί του Nassau και παρακολουθούσα από κοντά τα όσα συνέβαιναν. Μάλιστα, δεν υπάρχει καμιά απολύτως διάκριση στους γυναικείους και τους αντρικούς χαρακτήρες. Είναι πολύ φεμινιστική σειρά, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Οι γυναίκες είναι πολύ δυναμικές και έχουν κομβικό και κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Για όσους τώρα αναρωτιούνται για τα ιστορικά και τα λογοτεχνικά πρόσωπα, έχουμε και πασίγνωστους πειρατές της λογοτεχνίας, όπως ο John Silver και ο James Flint και πρόσωπα ιστορικά, όπως ο Charles Vane, ο Calico Jack Rackam, ο Woodes Rogers και η Anne Bonny.

Όσον αφορά τον τομέα της υποκριτικής δεν υπάρχει αδύναμος κρίκος. Οι χαρακτήρες είναι πολυεπίπεδοι και οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται άψογα στις απαιτήσεις τους. Ο Toby Stephens δίνει μαθήματα υποκριτικής ως Captain Flint, ενώ πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος αδύναμος κρίκος. Ο Toby Schmitz ως Jack Rackam, ο Luke Arnold ως John Silver, ο Zach McGowan ως Charles Vane, η Hannah New ως Eleanor Guthrie, είναι όλοι τους φανταστικοί αν και δυστυχώς δεν μπορώ να τους μνημονεύσω όλους για λόγους συντομίας.

Για το τέλος άφησα τους διαλόγους, διότι είναι ίσως το πιο δυνατό κομμάτι της σειράς. Οι διάλογοι λοιπόν είναι πολύ προσεγμένοι και δουλεμένοι στην εντέλεια, με ένα λεξιλόγιο που όμοιο του δεν έχω ξανά δει σε σειρά. Παραδίδουν καταλλήλως τα συναισθήματα των ηρώων και σπάνια φαίνονται ασήμαντοι. Πάντα έχουν κάτι να δείξουν, μια λεπτομέρεια, ένα μάθημα ζωής, ένα συναίσθημα. Είναι ο βασικός λόγος που οι χαρακτήρες έχουν τόσο βάθος. Είναι με λίγα λόγια τόσο δυνατοί που σε κάνουν να γυρνάς τη σκηνή πίσω για να τους ακούσεις πάλι.

Συμπερασματικά, εκείνο που πρέπει να τονίσω από προσωπική εμπειρία, είναι πως έχω πολύ καιρό να επηρεαστώ έτσι από σειρά. Πάει ένας μήνας από τότε που την ολοκλήρωσα και ακόμα νιώθω την επιρροή της. Είναι από τις λίγες φορές που ήμουν διατεθειμένος να την δω καπάκι ξανά, παρόλο που δεν το έπραξα λόγω χρόνου.

Σε μια εποχή που η ποσότητα των σειρών είναι τεράστια, κάποιες φορές η ποιότητα θυσιάζεται εις βάρος της. Βλέπουμε πολλές σειρές να κάνουν κοιλιά ή να έχουν καλό σενάριο και κακή εκτέλεση. Το Black Sails, είναι ένα ασφαλές στοίχημα για να περάσετε τον χρόνο σας και αξίζει σίγουρα πολύ μεγαλύτερη προσοχή από αυτή που έχει πάρει μιας και είναι αρκετά υποτιμημένο. Εάν θέλετε ένα ταξίδι περιπέτειας, ενθουσιασμού και συναισθημάτων τότε δεν πρέπει να το χάσετε. Είτε επιζητείτε τη δράση, το πολιτικό παιχνίδι, τις προδοσίες και τις ανατροπές, είτε το δράμα, τον προβληματισμό, τα βαθιά μηνύματα και τους καλούς διαλόγους, είστε από κάθε άποψη καλυμμένοι.

Εδώ σας δίνουμε και τον σύνδεσμο για το soundtrack από την 4^η σεζόν, για όσους ενδιαφέρονται για αυτά:

