Μαθήματα Περσικών: Μία ακόμα ταινία για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων ή κάτι παραπάνω;

Βασισμένη στο διήγημα «Εφεύρεση μιας Γλώσσας» του Γερμανού συγγραφέα Βόλφγκανγκ Κόλχασε, το οποίο είναι εμπνευσμένο σε πραγματικό περιστατικό που συνέβη στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η νέα γαλλική ταινία του Βαντίμ Πέρελμαν που σκηνοθετεί τους Ναχουέλ Περέζ Μπισκαγιάρ και Λαρς Αΐντιγκερ σε μια ιστορία επιβίωσης και ελπίδας που η οποία εξελίσσεται αργά και μεθοδικά σε ένα λιτό δράμα με τρομερή υπόγεια ένταση που παρουσιάζει τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από μια διαφορετική οπτική γωνία.

Είναι 1942, η Γαλλία βρίσκεται υπό ναζιστική κατοχή και ο Ζιλ συλλαμβάνεται μαζί με άλλους Εβραίους και οδηγείται για εκτέλεση στο δάσος. Εκεί καταρρέει, κραδαίνοντας ένα περσικό βιβλίο που μόλις έχει ανταλλάξει με μισό σάντουιτς, φωνάζοντας ότι δεν είναι Εβραίος αλλά Πέρσης. Το ψέμα του τον σώζει προσωρινά, αλλά τότε έρχεται αντιμέτωπος με τον διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης, τον Κοχ, ο οποίος θέλει να μάθει Farsi, διότι έχει όνειρο να ανοίξει εστιατόριο στο Ιράν, μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Θα του σώσει την ζωή, με αντάλλαγμα να του μάθει την γλώσσα, μια γλώσσα την οποία ο Ζιλ δεν γνωρίζει και έτσι πρέπει να δημιουργήσει μια δική του. Χάρις σε αυτό το ευφυές τέχνασμα ο Ζιλ κατορθώνει να επιβιώσει επινοώντας λέξεις στα «Φαρσί» που καθημερινά διδάσκει στον Κοχ. Όμως, η ξεχωριστή σχέση των δύο αντρών πυροδοτεί την ζήλεια άλλων αιχμαλώτων αλλά και των στρατιωτών. Καθώς οι μέρες περνούν, οι υποψίες ότι δεν είναι στ’ αλήθεια Πέρσης μεγαλώνουν και ο Ζιλ καταλαβαίνει ότι το μυστικό του δεν θα μείνει κρυφό για πολύ ακόμα.

Continue reading “Μαθήματα Περσικών: Μία ακόμα ταινία για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων ή κάτι παραπάνω;”

Maus: Το πρώτο graphic novel στην ιστορία που κέρδισε Πούλιτζερ

Το είδος του graphic novel είναι ευρέως γνωστό και πολύ δημοφιλές- ειδικά μετά την έλευση του 21ου αιώνα. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν από τις πιο ανάλαφρες ιστορίες ηρώων και σούπερ-ηρώων… Όμως, ίσως είναι το πλέον κατάλληλο είδος για να αποδώσει περίπλοκα έργα όπως βιογραφίες, ιστορικά έργα – ακόμη και ιστορία κάποιας τέχνης, με ενδιαφέρον και διασκεδαστικό τρόπο. Ο όρος graphic novel χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1964 από τον σκιτσογράφο Ρίτσαρντ Κάιλ. Σήμερα, περιγράφει ένα είδος κειμένου που συνδυάζει λέξεις και εικόνες, αλλά πιο πλήρες και πιο μεγάλο σε μέγεθος από τα κόμικ. Πολλοί θεωρούν το A  Contract with God, and Other Tenement Stories (1978) του Eisner ως το νωρίτερο παράδειγμα του είδους στις ΗΠΑ. Ακολούθησαν τα The Dark Knight Returns (1986) του Frank Miller και το  Watchmen (1986-1987) του Alan Moore.

