Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα

Η Gwen John, ή Gwendolen Mary John, (γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1876, Haverfordwest, Pembrokeshire, Ουαλία – πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1939, Dieppe, Γαλλία) ήταν Ουαλή ζωγράφος, γνωστή για τις αυτοπροσωπογραφίες, τους ήρεμους, ζωγραφισμένους εσωτερικούς χώρους, και τα πορτρέτα της άλλων γυναικών. Αν και επισκιάστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής της από τον αδερφό της Augustus John και τον εραστή της Auguste Rodin, η φήμη της έχει μεγαλώσει αρκετά από τον θάνατό της. Ας ρίξουμε Μια σύντομη ματιά στη ζωή της μεγάλης καλλιτέχνιδος της Ουαλίας που έφυγε στο Μεταϊμπρεσιονιστικό Παρίσι για να γίνει ζωγράφος και να βρει τον πραγματικό εαυτό της.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, και ερασιτέχνης ζωγράφου, το 1884, η Γκουέν, τα τρία αδέλφια και ο πατέρας της μετακόμισαν στη μικρή πόλη Tenby της Ουαλίας. Το 1895 μετακόμισε στο Λονδίνο για να ζήσει με τον μικρότερο αδερφό της και συνάδελφό της ζωγράφο, Augustus John, και να τον ακολούθησε στο Slade School of Fine Art, όπου άρχισε να σπουδάζει το 1894. Οι δεξιότητές της στο σχέδιο αναγνωρίστηκαν με το πρώτο βραβείο για τη σύνθεση φιγούρας το 1898, το τελευταίο της έτος φοίτησης της. Παρά την αναγνώριση του εξαιρετικού ταλέντου της από νεαρή ηλικία, από την αρχή – και για το μεγαλύτερο μέρος του επόμενου αιώνα – επισκιάστηκε από τον αδερφό της Augustus, ο οποίος είχε μία πολύ έντονη προσωπικότητα καθώς και ένα εξαιρετικά αξιόλογο κατάλογο έργων τέχνης.

Continue reading “Τα πορτρέτα γυναικών της Gwen John αποτυπώνουν την αναζήτηση της προσωπικής της ταυτότητας στο Παρίσι του 20ου αιώνα”

Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021

Η φετινή κινηματογραφική χρονιά ξεκίνησε αργά, αφού τα σινεμά έμειναν κλειστά μέχρι τον Μάιο στη χώρα μας, και φαίνεται να πήρε μπρος στις αρχές του καλοκαιριού, συμπυκνώνοντας σε λίγους μήνες την παραγωγή και τις καλλιτεχνικές αγωνίες σχεδόν δύο χρόνων. Έτσι, το να προσπαθήσει κανείς να βγάλει συμπέρασμα για το επίπεδο και τις τάσεις της κινηματογραφικής δημιουργίας κατά την διάρκεια του 2021 είναι πραγματικά ένα δύσκολο εγχείρημα. Παρά όμως τις δυσκολίες και τα αχαρτογράφητα νερά τα οποία αναγκάστηκε να περιηγηθεί ο κινηματογράφος, οι καλές ταινίες της χρονιάς ήταν πολλές, εντυπωσιακές και άφησαν το στίγμα τους στις σινεφιλικές καρδιές μας. Μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες, ήταν δεκάδες οι αξιόλογες δουλειές σπουδαίων δημιουργών που βρήκαν το δρόμο τους προς το κοινό (με όποιες μορφές ή με όση διαθεσιμότητα κι αν τελικά αυτό συνέβη). Και έτσι, μπορούμε και εμείς να σας παρουσιάσουμε 10 από τις καλύτερες ταινίες του 2021, μιας χρονιάς που μπορεί να μην ικανοποίησε πλήρως αλλά πάντως είχε πάρα πολλά να προσφέρει στην αγαπημένη μας 7η τέχνη.

Continue reading “Οι 10 Καλύτερες Ταινίες του 2021”

7 Πίνακες με τα Πιο Όμορφα και Ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα

Τα Χριστούγεννα είναι μία θεματική που για χιλιάδες χρόνια εμπνέει τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν φανταστικά έργα και να μεταδώσουν στον θεατή την εορταστική διάθεση και την πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τους καμβάδες τους το σήμα κατατεθέν αυτής της μεγάλης γιορτής, το ‘στολίδι’ του εορτασμού, το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν, 7 από τους πιο όμορφους πίνακες που απεικονίζουν το αγαπημένο σε όλους μας δέντρο με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο.