https://www.youtube.com/watch?v=fNJ9vChh_7o&t=179s

Βαγγέλης Φραγκούλης

Η Κατάρα των Χριστουγεννιάτικων Σειρών

Posted on 28 Δεκεμβρίου, 2019 by Lumière De La Lune

Σε αντίθεση με τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες που χαίρουν μεγάλης αρεσκείας από το κοινό και τους κριτικούς και έχουν μείνει ανεξίτηλες στις μνήμες μας, οι σειρές που αφορούν την αγαπημένη εορταστική περίοδο όλων έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά επιτυχίας. Από την μία πλευρά έχουμε ταινίες όπως το Home Alone, το The Grinch και το Die Hard, που έχτισαν ολόκληρες καριέρες και πλέον θεωρούνται κλασσικές ταινίες που παίζονται και ξαναπαίζονται στα κανάλια όλων των χωρών ανά την υμφήλιο κάθε Χριστούγεννα. Και από την άλλη κανείς δεν μπορεί να ανασύρει μία γνωστή επιτυχημένη χριστουγεννιάτικη σειρά στο μυαλό του όσο και αν προσπαθήσει. Γι’αυτόν τον λόγο ο αριθμός τους είναι σημαντικά μικρότερος από τις ταινίες και λίγοι τολμούν να δημιουργήσουν μία χριστουγεννιάτικη σειρά.

Αυτά τα Χριστούγεννα, λίγο πριν φύγει το 2019, γίνεται μία νέα προσπάθεια, κυρίως από τον κολοσσό του Netflix που θέλει να κάνει την διαφορά, με καινούργιες, φρέσκες και διαφορετικές Χριστουγεννιάτικες σειρές, που δυστυχώς δεν φαίνεται να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα για την streaming υπηρεσία. Το νορβηγικό Home for Christmas, το γερμανικό Holiday Secrets αλλά και το πιο κλασσικό Merry Happy Whatever δεν κατάφεραν να σπάσουν την κατάρα των Χριστουγεννιάτικων σειρών.

Ας δούμε ποιες άλλες χριστουγεννιάτικες σειρές παρέμειναν στην αφάνεια φέτος τα Χριστούγεννα κάτω από την σκιά των κλασσικών Χριστουγεννιάτικων ταινιών.

1. Pagten

Η παραδοσιακή δανέζικη ιστοριά για τη φιλία ενός αγοριού με έναν ξωτικό. Όταν επιστρέφει η κακιά μάγισσα του πάγυ, Iselin, η ύπαρξη των nisser, των ξωτικών απειλείται και πρέπει να δημιουργήσουν ένα νέο σύμφωνο φιλίας μεταξύ ενός ξωτικού και ενός ανθρώπου. Ο Λύντα συναντά τον Μάλτε, ένα αγόρι ηλικίας δώδεκα ετών που αντιμετωπίζει δυσκολίες στο σχολείο και πιστεύει ότι αυτός μπορεί να τους βοηθήσει να νικήσουν την Iselin. Η σειρά Δανικής παραγωγής του 2009 κατάφερε για λίγο να κινήσει την περιέργεια των θεατών λόγω του σκοτεινού παραμυθιού που παρουσιάζει σε μορφή ημερολογίου που μετρά αντίστροφα για τα Χριστούγεννα.

2. A Moody Christmas

Το “A Moody Christmas” είναι μια αυστραλιανή τηλεοπτική σειρά κωμωδίας που ακολουθεί τις περιπέτειες του Dan Moody που επιστρέφει σπίτι από το Λονδίνο για να περάσει τα Χριστούγεννα με την δυσλειτουργική οικογένειά του. Η σειρά προβλήθηκε το 2012 και είχε σχετική επιτυχία στην Αυστραλία και την Αμερική. Μία δεύτερη σειρά βασισμένη στο “A Moody Christmas”, με τίτλο “The Moodys”, έκανε την εμφανισή της το 2014. Η σειρά οκτώ επεισοδίων ακολουθεί την οικογένεια Moody σε εορτασμούς καθόλη την διάρκεια ενός έτους, όπως η Ημέρα της Αυστραλίας, το Πάσχα και τα 40α γενέθλια της Bridget. Αυτή η σειρά εξερευνά τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης τους,εστιάζει στις ιστορίες και άλλων μελών της οικογένειας και εισάγει μερικούς νέους χαρακτήρες στην ιστορία. Η σειρά παρ’όλα αυτά δεν είχε την ίδια απήχηση με το prequel της. Το Αμερικανικό remake του “A Moody Christmas” και του “The Moodys” προβλήθηκε φέτος τον Δεκέμβριο στο FOX.

3. Días de Navidad (three days of christmas)

Τέσσερις αδελφές γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με την οικογένειά τους σε 3 διαφορετικές στιγμές στη ζωή τους: εφηβεία, ενηλικίωση και γηρατειά. Διαχειρίζονται οικογενειακά δράματα και μυστικά και στις τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους, όλες την ημέρα των Χριστουγέννων. Πόσο σημαντική είναι τελικά η οικογένεια; Η ισπανική σειρά που κυκλοφόρησε το 2018 ήρθε φέτος στο Netflix για να μας δείξει την πραγματική αξία της οικογένειας.