Το 1991 ήταν χρονιά σταθμός για ην ιστορία των graphic novels καθώς ολοκληρώθηκε η έκδοση ενός από τα πιο χαρακτηριστικά και καθοριστικά για την Ένατη Τέχνη έργα, του graphic novel “Maus: A Survivor’s Tale” του Αρτ Σπίγκελμαν, ή πιο συγκεκριμένα η έκδοση των δύο τόμων στους οποίους είναι χωρισμένο. Ο πρώτος τόμος, ονομάζεται «Ο πατέρας μου αιμορραγεί την ιστορία» και σε αυτόν αφηγείται την ιστορία του πατέρα του, ο οποίος επιβίωσε από το ολοκαύτωμα. Στο δεύτερο τόμο, με τίτλο «Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα μου», παρουσιάζεται η συνέχεια της ιστορίας ενώ θίγονται πολλές καταστάσεις σχετικά με τα βασανιστήρια που υπέστησαν όλοι οι κρατούμενοι την περίοδο αυτή.

Continue reading “Maus: Το πρώτο graphic novel στην ιστορία που κέρδισε Πούλιτζερ”

Η Παγίδα του Ρομπέρ Τομά: Ένα σκηνικό παιχνίδι συγκινήσεων και ανατροπών

Ο Ρομπέρ Τομά ήταν Γάλλος συγγραφέας, ηθοποιός και κινηματογραφικός σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στο Γκαπ της Γαλλίας το 1927 και σε ηλικία 17 ετών εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Από νωρίς αρχίζει να ασχολείται με το θέατρο, ως ηθοποιός πρώτα, ερμηνεύοντας μικρούς ρόλους, ενώ παράλληλα γράφει και προσπαθεί να προωθήσει τα θεατρικά του έργα, τα οποία ακολουθούσαν αστυνομική πλοκή, καθώς αγαπούσε ιδιαίτερα αυτό το είδος. Όταν ήταν 18 ετών, ισχυρίστηκε ότι είχε διαβάσει κάθε έργο που δημοσιεύθηκε στα γαλλικά από το 1900.

Ως συγγραφέας, σχεδόν από την αρχή, γοητεύτηκε από ένα περίεργο είδος το οποίο και βοήθησε να επινοηθεί: το comédie policière ή το θρίλερ κωμωδίας. Το 1960 ο Τομά σημείωσε εξαιρετική επιτυχία με τo “Man Trap”, ένα χιουμοριστικό μυστήριο δολοφονίας που έγινε επιτυχία στο Παρίσι μέσα σε μια νύχτα. Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αγόρασε τα δικαιώματα και το έργο καθιέρωσε τον Τομά ως συγγραφέα δραμάτων ψυχολογικού εγκλήματος με μια ξεχωριστή γαλλική κωμική συστροφή. Ένα χρόνο αργότερα, με το γνωστότερο θεατρικό του έργο, «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» (1961), ο Τομά τιμάται με το βραβείο «Quai des Οrfevres».

Continue reading “Η Παγίδα του Ρομπέρ Τομά: Ένα σκηνικό παιχνίδι συγκινήσεων και ανατροπών”

Bacurau: Η συλλόγική επανάσταση μίας κοινωνίας απέναντι στην απειλή του αφανισμού

«Μπακουράου» (“Bacurau”) ονομάζουν στη Βραζιλία ένα είδος νυκτόβιου πτηνού, το οποίο έχει την ικανότητα να καμουφλάρεται για να μη γίνεται εύκολα αντιληπτό. «Μπακουράου» είναι και το όνομα της νέας ταινίας των Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου και Ζουλιάνο Ντορνέλες. Στην ταινία βραζιλιάνικης παραγωγής κόστους 2 εκατομμυρίων δολαρίων, που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών το 2019, το επαναστατικό πνεύμα σμίγει με τον τρόμο και την επιστημονική φαντασία, σε ένα κινηματογραφικά ανένταχτο και αιχμηρό φιλμ, το οποίο διεκδικεί δυναμικά την αισθητική ανανέωση στη μεγάλη οθόνη και την πολιτική αλλαγή στην κοινωνία.