Και, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την σχέση της τέχνης με τα Χριστούγεννα, διαβάστε περισσότερα εδώ.

Continue reading “7 Πίνακες με τα Πιο Όμορφα και Ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα”

West Side Story: Η διασκευή του Στίβεν Σπίλμπεργκ δίνει νέα πνοή στο θρυλικό μιούζικαλ που έγραψε ιστορία

Αναμετρώμενος πρώτη φορά με το είδος του μιούζικαλ, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βάζει τον πήχη στο ψηλότερο σημείο. Το 1961 η κινηματογραφική μεταφορά της επιτυχίας του Μπρόντγουεϊ «West Side Story» από τους Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζέρομ Ρόμπινς (χορογράφος της θεατρικής παράστασης) έμελλε να αλλάξει την ιστορία του είδους με τον δυναμικό ρεαλισμό και τα ευφάνταστα, μοντέρνα χορευτικά νούμερά της. Η εντυπωσιακή εμπορική καριέρα της συνοδεύτηκε από δέκα Όσκαρ ενώ το soundtrack παρέμεινε στην κορυφή των τσαρτς για 54 ολόκληρες εβδομάδες. Τι περισσότερο θα μπορούσε λοιπόν να προσθέσει στον ζωντανό αυτό σινε-θρύλο ο διασημότερος Αμερικανός σκηνοθέτης;

Η πλοκή και των δύο ταινιών (παλιάς και νέας διασκευής), βασισμένη σε βιβλίο του Άρθουρ Λόρεντς, είναι μια σύγχρονη διασκευή του σαιξπηρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», με τους Μοντέγους και τους Καπουλέτους να μετακομίζουν στο δυτικό Μανχάταν της δεκαετίας του ’50. Εκεί, δύο νεανικές συμμορίες διεκδικούν τον έλεγχο μιας υποβαθμισμένης περιοχής, αποφασισμένες να μονομαχήσουν μέχρι τελικής πτώσεως για να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους. Στη μέση της αιματηρής σύγκρουσης θα βρεθεί ο Τόνι, πρώην ηγέτης των λευκών Τζετς, που προσπαθεί να αφήσει πίσω του το βίαιο παρελθόν, και η Μαρία, αδελφή του αρχηγού των Πορτορικανών Σαρκς, οι οποίοι ερωτεύονται παράφορα.

Continue reading “West Side Story: Η διασκευή του Στίβεν Σπίλμπεργκ δίνει νέα πνοή στο θρυλικό μιούζικαλ που έγραψε ιστορία”

Αντί για Αντίο της Ελένης Σκριβάνου

Μερικές επίμονες ρυτίδες πόνου
γύρω από το στόμα σου, μιας και
δεν καταδέχθηκες ρυτίδες γηρατειών.
Ενώ κοιτώ τον ορό μονότονα να στάζει…

Μίαν άλλη εικόνα θυμάμαι
Τότε, που αρρώσταινα μικρή
και τις σταγόνες από το φάρμακο
προσεκτικά μετρούσες να μου δώσεις.

«Είναι πικρό μαμά» παραπονιόμουν,
μα γλύκαιναν όλα με το χαμόγελο σου.
Αυτό που τώρα έσβησε το ορμητικό ποτάμι
της αρρώστιας, που κυλά μέσα σου.

«Θα γίνεις καλά», μουρμουρίζω.
Με κοιτάς στα μάτια, σα να με μαλώνεις.
Κατεβάζω όλο ντροπή το κεφάλι, καθώς
πάντα καταλάβαινες πότε λέω ψέματα.

Ελένη Σκριβάνου, Αντί για Αντίο, ποιητική συλλογή Ερωταποκρίσεις, Εκδόσεις Ελκυστής, 2021

«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»: Ο Ντάριο Φο ξεσκεπάζει την διαφθορά της εξουσίας μέσα από τα μάτια ενός τρελού

Εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, η μαύρη κωμωδία του Ντάριο Φο, «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», ασκεί κριτική στο σύστημα διαφθοράς που είχε επικρατήσει στην Ιταλία του 1970. Πρόκειται για ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του αντισυμβατικού Ντάριο Φο που παρουσιάζεται αυτήν την περίοδο στο θέατρο Γκλόρια, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Η κατάχρηση εξουσίας, η κυβερνητική διαφθορά αλλά και η δημιουργία μιας ατμόσφαιρας φόβου στην κοινωνία, αποτελούν μερικά από τα βασικά θέματα αυτής της καυστικής σάτιρας. Θεωρείται κλασικό έργο του θεάτρου του 20ού αιώνα και έχει ανέβει σε όλο τον κόσμο σε περισσότερες από σαράντα χώρες σε δεκάδες εκδοχές.