4. Holiday secrets (Zeit der Geheimnisse)

Μια χριστουγεννιάτικη επανένωση γίνεται η πύλη για το παρελθόν σε αυτά τα 3 επεισόδια που εξερευνούν τις ευαίσθητες πολυπλοκότητες μιας οικογενειακής ιστορίας. Πάνω στον πόνο μιας συναισθηματικής κρίσης, τρεις γενιές γυναικών συναντιούνται ξανά και θυμούνται, καλώς ή κακώς, τις αναμνήσεις τους ως μητέρες και κόρες. Η μίνι αυτή γερμανικη σειρά μας θυμίζει τι σημαίνει χριστουγεννιάτικο πνεύμα.

5. home for christmas (Hjem til jul)

Η νορβηγική κωμική σειρά του Per-Olav Sørensen ήρθε στο Netflix στις 5 Δεκεμβρίου. Τα συνεχή αρνητικά σχόλια για την μοναχική ζωή της 30χρονης Johanne και οι προσδοκίες της κοινωνίας για τα τέλεια οικογενειακά Χριστούγεννα, τελικά την καταβάλλουν. Έτσι, η Johanne ξεκινά ενα κυνηγητό 24 ημερών, για να βρεί τον σύντροφο που θα φέρει μαζί της στο οικογενειακό τραπέζι των Χριστουγέννων. Μια ρομαντική κωμωδία με έξυπνη πλοκή και εορταστική ατμόσφαιρα. Το ”Home For Christmas” ήδη απέσπασε ένα γενναιόδωρο 7.8 από τη διαδικτυακή βάση δεδομένων σειρών και ταινιών, IMDb, που ψηφίζει το κοινό. Είναι μια σειρά έξω από τα κλισέ της αμερικάνικης τηλεόρασης. Μια σειρά με συμπαθητικούς χαρακτήρες και μια ακόμη πιο όμορφη ιστορία. Μια παραγωγή για την οικογένεια και τις προκαταλήψεις της περί συντροφικότητας και αγάπης. Μια σειρά που μπορεί να σας κρατήσει ”παρέα” τις γιορτινές μέρες, αλλά δεν κατάφερε να κάνει την μεγάλη έκπληξη παρά την υψηλή επισκεψιμότητα της.

6. Merry Happy Whatever

Ένας μουσικός παλεύει να κερδίσει τη συμπάθεια του δύστροπου πατέρα και των ιδιόμορφων αδερφών της κοπέλας του σε μια δεκαήμερη χριστουγεννιάτικη επίσκεψη στη Φιλαδέλφεια. Αυτή τη φορά τα Χριστούγεννα είναι… ό,τι να ‘ναι και οι οικογενειακές καταστάσεις χαρίζουν στιγμές γέλιου. Στα 8 επεισόδια της πρώτης σεζόν θα παρακολουθήσουμε τη ζωή μιας οικογένειας που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει τελειότητα σε καμία ανθρώπινη σχέση – και αυτό είναι το πιο συναρπαστικό σε αυτές. Η νέα χριστουγεννιάτικη σειρά του Netflix κάνει πρεμιέρα σήμερα, 28 Νοεμβρίου.

Μπορεί τελικά οι χριστουγεννιάτικες σειρές να μην φτάνουν τις αντίστοιχες ταινίες, αλλά σίγουρα είναι ένας τρόπος χαλάρωσης για αυτές τις γιορτές που θα σας βάλει μέσα στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Και φυσικά υπάρχουν πάντα τα christmas specials των ριαλιτι και των αγαπημένων μας σειρών όπως το Friends και το The Office, για μία πλήρως ευχάριστη χριστουγεννιάτικη προβολή μπροστά στην τηλεόραση αγκαλιά με ένα ποτηρι ζεστή σοκολάτα, μια κουβέρτα και τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Πηγές:

iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/zoi/hristoygenna-tainies-seires-netflix

Merry Happy Whatever | H νέα χριστουγεννιάτικη σειρά του Netflix

Home For X-Mas: Η Χριστουγεννιάτικη σειρά του Netflix

https://www.netflix.com/gr-en/title/81011957

https://www.netflix.com/gr/title/80987516

https://www.imdb.com/title/tt1475526/

https://www.netflix.com/gr/title/81011957

https://en.wikipedia.org/wiki/A_Moody_Christmas