Στο κοντινό μέλλον, σε ένα απομονωμένο σημείο στα βόρεια της βραζιλιάνικης επαρχίας, βρίσκεται ένας οικισμός, το χωριό Bacurau, ξεχασμένος από τον έξω κόσμο και τον πολιτισμό. Οι κάτοικοί του ζουν ενωμένοι, αγκαλιάζουν τη μητριαρχία ως μοναδική εξουσία του τόπου και έχουν προ καιρού γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη στα βρώμικα παιχνίδια του διεφθαρμένου δημάρχου της περιοχής. Όπως γίνεται αντιληπτό από την αρχή, όμως, ένας αδιόρατος κίνδυνος καραδοκεί όχι πολύ μακριά από το φιλήσυχο χωριό: μια δυσδιάκριτη απειλή η οποία αρχίζει και παίρνει σαφέστερο σχήμα όταν η περιοχή σβήνεται μυστηριωδώς από τους ηλεκτρονικούς χάρτες, το σήμα χάνεται αιφνίδια από τα κινητά τηλέφωνα, παράξενοι επισκέπτες κάνουν την εμφάνισή τους και ένα μυστηριώδες drone που μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο περιπολεί τους ουρανούς. Τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία και η αυτοοργανωμένη κοινότητα δέχεται ένοπλες επιθέσεις από αγνώστους με απροσδιόριστες προθέσεις, ώσπου οι κάτοικοι αποφασίζουν να προστατεύσουν όλα όσα έχουν χτίσει με κάθε κόστος.

Continue reading “Bacurau: Η συλλόγική επανάσταση μίας κοινωνίας απέναντι στην απειλή του αφανισμού”

“Sweat”, το αποκαλυπτικό πορτρέτο μίας influencer: H ματαιοδοξία, η μοναξιά και ο χαοτικός κόσμος των social media

Η ταινία “Sweat” («Ιδρώτας») είναι η δεύτερη ταινία του Σουηδού σκηνοθέτη Μάγκνους Φον Χορν και αποτελεί μια αιχμηρή και ταυτόχρονα γεμάτη τρυφερότητα ματιά στον λαμπερό όσο και απατηλό εικονικό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στο κυνήγι της επιτυχίας και της ευτυχίας σε έναν απόλυτα γνώριμο κόσμο, τον δικό μας, όπου η εικόνα μοιάζει να κυριαρχεί απόλυτα πάνω στην πραγματικότητα. Η ταινία, συμπαραγωγή Πολωνίας – Σουηδίας, αποτέλεσε επίσημη επιλογή στο Φεστιβάλ Καννών το 2020, και στη συνέχεια θριάμβευσε σε πολλά φεστιβάλ, με αποκορύφωμα το Φεστιβάλ της Τεργέστης όπου κέρδισε το Βραβείο Cineuropa ενώ κέρδισε και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο. Στην Πολωνία, στο Φεστιβάλ Gdynia κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα, αλλά και τα Βραβεία Σκηνοθεσίας, Ερμηνείας, Ερμηνείας Β’ Ρόλου, Μοντάζ και Φωτογραφίας.

H υπόθεση εκτυλίσσσεται γύρω από την ζωή της 30χρονης Σύλβια, μίας διάσημης στα social media Πολωνής γυμνάστριας που μοιάζει να τα έχει όλα. Είναι μία επιτυχημένη influencer με 600.000 followers, που πληρώνεται αδρά από χορηγούς για να προωθεί τα προϊόντα τους με συνεχή βίντεο ασκήσεων και διατροφής από την καθημερινότητά της. Το κινητό της είναι η προέκταση του εαυτού της και μοιράζεται τα πάντα με τους θαυμαστές της. Οταν όμως αποφασίζει να μαγνητοσκοπήσει ένα βίντεο όπου τσαλακώνεται και ομολογεί την μοναξιά της, οι σπόνσορες της αγανακτούν. Κι αυτό γίνεται η αφορμή να ραγίσει το γυαλί της φαινομενικά τέλειας ζωής της και να αναγκαστεί να κοιτάξει τον αντικατοπτρισμό της κατάματα. Τόση αγάπη και καμία οικειότητα. Τόσοι θαυμαστές και κανένας φίλος. Ολοι την ξέρουν, όμως κανένας πραγματικά. Εκείνη μοιράζεται κάθε λεπτομέρεια της ζωής της και κανείς δεν την περιμένει όταν γυρίζει σπίτι. Ολοι την ποθούν, αλλά κανείς δεν την πλησιάζει. Παρά ένας μοναχικός, θλιβερός stalker που παρκάρει κάθε μέρα κάτω από το σπίτι της. Έτσι, αυτή η ανάγκη της για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή θα την φέρει αντιμέτωπη με μια σειρά από επώδυνες καταστάσεις που θα δοκιμάσουν τα σωματικά και ψυχολογικά τις όρια.

Continue reading ““Sweat”, το αποκαλυπτικό πορτρέτο μίας influencer: H ματαιοδοξία, η μοναξιά και ο χαοτικός κόσμος των social media”

“Τα Γεγονότα” του Ντέιβιντ Γκρεγκ: Πως μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει μία ανείπωτη τραγωδία;

«Τα γεγονότα» είναι το σπουδαίο έργο του διεθνούς φήμης Σκoτσέζου θεατρικού συγγραφέα Ντέιβιντ Γκρέιγκ (David Greig), σε μουσική και στίχους του Τζων Μπράουν, που ανέβηκε πρώτη φορά στην σκηνή το 2013. Το έργο πραγματεύεται το πολύ σοβαρό και ευαίσθητο θέμα μίας μαζικής δολοφονίας με ρατσιστικά κίνητρα. “Τα Γεγονότα” μιλάνε για την τραγωδία, την εμμονή και τον καταστροφικό πόθο του να καταλάβει κανείς το ακατανόητο.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Κλερ, μια ιερέας επικεφαλής μιας χορωδίας  με μέλη από όλες τις φυλές, καθώς πιστεύει ότι η δύναμη της μουσικής μπορεί να απαλύνει κάθε διαφορά. Η χορωδία της, όμως, πέφτει θύμα μαζικής δολοφονίας από νεαρό ρατσιστή και η ίδια επιβιώνει σαν από θαύμα. Συγκλονισμένη, αναζητεί να καταλάβει πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να κάνει κάτι τόσο ακραίο.

Continue reading ““Τα Γεγονότα” του Ντέιβιντ Γκρεγκ: Πως μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει μία ανείπωτη τραγωδία;”

Το Μυστικό της Ελίζαμπεθ Τζέιν Γκάρντνερ

Photograph of Elizabeth Jane Gardner, ca 1860

Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Γκάρντνερ (Elizabeth Jane Gardner Bouguereau – 4 Οκτωβρίου 1837 – 28 Ιανουαρίου 1922) ήταν ακαδημαϊκός και ζωγράφος από το Έξετερ του Νιού Χάμσαϊρ. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο Παρίσι (στην αγαπημένη της πόλη όπως την είχε χαρακτηρίσει), οπού και πέθανε. Όπως ήταν συνηθισμένο με τις φιλόδοξες γυναίκες εκείνης της εποχής, η Γκάρντνερ προσπαθούσε διαρκώς να σπάσει την ‘γυάλινη οροφή’. Έκανε αίτηση σε πολυάριθμες σχολές τέχνης στη Γαλλία, και ποτέ δεν πτοήθηκε από το γεγονός ότι η ζωγραφική θεωρούταν «ανδρικό» επάγγελμα. Με την επιμονή, την υπομονή και το ταλέντο της κατάφερε να γίνει μία από τις πιο δημοφιλείς και σπουδαίες ζωγράφους στα σαλόνια του Παρισιού στα τελη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Continue reading “Το Μυστικό της Ελίζαμπεθ Τζέιν Γκάρντνερ”

Τι πρέπει να ξέρεις για την Casablanca

«Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine»

Η Casablanca αποτελεί ταινία – σταθμό για τον αμερικανικό κινηματογράφο που έμεινε στην ιστορία τόσο για τις δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Ίνγκριντ Μπέργκμαν, όσο και για τις ατάκες – ορόσημο του χολιγουντιανού ρομάντζου. Σίγουρα έχεις ακουστά την ταινία και πολύ πιθανόν να γνωρίζεις την υπόθεση της όποτε δεν θα σε κουράσουμε πολύ. Θα αναφέρουμε μόνο ενδεικτικά μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες που πρέπει να ξέρεις για την πασίγνωστη ταινία με αφορμή την ψηφιακή επανακυκλοφορία της.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Casablanca την εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο Ρικ Μπλέιν, γοητευτικός και κυνικότατος ιδιοκτήτης ενός πολυσύχναστου νυχτερινού κέντρου στην Καζαμπλάνκα βλέπει τη ζωή του να παίρνει μια απροσδόκητη τροπή όταν ξανασυναντά τυχαία μετά από χρόνια την πρώην αγαπημένη του, Ίλσα. Η σύντομη ερωτική ιστορία των δυο τους έλαβε χώρα στο Παρίσι όπου και τελείωσε άδοξα όταν η Ίλσα εγκατέλειψε ξαφνικά τον Ρικ χωρίς ποτέ να του εξηγήσει το λόγο. Η Ίλσα είναι παντρεμένη με τον ηγέτη της τσέχικης Αντίστασης, Βίκτωρ Λάζλο που καταζητείται από τους Ναζί. Τραγική ειρωνία; Ο Ρικ είναι ο μόνος που μπορεί να τους βοηθήσει να ξεφύγουν. Αντιμέτωπος ξανά με τα αισθήματά του για την Ίλσα, ο Ρικ βρίσκεται ανάμεσα στη λογική και την καρδιά του. Το ερωτικό τρίγωνο Ρικ, Ίλσα και Βίκτωρ καθήλωσε τους τηλεθεατές και ανέδειξε τον Ρικ Μπλέιν στον πιο αγαπημένο χαρακτήρα του κινηματογράφου, καθώς επιλέγει να χάσει τη γυναίκα που αγαπά για να της προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον.

Continue reading “Τι πρέπει να ξέρεις για την Casablanca”

«Η φυσική ανικανότητα να αντιληφθείς το θάνατο όσο ζεις»: Το πιο αμφιλεγόμενο έργο του Ντάμιεν Χιρστ

Ο Ντάμιεν Χιρστ, από τα εργατικά στρώματα του Μπρίστολ, σήμερα βρίσκεται με το όνομά του πρώτο στη λίστα των πλουσιότερων καλλιτεχνών του Ηνωμένου Βασιλείου με περιουσία που υπολογίζεται γύρω στα 350 εκατομμύρια δολάρια.Από την αρχή του έργου του μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει να διερευνά τις σχέσεις μεταξύ ομορφιάς, θρησκείας, επιστήμης, ζωής και θανάτου. Η τεχνοτροπία με τα ζώα σε φορμόλη αλλά και οι θεματικές επιλογές του σόκαραν το καλλιτεχνικό κοινό αλλά και τους κριτικούς τέχνης τις δεκαετίες του ´80 και του ´90. Ωστόσο αυτό που είναι λιγότερο γνωστό για τον Χιρστ είναι ότι έχει φτιάξει πάνω από 6000 πίνακες ζωγραφικής και γλυπτά καθώς και πάνω από 2000 σκίτσα. Παρ΄’ολα αυτά είναι από τους πιο αμφιλεγόμενους εν ζωή καλλιτέχνες με τους κριτικούς τέχνης να έρχονται σε διαμάχη κάθε φορά που εμφανίζει μια καινούργια δουλειά του. Ο ίδιος δεν είναι μόνο καλλιτέχνης αλλά γνωρίζει τους μηχανισμούς της τέχνης, έχοντας τις ιδιότητες του επιχειρηματία και του συλλέκτη και σιωπά γνωρίζοντας πως κάθε σχόλιο εμπλουτίζει τη φήμη του.

Το πιο πολυσυζητημένο ίσως έργο του είναι “Τhe Ρhysical Ιmpossibility of Death in the Μind of Someone Living” («Η Αδυναμία Υπαρξης του Θανάτου στο Μυαλό Κάποιου Ζωντανού» ή αλλιώς «Η φυσική ανικανότητα να αντιληφθείς το θάνατο όσο ζεις»), με έναν καρχαρία μέσα στη φορμαλδεΰδη, το οποίο αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της λεγόμενης σχολής των Νέων Βρετανών Καλλιτεχνών ή αλλιώς BritΑrt, στην οποία σημαντική θέση κατείχε ο Χιρστ. Τι ήταν όμως αυτό που έκανε τα Σαγόνια του Καρχαρία να διασχίσουν τη Βαθιά Αγρια Θάλασσα από τη Γηραιά Αλβιώνα και να φτάσουν στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης; Μα τι άλλο πέρα από το θράσος ενός νεαρού καλλιτέχνη γεμάτου ενθουσιασμό που με έναν καρχαρία δημιούργησε ένα μεταφυσικό αλλά και αμφιλεγόμενο έργο τέχνης. Και έτσι ο καρχαρίας έγινε η υπογραφή του.

Continue reading “«Η φυσική ανικανότητα να αντιληφθείς το θάνατο όσο ζεις»: Το πιο αμφιλεγόμενο έργο του Ντάμιεν Χιρστ”

“Μήλα”: Και τελικά χωρίς τις αναμνήσεις μας υπάρχουμε;

Τα “Μήλα” (Apples) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Χρήστου Νίκου με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη και αφηγείται το χρονικό μιας αναπάντεχης επιδημίας, όταν οι άνθρωποι μιας πόλης εμφανίζουν ξαφνική αμνησία και δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα για τον εαυτό τους και την ζωη τους. Παρά την δύσκολη κινηματογραφική χρονιά λόγω της πανδημίας τα Μήλα διέγραψαν μια λαμπρή διαδρομή σε φεστιβάλ, όπως αυτό του Τορόντο, στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα Ορίζοντες του 77ου Φεστιβάλ Βενετίας και φυσικά στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Προβλήθηκε σε πάνω από 35 χώρες και υποβλήθηκε και για τα Όσκαρ, αν και δεν κατάφερε να βγει υποψήφια. Στην απήχηση της ταινίας βοήθησε η στήριξη της Κέιτ Μπλάνσετ η οποία προώθησε την ταινία στην Αμερική ως executive producer χαρακτηρίζοντας την «μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία».

Eνας 40χρονος άντρας, ο Άρης, τριγυρίζει στο απεριποίητο, ακατάστατο διαμέρισμά του με εμφανή σημάδια κατάθλιψης. Κλείνει την πόρτα πίσω του και βγαίνει στο δρόμο. Σε έναν κόσμο αλλόκοτο. Σε μια Αθήνα χτυπημένη από μία ανεξήγητη πανδημία: οι κάτοικοί της, ξαφνικά, ξεχνούν. Ποιοι είναι, τι κάνουν, πού πήγαιναν, πού είναι το σπίτι τους, υπάρχει κάποιος που τους περιμένει εκεί; Την μία στιγμή τον παίρνει ο ύπνος στη νυχτερινή διαδρομή του αστικού λεωφορείου κι την άλλη ξυπνά στο τέρμα χωρίς να θυμάται τίποτα. Χαμένος. Ένα ακόμα κρούσμα. Το Νο 14842. Στο σιωπηλό χάος της πανδημίας, ο Άρης μένει φαινομενικά μόνος και «αδιεκδίκητος» από συγγενείς και φίλους και, όπως ορίζει το πρωτόκολλο έκτακτης ανάγκης, γιατροί τον περιμαζεύουν και τον οδηγούν στα ειδικά κέντρα αποκατάστασης μνήμης. Ολοι στα γύρω δωμάτια, γυναίκες και άντρες διαφορετικών ηλικιών, χωρίς ταυτότητα, περιμένουν να τους αναζητήσουν οι αγαπημένοι τους. Εκτός κι αν κι εκείνοι πάσχουν από την ίδια μυστηριώδη αμνησία. Εκτός κι αν δεν τους αγαπά κανείς.

Continue reading ““Μήλα”: Και τελικά χωρίς τις αναμνήσεις μας υπάρχουμε;”