Continue reading “«Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»: Ο Ντάριο Φο ξεσκεπάζει την διαφθορά της εξουσίας μέσα από τα μάτια ενός τρελού”

12 φορές που ο Κινηματογράφος άφησε το στίγμα του στον αγώνα κατά της έμφυλη βίας

Σήμερα, Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021 είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Όπως αποκαλύπτει και το όνομα της ημέρας στόχος της είναι η εαυισθητοποίηση όλων των ανθρώπων γύρω από ζητήματα έμφυλης βίας, με απώτερο στόχο την μείωση και την ολοκληρωτική εξάλειψή της. Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών θεωρείται γενικότερα μία από τις πιο σημαντικές παγκόσμιες μέρες, ενώ φέτος η ανάγκη να ακουστεί το μήνυμα που θέλει να διαδώσει η συγκεκριμένη ημέρα είναι πιο επιτακτική από ποτέ στην χώρα μας. Μόνο το 2021 μετράμε 13 γυναικοκτονίες, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2021, η γραμμή SOS 15900 δέχτηκε σχεδόν 3.000 κλήσεις που αφορούσαν περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες ανάλογων περιστατικών, χωρίς να αντιδρούμε. 

Το 25% των γυναικών στην Ελλάδα δήλωσε πως έχουν υποστεί σωματική και/ ή σεξουαλική βία από νυν ή τέως σύντροφο, ή από άλλο πρόσωπο από την ηλικία των 15 ετών και άνω.

Η 25η Νοεμβρίου μας υπενθυμίζει, ενημερώνει και προειδοποιεί για αυτό που εκατοντάδες γυναίκες ζουν καθημερινά. Τον εφιάλτη που βιώνουν -συχνά- μέσα στα ίδια τους τα σπίτια με την υποστήριξη πολλές φορές του περιβάλλοντός τους και την αδιαφορία της κοινωνίας. Η έβδομη τέχνη προσπαθεί πάντα να αναδεικνύει τέτοια κοινωνικά προβλήματα εγείροντας προβληματισμούς και ανοίγοντας γόνιμες συζητήσεις γύρω από αυτά, παίζοντας πάντα καθοριστικό ρόλο στην διάδοση σημαντικών μηνυμάτων, κινημάτων και στην καθιέρωση οφέλιμων αλλαγών, Ο κινηματογραφικός φακός – ακόμα και στο Hollywood που έχει κατηγορηθεί για πατριαρχικές αντιλήψεις- προσπάθησε πολλές φορές να αποτυπώσει την έμφυλη βία, κάποιες φορές με σκοπό απλά να τρομάξει και κάποιες φορές για να ρίξει φως στην κοινωνική αδιαφορία για ένα ζήτημα που δυστυχώς έχει γίνει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Οι 12 παρακάτω ταινίες καταδεικνύουν με τον πιο τρανταχτό τρόπο τους λόγους που πρέπει να αντιτασσόμαστε κάθε μόρφη έμφυλης/ενδοοικογενειακής βίας. Μην μένεις αμέτοχος, μην σιωπάς. Όχι μόνο για σένα, όχι μόνο αν είσαι γυναίκα, αλλά για όλες αυτές τις γυναίκες που υφίστανται οποιαδήποτε μορφή βίας.

Continue reading “12 φορές που ο Κινηματογράφος άφησε το στίγμα του στον αγώνα κατά της έμφυλη βίας”

Οι Άθικτοι: Πως μία συγκινητικά ανθρώπινη ιστορία μεταφέρεται σωστά στο θεατρικό σανίδι

 Η παράσταση «Οι Άθικτοι» παίζεται αυτήν την περίοδο στο θέατρο Νέος Ακάδημος, σε σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη. Πρόκειται για τη διασκευή της πολυβραβευμένης γαλλικής ταινίας “Les intouchables” (2011) των Olivier Nakache και Éric Toledano. Αποτελεί μία αληθινή, συγκινητική ιστορία, γεμάτη ελπίδα και δικαίωμα στο όνειρο, που περιγράφει την σχέση δύο διαφορετικών ανθρώπων που συναντήθηκαν κάτω από αντίξοες συνθήκες και δέθηκαν τόσο δυνατά, δημιουργώντας μια αξεπέραστη φιλία. Οι «Άθικτοι» αποτέλεσαν τη δεύτερη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία όλων των εποχών στη Γαλλία, κατακτώντας παράλληλα το ευρωπαϊκό κοινό και ξεπερνώντας σε δημοφιλία την «Αμελί» του Ζαν-Πιέρ Ζενέ. Το 5% των εσόδων της ταινίας διατέθηκε στην Ένωση για παράλυτους «Σιμόν ντε Συρέν». «Οι Άθικτοι» είχαν εννέα υποψηφιότητες στα γαλλικά Βραβεία Σεζάρ και απέσπασαν δεκάδες βραβεία και διακρίσεις σε όλο τον κόσμο.

Continue reading “Οι Άθικτοι: Πως μία συγκινητικά ανθρώπινη ιστορία μεταφέρεται σωστά στο θεατρικό σανίδι”

Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας: Η ζωή μας καθορίζεται από τις συμπτώσεις ή απο τις επιλογές μας;

Ο Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι των «Happy Hour» και «Αsako I & II», επιστρέφει με μία σπονδυλωτή ταινία συμπτώσεων, ένα μελαγχολικό ανθολόγιο λανθασμένων επιλογών, μοίρας και εξιλέωσης. Εξομολογήσεις, ανατροπές, ανθρωπιά, έκπληξη, συγκίνηση. Πώς θα ήταν οι ζωές μας αν είχαμε πάρει άλλες αποφάσεις, αν είχαμε στρίψει σε άλλα μονοπάτια, αν τολμούσαμε να πάμε μπροστά όταν οι φόβοι μάς κράτησαν πίσω; Ένα απρόβλεπτο ερωτικό τρίγωνο, μια εκδικητική χειρονομία αποπλάνησης που θα έχει αναπάντεχη κατάληξη και η συνάντηση δύο παλιών συμμαθητριών, που θα οδηγήσει σε ένα λυτρωτικό παιχνίδι ρόλων. Ο πιο πολυσυζητημένος Ιάπωνας σκηνοθέτης/σεναριογράφος των τελευταίων ετών επιβεβαιώνει τη φήμη του με ένα σαγηνευτικό τρίπτυχο ιστοριών για τις δαιμόνιες συμπτώσεις και τις αθέατες επιθυμίες που καθορίζουν υπογείως τις ανθρώπινες ζωές.

Τρεις διαφορετικές ιστορίες, με διαφορετικό καστ, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά η ξεχωριστή ιδιόμορφη λιτή σκηνοθεσία, το καλογραμμένο σενάριο, που ορισμένες φορές, ωστόσο, μπορεί να δείχνει φλύαρο, αλλά τελικά συνειδητοποιεί κανείς ότι είναι χρήσιμη κάθε λέξη, κάθε σημείο στίξης αλλά και οι βαθιά εσωτερικές ερμηνείες. Τρεις ιστορίες που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν ως αυτόνομες ξεχωριστές ταινίες, αλλά θα χανόταν έτσι αυτό το μέγα μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και της μοναδικότητάς τους, καθώς αναγκαστικά θα φορτώνονταν με τετριμμένα γεμίσματα και αχρείαστες επεξηγήσεις.

Continue reading “Ιστορίες της Τύχης και της Φαντασίας: Η ζωή μας καθορίζεται από τις συμπτώσεις ή απο τις επιλογές μας;”

ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ

Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;
Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο να ιδούμε πως έρχεται τάχατε η μάνα μας
βαστάζοντας στη μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο
με μια ποδιά ζεστασιά και κατιφέδες από το σπίτι μας.
Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντιλιού: ένας κόσμος χαμένος.
Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες.
Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ’ τα υψώματα του Μοράβα,
ποτέ δεν έδυσε ο ήλιος αλάβωτος απ’ τ’ αρπάγια της Τρεμπεσίνας.
Τρεκλίζω στον άνεμο χωρίς άλλο ρούχο, διπλωμένος με το ντουφέκι μου, παγωμένος και ασταθής.
(Σαν ήμουνα μικρός καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου
δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο).

Continue reading “ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ”